《เมีย(ลับ)ของนายวิศวะ》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ตอนที่21 " นายเป็นบ้ารึ พูดจาอะไรแบบนั้น " ฉันหันไปโวยวายเขา " เธอมากับไอ้เจเจได้ไง " เขาไม่ได้สนใจที่ฉันโวยวายสักนิด " ทำไมฉันต้องตอบคำถามนายด้วย " " เม็ดทราย " เขาเรียกชื่อฉันเสียงนิ่งเข้ม แล้วไง ทำไมฉันต้องกลัว " นั่นแหละชื่อฉัน " ฉันหันไปพูดและยิ้มกว้างใส่เขา วายุ ไม่ได้สนใจเขามองฉันด้วยสายตานิ่งๆ และหันกลับไปสนใจถนนต่อ " อะ นายมีอะไรล่ะ ฉันนึกว่านายจะไปกับยัยป้านกหวีดสักอีก " " ลิลลี่ " วายุพูดชื่อแฟนเขา สงสัยเห็นฉันตั้งฉายาให้แฟนเขา " เหอะ ฉันจะเรียกแบบนี้ จะทำไม " ฉันพูดพร้อมกอดอกหันหน้าหนีเขา จากนั้นเราทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไร ฉันแค่มีหน้าที่นั่งและให้เขามาส่งที่บ้าน วายุ เข้ามาทักทายพ่อฉันนิดหน่อยและขอตัวกลับ เช้า ณ มหาวิทยาลัย " ลิลลี่ ติดต่อไม่ได้เลยนะช่วงวันหยุด " " นายมีอะไร ฉันก็ต้องอยู่กับแฟนฉันบ้างสิ ช่วงนี้ ฉันให้เวลานายมากกว่าพี่วายุอีกนะ " " เหอะ ไหนบอกว่าเบื่อไง คืนนี้คิวฉันนะ " " โอเค คืนนี้ฉันจัดหนักให้เลย " ลิลลี่พูดพร้อมยิ้มหวานใส่ คู่ขาของเธอ เขาเดินออกจากห้องน้ำไป เธอจึงเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อไปหาเพื่อนๆ " นี่ๆ ลิลล

ตอนที่23 “กรี๊ดดด ช่วยด้วยๆ ช่วยด้วย ไอ้เด็กบ้านี่ จะฆ่าฉัน “โฉมร้องโวยวาย ที่ขาของโฉมเลือดไหล เพราะเศษแจกันกระเด็นไปปักที่หน้าแข้ง สาวใช้คนสนิทของโฉมรีบวิ่งมาดูนายตัวเอง “ถ้าเธอมายุ่งกับน้าดาหลาอีก ฉันไม่ทำแค่นี้แน่ และถ้ายังอยากอยู่ที่นี่ ช่วยทำตัวเป็นกาฝากที่ดีด้วย รู้ไหมกาฝากมีประโยชน์อะไร หึ มันไม่มีประโยชน์ดีแต่เกาะกินไปวันๆ จริงไหม “ “ไอ้เด็กบ้า ปากดีจังเลยนะแก” “คุณโฉม ไปหาหมอก่อนค่ะ เลือดไหลไม่หยุดเลย “ลูกน้องคนสนิทของโฉมรีบพานายตัวเองไปหาหมอ “น้าดาหลาเป็นอะไรไหมครับ “น้าดาหลาเดินมาจับมือผม พร้อมลูบแขนผมเหมือนบอกให้ผมใจเย็นๆ “น้าไม่เป็นไรอะไรค่ะ คุณหนูมาทำอะไรคะ” ผมบอกน้าดาหลามาเอาของ และผมให้น้าเก็บของไปอยู่กับผมสักพัก ผมอยากให้พ่อคิดได้ว่า ถ้าเขาขาดน้าดาหลาไปเขาจะอยู่ไม่ได้ และ ให้พ่อจัดการคนของตัวเองให้ได้ น้าดาหลายอมมาอยู่กับผมสักพัก เพราะผมขอร้องให้มาอยู่ อีกไม่กี่วันเม็ดทรายก็จะขนของมาแล้ว จึงอยากให้น้าดาหลามาอยู่ด้วย “คุณหนู ไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวน้าทำกับข้าวให้ “พอมาถึงคอนโดน้าดาหลาก็เข้าไปเก็บของอีกห้องนึง คอนโดผม มีห้อง 2 ห้อง “ไม่ต้องทำหรอกครับ ผม

ตอนที่25 เสียงพิมพ์ เสียงคลิกเมาส์ ดังอยู่ตลอดในห้องนอน “หาวววว นายไม่ง่วงบ้างเหรอ “ฉันถามเขา “เธอง่วงก็ไปนอนก่อนเลย “พูดทั้งๆ ที่ตายังคงจ้องมองรายงาน “ไม่ได้สิ งานกลุ่มฉัน ยังไม่เสร็จเลย ฉันรอเป็นเพื่อนนาย “ฉันพูดพร้อมทำตาโต จ้องมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คกับเขา จนเขาทำงานกลุ่มฉันให้จนเสร็จ จากนั่นก็หันมามองฉันสายตาคมจ้องมองตั้งแต่หน้า จนถึง เท้า “นายมีอะไร “ฉันถามเขา พร้อมนั่งเบนตัวหลบสายตาเขา เขาเล่นมองแบบไม่เก็บแววตาเลย แวววตามีแต่ความหื่น และข้างในฉันไม่ได้ใส่อะไรเลย จะมามองทำไม “เรียกใหม่สิ “เขาพูดน้ำเสียงนิ่งๆ “ไม่! ฉันจะเรียกนายแบบนี้ จะทำไม” “ไม่ อ้ายยยย ทำบ้าอะไร ไอ้บ้า ไอ้หื่นกามปล่อยฉันนะ “วายุจับฉันอุ้มพาดบ่า และพาเดินไปที่เตียงนอน “ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันร้องให้น้าดาหลามาช่วยนะ” “ร้องไปเถอะ ร้องให้ตายก็ไม่มีใครได้ยิน” “อย่าบอกนะว่า ....” “หึ ห้องฉันเก็บเสียง “เขาพูดพร้อมเหวี่ยงฉันลงที่เตียง และฉันกำลังจะลุกหนี เขาไวกว่า นั่งคร่อมอยู่บนตัวฉันแล้ว “โอเค ฉันยอม ฉันเรียกพี่ก็ได้ “ฉันพูดพร้อมดันเขาให้ถอยห่าง แต่มือเขาตอนนี้ จับอยู่บนหน้าอกของฉัน “ต่อจากนี้ แทนตัว

ตอนที่27 พรึ่บ พรึ่บ เสียเนื้อกระทบกันดังไปทั่วทั้งห้อง วายุไม่ได้รุนแรง แต่เขาดันแกนกายเข้าออกจนสุดลำ ในจังหวะที่ช้าๆ วายุสร้างรอยไว้ที่คอขาวเม็ดทรายเสร็จ เขาก็ดูดเม้มเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่จุกชมพู ปากหนาครอบงับจุก ลิ้นร้ายตวัดเขี่ยจักเขาดูดดึงอยู่กับเต้าอวบอย่างเด็กหิวนมแม่ “ อะ อะ อ้า ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหว ทั้งเจ็บทั้งจุก “ เม็ดทรายร้องครางเสียงหวานมือเล็กวางอยู่บนบ่ากว้าง ร่างของเธอสั่นกระเพื่อมไปตามแรงกระแทกของลำใหญ่ วายุจ้องมองหน้าคนตัวเล็ก เขาว่าเธอไม่ได้เจ็บหรอก เธอเริ่มเสียวแล้วมากกว่า แต่คนปากเก่งแบบเธอไม่ยอมพูดออกมาง่าย ๆหรอก วายุจึงแกล้งเม็ดทรายโดยการ หมุนควงเอว เพื่อควงลำใหญ่ในร่องสาวเธอ “ อ้าห์ “ เสียงครางหวานเปล่งออกมาจากริมฝีปากเธอ เม็ดทรายเริ่มจิกเล็บลงบนแขนแกร่ง เธอระบายความเสียวซ่านโดยการฝากรอยข่วนไว้บนแขนเขา วายุไม่ได้ห้ามอะไร ร่างแกร่งยังคงขยับสะโพกกระแทกลำใหญ่เข้าออกร่องสาวช้าๆ เป็นจังหวะ วายุรู้ว่าเม็ดทรายไม่ได้เจ็บอะไรแล้ว ตอนนี้ความเสียวเข้ามาทดแทนความรู้สึกนั่นไปแล้ว วายุดันตัวเองขึ้น สายตาคมมองร่างเล็กที่นอนสั่นกระเพื่อมเพราะแรงกระแทก มือหนาของวายุลูบ

ตอนที่29 ปึง เสียงปิดประตู วายุแต่งตัวใหม่และเดินมาทางฉัน “ ผมน่ะ รู้หน้าที่ของตัวเอง พ่อไปจัดการเรื่องของตัวเองเถอะ “ วายุพูดเสร็จก็จับข้อมือฉันแล้วลากเดินออกจากห้องไปเลย เรา 2 คนเดินมาที่รถ “ นายไม่ต้องไปส่งฉันหรอก “ “ เรียกใหม่ หรือ อยากให้ฉันช่วยสอนอีก ในรถฉันไม่ติดนะ “ “ ไอ้บ้า โรคจิตรึไง “ “ ขึ้นรถ “ เขาพูดเสียงเข้มแล้วเดินขึ้นรถ ฉันก็เหมือนกัน เขาขับรถออกจากคอนโด มุ่งตรงไปมหาลัย “ เลิกเรียนกี่โมง “ วายุถามฉันหลังจากที่เงียบมานาน “ วันนี้มีแค่วิชาเดียว นายจะไปลองชุดใช่ไหม ไปก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันนั่งรถไปลองทีหลัง “ “ เอาเบอร์มา เลิกเรียนแล้วโทรมาฉันจะมารับ “ เขายื่นโทรศัพท์เขามาให้ฉัน ฉันมองหน้าเขาและโทรศัพท์ของเขาสลับไปมา แล้วฉันก็รับเอามา จะกดเบอร์ก็ต้องมีรหัสล็อคหน้าจอ หรือไม่ก็สแกนนิ้วมือ หรือ สแกนใบหน้า “ นาย “ ฉันเรียกเขาให้หันมาแต่เขากลับไม่เห็น ตาจ้องมองถนน ทั้งๆที่รถติดไฟแดงเนี่ยนะ ไอ้บ้านี้จงใจจะแกล้งฉัน “ นี่ นายจะกวนประสาทฉันแต่เช้าเลยรึไง บอกรหัสมา “ “ 000000 “ วายุตอบฉัน และฉันตกใจไม่น้อย “ เอาจริง นายตั้งรหัสโทรศัพท์นายแบบนี้จริงๆ เหรอ “