All Chapters of The Billionaire's Property: Chapter 11 - Chapter 20

ARIA POVNakatitig lang ako sa monitor kung saan gumagalaw ang linya ng tibok ng puso ni Lola. Pataas, pababa. Bawat tunog ng makina ay parang unti-unting pumupunit sa kung ano mang natitirang lakas sa katawan ko.Nararamdaman ko ang bigat ng presensya ni Julian sa likod ko. Hindi ko siya kailangang lingunin para malaman na nakatitig siya sa akin. Ramdam ko ang lamig na nanggagaling sa kanya. Naisip ko, paano ko ba natiis ang ganitong buhay nang sampung taon? Akala ko noon, ang pagiging strikto niya ay dahil concerned lang siya sa akin. Protective guardian. Mabuting kaibigan ng pamilya. Lahat pala 'yun, kasinungalingan. Pinapanood niya akong lumaki habang alam niyang siya ang dahilan kung bakit wala na akong mga magulang. Napakabaliw. Para akong manika na dahan-dahan niyang binuo pagkatapos niyang basagin ang pamilya ko."Aria," marahang tawag ni Julian. "Maupo ka muna. Ilang oras pa 'yan."Hindi ko siya sinagot. Nanatili akong nakatayo, nakahawak sa malamig na salamin ng viewing gall

ARIA POVMabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad sa parking lot ng campus. Sa likod ko, nararamdaman ko agad ang presensya nina Santos at Reyes—ang dalawang bodyguard na ipinadala ni Julian. Naka-barong sila pero halatang may mga nakatagong baril sa ilalim niyon. Ang dumi ng mga tingin ng ibang estudyante sa amin. Sino ba naman ang hindi titingin? Mukha akong anak ng diktador o kaya naman isang kriminal na may escort papasok sa unibersidad.Naisip ko, siguro kumakalat na naman ang mukha ko sa mga group chat ng mga kaklase ko. 'Yung press conference kahapon sa Vyrios Plaza, tapos bigla akong nawala at ngayon ay may kasama na namang mga tauhan ni Julian. Sobrang nakakahiya. Ang tanging gusto ko lang naman ay mag-aral, matapos ang architecture, at makuha si Lola. Pero ngayon, kahit ang simpleng paglalakad sa hallway ng school, naging parang walk of shame. Pakiramdam ko, bawat bulungan ng mga nadadaanan ko ay tungkol sa akin. Gusto kong magtago sa ilalim ng de

JULIAN POVNararamdaman ko ang marahang paghinga ni Aria habang nakasandal siya sa akin. Bakas sa maliit niyang pangangatawan ang labis na kapaguran, ngunit sa likod nito ay ang kanyang kakaibang katatagan. Nitong mga nakaraang araw—lalo na noong pumasok siya sa paaralan at noong nasa ospital kami—napansin ko ang malaking pagbabago sa kanya. Tahimik na siya. Hindi na siya sumisigaw, nagwawala, o pumipiglas sa tuwing hahawakan ko siya.Masunurin siya. Masyadong masunurin.Ibinaba ko ang tingin ko sa tuktok ng ulo niya, nilalanghap ang amoy ng shampoo niya na humahalo sa pamilyar na amoy ng kwarto ko. Alam kong nagpapanggap siya. Hindi ako tanga para isipin na ganoon lang kadaling nabura ang galit niya matapos niyang malaman ang katotohanan tungkol sa tatay niya. Natuto na siyang magtago ng mga kuko niya. Akala siguro ni Aria ay hindi ko napapansin ang bawat sandali na tumitigas ang panga niya kapag lumalapit ako, o kung paano siya humihinga nang malal

ARIA POVNapahigpit ang hawak ko sa braso ni Julian nang makita ko si Alexander. Anong ginagawa niya rito? Isang daang milyon na ang kinuha niya kay Julian noong isang araw para pakawalan ako sa kontrata, tapos ngayon, andito siya sa mansyon kasama ang board of directors niya. Tiningnan ko si Alexander, pero nanatili lang ang mapang-asar na ngiti sa mga labi niya habang dahan-dahang naglalakad palapit sa amin.Naramdaman ko ang biglang pagtigas ng katawan ni Julian sa tabi ko. Kahit hindi ko siya tingnan, alam kong nagpipigil siya ng galit. Humigpit din ang hawak niya sa kamay ko, tila ba nagpapadala ng signal na hindi ko pwedeng bitawan ang braso niya kahit anong mangyari. Napatingin ako sa sahig, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Naisip ko, ano na namang laro ito? Akala ko ba tapos na ang gulo sa pagitan nilang dalawa noong binayaran ni Julian ang breach of contract ko? Pero mukhang mali ako. Ginamit lang ni Alexander ang pera para magpalakas, at ngayon, bumalik

ARIA POVAng bigat ng hangin sa loob ng kotse habang binabaybay namin ang kahabaan ng EDSA. Tumingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga commuter na nag-aabang ng masasakyan sa ilalim ng initan. Kahit paano, naiinggit ako sa kanila. Pwede silang pumunta kung saan nila gusto nang walang dalawang higanteng bodyguard na nakabuntot sa likod nila. Samantalang ako, nakasakay nga sa komportableng Range Rover, pero parang bawat segundo rito ay unti-unting sumasakal sa akin.Naisip ko 'yung nangyari kagabi. 'Yung tunog ng napupunit na papel, 'yung mga drawing ko na pinagpuyatan ko ng ilang gabi na nagkalat lang sa sahig na parang basura. Masakit. Sobrang sakit na parang mismong pagkatao ko 'yung pinagpunit-punit ni Julian sa harap ko. Pero sa kabila ng galit, may isang bagay akong narealize. Hindi ako pwedeng maging pabaya. Masyado akong naging padalos-dalos. Inakala kong kaya kong makipagsabayan sa kanya gamit ang tahimik na pagrerebelde, pero nagkamali ako. Sa laro ni Julian, siya an