جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เตชินทร์ต้องการทำลายมิ้นท์ทุกทางเขาโกรธแค้นที่ทำให้ความรักของเขากับน้ำอิงต้องพังทลาย สิ่งเดียวที่เขาจะทำได้คือทำลายมิ้นท์ให้แหลกสลายเหมือนกับหัวใจของเขาในตอนนี้ ยิ่งเธอเจ็บปวดมากเท่าไหร่เขายิ่งสะใจมากเท่านั้น เขาเลื่อนมือลงมา ขยำเนินอกของเธออย่างรุนแรง ปากดูดงับขบยอดอกของเธออย่างไร้ความปราณี จนมิ้นท์ต้องร้องออกมาหลายครั้งหลายที จากนั้นมือของเขาเลื่อนลงไปใจกลางร่องกลางกายของเธอและสอดนิ้วแทรกเข้าไปแล้วเลื่อนเข้าออกไปมาเป็นจังหวะอย่างรุนแรงไม่มีความปราณีใดๆ สำหรับผู้หญิงสารเลวเช่นเธอ เมื่อมีน้ำไหลออกมาจากช่องแคบของเธอแล้ว เตชินทร์จับขาของปิงเหยียนแยกออก แล้วซุกหน้าลงไป ดูดดุนช่องแคบของเธออย่างรุนเรง ลิ้นเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปใจกลางตรงนั้น และดูดเอาติ่งสวาทของเธอจนเธอต้องร้องครวญครางออกมา เขารุนแรงและทำเธอเจ็บมากกว่าจะมีความสุขใดๆ มันช่างทรมานเหลือทน มิ้นท์คิด เธอไม่ต้องการแบบนี้ ไม่นาน เตชินทร์จึงถอดกางเกงของเขาออก ตอนนี้เขารู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างรุนแรงจุดกลางกายตั้งตระหง่านขึ้นมา เขาไม่รอช้า จับหัวของมันนั้นถูไปมาตรงปากทางช่องแคบของมิ้นท์ เธอพยายามจะดิ้นหนีอีกครั้ง แต่เตชินทร์จับขาข

พูดจบมิ้นท์ก็ลุกขึ้นจะรีบออกไปข้างนอก เธอไม่อยากให้เขาทำกับเธอแบบนั้นอีก เธอกลัวเขาขึ้นมา "จะไปไหน อยู่ให้สามีชื่นชมก่อนสิ "เตชินทร์ดึงเธอเข้ามากอด แล้วเริ่มซุกไซร้เธอ "พอเถอะ คุณเมามากแล้วนะ เตชินทร์ " มิ้นท์ผลักเขาออกอย่างแรงจนเตชินทร์ล้มลงไป กับที่นอน เขารู้สึกโมโหขึ้นมาที่เธอไม่ยอมตอบสนองเขา เขาจึงดึงกระชากเธอลงมานอนบนเตียง แล้วรีบขึ้นคร่อมตัวเธอ อย่างไว พร้อมกดแขนเธอไว้ทั้งสองข้างด้วยมือเดียว "ทำไม เธอต้องการฉันนี่นา เธอชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่าถึงแม้ว่าฉันจะทำอะไรเธอก็ยังจะรักฉันไม่ยอมหยุด ฉันจะทำให้เธอพอใจอย่างที่สุดเลยล่ะ" เตชินทร์ซุกไซร้ใบหน้าไปตามซอกคอของมิ้นท์ เธอไม่อาจขัดขืนเขาได้อีก เตชินทร์ทรมานเธอแบบนี้ทั้งคืน เขาพอใจที่เขาได้ทรมานเธอ มิ้นท์เองไม่สามารถขัดขืนได้ มีแต่น้ำตาเท่านั้นที่ไหลนองออกมา ในเช้าวันต่อมา มิ้นท์รู้สึกตัวขึ้นมา อยู่ๆ ก็มีกระเป๋าใบใหญ่ลอยมากระแทกตัวเธอ จนเธอเจ็บไหล่ "เก็บของซะ ฉันจะพาเธอกลับแล้ว รีบใส่เสื้อผ้าซะ ทุเรศเหลือเกิน" มิ้นท์ลุกขึ้นอย่างช้าๆ เพราะปวดไปตามตัว เตชินทร์ช่างทรมานเธอได้มากเหลือเกิน เธอค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเก็บเสื้อผ้าใส่

มิ้นท์หยิบปากกามาเซ็นเอกสารทั้งหมดแล้วลุกขึ้นเดินออกไป โดยที่ไม่มีคำกล่าวใดๆกับเตชินทร์อีก ต่อจากนี้เธอก็คงเป็นได้แค่ผู้หญิงไร้ค่าเท่านั้น เตชินทร์มองตามหลังเธอไปจนเธอลับตาเขารู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมา ทำไม? เธอไม่ขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วย ช่างหยิ่งยโสเหลือเกินนะมิ้นท์ เตชินทร์เดินออกมาพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมา " ให้คนเข้ามาดูแลเธอข้างในด้วยตามดูเธอตลอดแล้วรายงานผมทุกครั้งจนกว่าเธอจะพ้นโทษ" เตชินทร์สั่งให้คนคอยจับตาดูมิ้นท์ ที่ตอนนี้เขาเป็นอิสระจากเธอ เขาไม่อยากใยดีต่อเธอ แต่ทำไมเขาจึงอยากรู้ความเคลื่อนไหวของเธอตลอดเวลาที่อยู่ในคุก แต่ถึงอย่างไรต่อจากนี้ทุกสิ่งของเธอ เขาคือผู้กำหนด มิ้นท์ถึงเวลาของฉันบ้างแล้ว แค่นี้..แค่เวลาสามปีที่เธออยู่ในคุก ก็คงไม่อาจชดเชยกับสิ่งที่เธอพรากความรักของเขาไป เตชินทร์คิด เขาเดินยกยิ้มที่มุมปากออกมาแล้วก้าวขาขึ้นรถกลับออกไป ..สามปีผ่านไป.. ถึงเวลาที่มิ้นท์ต้องพ้นโทษ เธอก้าวขาออกมา พร้อมกับกระเป๋าใบเล็กของเธอ เธอมองไปมาเพื่อมองหาคนที่จะมารับเธอ เตชินทร์ ไม่สิเธอหย่ากับเขาแล้วและเขาเกลียดเธอขนาดนั้นคงไม่มีวันมาดูเธออย่างแน่นอน ตอนนี้เธอกลายเป็นคนอื่นสำหรับเ

ตื๊ดดดดด.. "สวัสดีค่ะ คุณชยาภาใช่มั้ยคะ ตอนนี้ทางบริษัทของเราต้องขออภัยด้วยนะคะที่ใบสมัครของคุณไม่ผ่านการพิจารณา แต่ว่าตอนนี้ ยังมีตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดว่างอยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะสนใจรึปล่าวคะ? " พนักงานฝ่ายบุคคลโทรไปถามเธอ "เอ่อ .." มิ้นท์คิดว่าตำแหน่งอะไรก็ต้องทนทำไปก่อนเพราะที่บริษัทตอนนี้ไม่มีใครรู้จักเธออยู่แล้ว ทุกอย่างถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด เธอไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้ว "ว่ายังไงคะ ยังสนใจอยู่มั้ยคะ?" "ค่ะๆ ได้ค่ะ ฉันสนใจที่จะทำค่ะ" "งั้นพรุ่งนี้มาเริ่มได้เลยนะคะ อย่าสายนะคะ เดี๋ยวทางเราจะสอนงานให้เองค่ะ" "ค่ะๆ ขอบคุณมากๆ ค่ะ " มิ้นท์ไม่มั่นใจกับงานที่เธอได้รับ แต่อย่างน้อยเวลาสามปีในคุก สอนอะไรเธอหลายอย่าง เธอเฝ้าเตือนตัวเองว่า ไม่ใช่คุณหนูมิ้นท์อีกต่อไป ต่อไปนี้เธอจะทำงานทุกอย่างให้ได้เธอหยิบรูปของพ่อเธอขึ้นมาดู พร้อมรอยยิ้ม "พ่อคะ เป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ.." ...... ในตอนเช้า มิ้นท์เข้ามาแล้วพบกับหัวหน้าคนทำความสะอาดของที่นี่ วรรณาเธอเป็นคนที่เข้มงวดกับงาน ทุกอย่างต้องเพอร์เฟกซ์ คนที่ทำงานกับเธอส่วนมากที่ออกไปมักจะทนเธอไม่ได้ มิ้นท์เข้ามาพบเธอ วันนี้เป็นวันแรกขอ

มิ้นท์รีบวิ่งออกมาจากห้องท่านประธาน เขาช่างน่ากลัวเสียจริง เขาหลอกเอาบริษัทของพ่อเธอขายบ้านของเธอ ที่จริงก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้ว เขาน่าจะลืมได้บ้าง จากผู้ชายที่อบอุ่นน่ารัก กลายเป็นผู้ชายที่น่ากลัวได้ขนาดนี้ ร้ายกาจจริงๆ มิ้นท์เดินออกไปตามทางที่จะกลับห้องพักของเธออากาศช่างร้อนเสียจริง รถเมย์ก็หมด เธอนั่งรอแท็กซี่เกือบชั่วโมงก็ยังไม่เห็นวี่แววจะมาทางนี้สักคัน ในที่สุดเธอก็รอไม่ไหวเธอลุกขึ้นและเดินออกจากป้ายรถเมย์นั่น เธอเดินออกไปเรื่อยๆ น้ำตาก็เอ่อไหลออกมา คืนนี้ต้องเดินกลับห้องแล้วสินะ เธอเดินไปพลางคิดไปอย่างเจ็บปวด ถ้าเธอไม่โง่เขลาเอาแต่ใจเมื่อตอนนั้นแย่งความรักของพวกเขามาป่านนี้เธอคงมีความสุขกับพ่อเธอแล้วตอนนี้สวรรค์ได้ลงโทษเธอแล้วจริงๆ มิ้นท์เดินไปพร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจในการกระทำครั้งเก่าที่ตัวเองนั้นได่้ก่อไว้ พยายามลืมเท่าไหร่กลับยิ่งจำจนฝังใจ เธอยกแขนขึ้นมาปาดน้ำตาตามทางที่เธอจะเดินไป ไม่นาน ก็เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ฝนเริ่มไหลรินลงมาราวกับว่าเยาะเย้ยที่เธอต้องตกอยู่ในผลกรรมที่ตัวเองได้กระทำ เธอยกมือขึ้นบังหน้าเเล้วรีบเดินต่อไปเพราะหนทางอีกยาวไกล แต่แล้วก็มีรถเก๋งคันหรูขั