جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ในเช้าวันต่อมา มิ้นท์กลับเข้ามาทำงานตามเดิมขณะที่เธอกำลังลากรถเข็ญทำความสะอาดและกำลังรอขึ้นลิฟท์ เตชินทร์ก็เหลือบไปมองเห็นเธอขึ้นมาพอดี แต่แล้วลิฟท์ก็ปิดไป เขามองเธอจนประตูลิฟท์นั้นได้ปิดลงไป อยู่ๆเขาก็ยิ้มออกมา ที่ได้เห็นมิ้นท์ เขารู้สึกดีใจที่เธอยังอยู่ที่นี่ ขณะที่มิ้นท์ทำความสะอาดในห้องน้ำเธอลากรถเข็ญทำความสะอาดออกมาโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น "ค่ะ หัวหน้า" เธอยกหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย "พลอย พรุ่งนี้มีงานพิเศษนอกเวลาเธอจะรับทำมั้ยพอดีคนที่เขาทำประจำเขาไม่สบาย" วรรณาพูดขึ้น มิ้นท์เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่เธอจะได้รับเงินเพิ่มเธอจึงรับปากโดยที่ไม่ได้รับฟังรายละเอียดใดๆ เพื่อเงินแล้วเธอก็จะได้ดำเนินชีวิตแบบไม่ต้องสะดุด และเก็บส่วนนี้ไว้สานฝันของตัวเอง " ได้ค่ะ หัวหน้า " มิ้นรับปากทันที "งั้นดีเลย เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้นะ " "ค่ะ หัวหน้าขอบคุณมากๆค่ะ " มิ้นท์ยิ้มออกมา เธอรู้สึกดีใจที่มีงานพิเศษมาให้เธอทำ เธอไม่คิดเลยว่ากลับมาครั้งนี้ยังมีโชคดีให้เธอได้ชื่นใจอยู่บ้าง เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบไปทำงานต่ออย่างตั้งใจ เตชินทร์ที่ยืนแอบฟังอยู่นั้นเขาก็ยิ้มออกมา อย่างอารมณ์ดีเช่นกัน .......

มิ้นท์เดินออกมาอย่างเลื่อนลอย น้ำตาเหือดแห้งหายไป อยู่ๆก็มีรถคันหนึ่งจอดข้างทางแล้วมีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาจับแขนของเธอ ทำให้เธอสะดุ้งขึ้นมา " คุณมิ้นท์ " ณัฐวัฒน์ ยื่นมือนั้นมาจับเเขนของเธอ ด้วยความเหม่อลอยจึงทำให้เธอตกใจ "อ่อ.. คุณหมอ! " มิ้นท์หน้าเหนื่อยๆ ไม่มีรอยยิ้มใดออกมา ณัฐวัฒน์ที่ขับรถมาเรียกเธออยู่หลายครั้งแต่ก็เหมือนกับเธอนั้นไม่ได้ยินและเหม่อลอย จนสุดท้ายเขาต้องจอดรถลงมาเพื่อเรียกสติของเธอให้กลับคืนมา ใบหน้าของมิ้นท์ตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง บางทีเขาก็อยากจะรู้จักเธอมากขึ้นเช่นกัน เธอมีเรื่องอะไรในใจกันนะเขาคิด "อ้อ..พอดีผมเห็นคุณเดินมาจึงเป็นโอกาสดีที่ได้เจอกันอีก ผมก็เลยอยากจะมาทวงสัญญา" ณัฐวัฒน์พูดออกมา "ค่ะ " มิ้นท์ตอบออกไปอย่างเลื่อนลอยสั้นๆ "อะเอ่อ ดีครับงั้นไปทานข้าวกันก่อน ดูท่าคุณดูเหนื่อยๆ ขึ้นรถก่อนครับ" มิ้นท์เดินไปขึ้นรถของณัฐวัฒน์ ไม่มีรอยยิ้มใดๆบนใบหน้า เขารู้สึกว่าเธอต้องมีอะไรในใจที่ไม่สามารถบอกใครได้ เขาจึงรู้สึกอยากรู้จักเธอขึ้นมา ดูท่าทางจะมีเรื่องอะไรภายในใจ และไม่อาจจะพูดออกมาได้ มิ้นท์ขึ้นรถไปกับณัฐวัฒน์ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเตชินทร์ที่เป

มิ้นท์ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภายใต้ผ้าห่มนั้นร่างกายเธอเปล่าเปลือย และรู้สึกเจ็บไปตามร่องกลางกาย เขาช่างโหดร้ายเหลือเกิน ทำไมเขาถึงไม่ยอมลืม หรือออกไปตามหาน้ำอิงเองบ้าง ทำไมต้องโกรธแค้้นไม่จบไม่สิ้นสักที มิ้นท์ที่นอนคิดไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมานองหน้า สิ่งที่เธอทำอาจจะผิดอย่างร้ายแรงแต่ป่านนี้น้ำอิงแม้จะถูกเธอแย่งความรักไป แต่เธอก็ไม่ได้ทำให้น้ำอิงต้องลำบาก เงินที่เธอให้ไป สามารถซื้อบ้านหรือตั้งตัวได้โดยไม่เดือดร้อน ได้ทั้งานที่ดี ได้ทั้งการศึกษาที่ยอดเยี่ยม เป็นความจริงที่เธอทำลายความรักของน้ำอิงและเตชินทร์ แต่น้ำอิงก็ไม่ต้องลำบาก เมื่อต้้องอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้ตัวเธอเองต่างหากที่ต้องทนทุกข์ทรมานเพราะกรรมที่เธอก่อ ตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตของเธอมันกลายเป็นศูนย์ เพราะเธอทำตัวเองข้อนี้เธอรู้ตัวเองดี ต่อจากนี้เธอจะต้องใช้ชีวิตและเดินต่อไปอีกเช่นใด หนทางช่างมืดมิดจนเธอแทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว ความโกรธเกลียดของเตชินทร์ตามมาทำร้ายเธอไม่เลิกรา ตอนนี้บนที่นอนว่างเปล่า เหลือแค่ความอ้างว้างโดดเดี่ยวที่อยู่เป็นเพื่อนของเธอในตอนนี้ เธอค่อยๆลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นขึ้นมา มองดูแล

เขาโยกไปมาอย่างไม่รีบเร่ง จนกลายเป็นหื่นกระหาย บั้นท้ายบดกระแทกร่างงามจนเธอร้องเสียงหลง เตชินทร์ตอนนี้เต็มไปด้วยความหิวกระหายและเสพติดร่างกายของมิ้นท์ เขาพอใจมากที่ได้เธอมาอยู่ตรงนี้ "มิ้นท์ เธอเก่งนักก็รับฉันให้ไหวก็แล้วกัน" เตชินทร์พูดออกมาอย่างชอบใจ และสะใจที่วันนี้เขาได้อยู่เหนือมิ้นท์อีกครั้ง "เธอจะไม่มีวันเป็นของใครได้อีก นอกจากฉัน..อ๊ะส์" เสียงครางประสานกันเพราะความรู้สึกเสียวสะท้านที่ทะยานสูงขึ้น ร่างบางเริ่มโยกไปตามร่างกายของเขาอีกครั้ง ความรุนแรงยังคงเดิม ซึ่งเป็นอีกครั้งที่เธอไม่สามารถคัดค้านเขาได้เลย เมื่อไหร่กันนะที่เธอจะถูกปลดปล่อยไปเสียที เขาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอนั้นแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เหตุใดร่างกายเธอถึงไม่ยอมต่อต้านเขาให้ถึงที่สุดสักทีนะ ในตอนเช้า มิ้นท์ลืมตาตื่นขึ้นมา ชุดถูกขว้างมายังใบหน้าของเธอ จนเธอตกใจ "ใส่ซะ ฉันจะพาเธอไปกินข้าวข้างนอก " เตชินทร์พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบ มิ้นท์หยิบชุดมาใส่ด้วยใบหน้าที่อิดโรย พอเเต่งตัวเสร็จเขาก็พาเธอมานั่งที่รถ เธอนั่งนิ่งลืมไปว่าต้องคาดเข็มขัดเขาจึงเอี้ยวตัวมาคาดให้ ทำให้ทั้งคู่มองสบตากัน เตชินทร์ไม่รอช้า เขาบดจ

เตชินทร์พยุงน้ำอิงเดินเข้าบ้านไป สายตาที่มองออกมายังหน้าต่างของห้องนั้นกลับมีน้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสายเตชินทร์คุณคือปีศาจร้ายในร่างเทพบุตร คุณจะเหยียบย่ำฉันให้จมดินไปมากแค่ไหนอีก อยู่ๆอาการอยากอาเจียนก็เกิดขึ้นเธอจึงวิ่งเข้าห้องน้ำอีกรอบ วันนี้ช่างรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน หลังจากอาเจียนเสร็จเธอเดินโซเซมายังเตียงนอน แต่เมื่อนอนได้ยังไม่นาน แขนก็ถูกดึงให้ลุกขึ้น "คนใช้ ไปทำอาหารต้อนรับแขกหน่อยสิ!" สายตาแข็งกร้าวปนดุถูกมองมาที่เธอ ลุกขึ้น ไปเซอร์ไพรส์คนที่คุณอยากจะเจอเขาหน่อย เตชินทร์ฉุดกระชากแขนของมิ้นท์ลงมา เธอหยุดและมองมาที่น้ำอิงอย่างใจเต้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปน้ำอิงดูดีมีการศึกษาต่างกับเธอที่ตอนนี้เป็นแค่หญิงขี้คุกไร้บ้าน และต้องถูกเตชินทร์ดูถูกดูแคลน นี่สินะ ฟ้ากับเหว..เธอเข้าใจก็วันนี้เอง "ไปทำอาหารต้อนรับแขก..ไม่สิ แฟนของผมที่พลัดพรากจากกันไปนาน ฉลองการกลับมาของเธอหน่อย ต้อนรับเธอหน่อย" เตชินทร์พูดขึ้น น้ำอิงมองหน้าเขา และหันมามองมิ้นท์ น้ำอิงอิงยกยิ้มอย่างดูถูก ทำให้มิ้นท์คิดถึงอดีตที่เธอเคยดูถูกเหยียดหยามน้ำอิง ตอนนี้ผลกรรมวนกลับมาที่เธอแล้ว ใบหน้าของมิ้นท์ราบเรียบ เธอได