All Chapters of Her Fate: Chapter 81 - Chapter 90

"Salamat, Cha," ani ko. "You're welcome," nakangiting sagot ni Charity sa akin. Pumasok na ako sa malahiganteng gate ng mansion ng mga Alegre. Pinipigilan ang pagtulo ng aking mga luha. Dàmn, iyon lang nasasaktan na ako? What if worst pa? Dire-diretso lang ako sa paglalakad hanggang sa tuluyang makapasok sa loob. "Mommy!" Ang matinis na sigaw ni Adam ang narinig ko. Mas lalong nilabanan ang sarili na huwag pumatak ang mga luha."Adam, ba't gising ka pa?" nagtataka kong tanong dito."Hinihintay po kita," sagot nito sa akin. "It's late at night, may pasok ka pa bukas, hindi ba?" Dahan-dahang tumango si Adam sa naging tanong ko rito. Bigla ako nitong niyakap. "You're not okay, I can feel it. Please, mom. You can tell me your problem. What is it?"Nakangiting ginulo ko ang buhok ni Adam. "You don't have to worry about me, mommy is fine, okay?""Then, bakit hindi umuwi si Dad na kasama ka? It supposed to be na magkasama kayo sa pag-uwi, hindi ba?""May importante lang siyang inaasi

Dumating ang party na ipinangako sa akin ng aking mga magulang. Kasalukuyang inaayusan ako ng make-up artist na in-hired nina Mommy at daddy. Ang gusto sana ng mga ito ay enggrandeng party pero hindi ako pumayag. Sapat na sa akin ang simpleng party since ipakilala lang naman ako bilang miyembro ng pamilya."Grabe, sobrang ganda pala ng kakambal ni Lavinia!" Puri sa akin ng make-up artist. "Thanks, pero hindi naman," nahihiyang ani ko."No kidding, sabihin na nating kakambal mo si Ms. Lavinia pero mas angat ang ganda mo te!"Wala ako sa mood na makipag-plastikan sa baklang ito kaya hindi ko napigilan na matawa sa sinabi nito. "I don't think so," sagot ko na lamang sabay iling. Alas nuwebe na ng gabi nag-start ang naturang party. Ang sabi ni mommy ay bandang alas diyes y medya pa ng gabi ang pagtahak ko sa mini stage para official akong ipakilala. Ang totoo niya'n, nalukob ng matinding kalungkutan ang aking puso. Inaasahan ko ang pagdating ni Micah at Charity. Siyempre si Ares din.N

Ares POV"But you have to tell her, Ares.""Mas okay na siguro ang ganito. Hindi rin naman niya pinahalagahan ang nararamdaman ko para sa kanya.""How about, Adam? Ultimo tawag man lang para kumustahin mo siya?" palatak ni Ate Arrianne sa akin.Kasalukuyang nakatunghay ako sa babaeng minsan ng binuwis ang buhay para sa aking ina na dati ay muntik ng bawian ng buhay. Hindi ko siya kayang pabayaan na lamang lalo na at heto ang tanging hiling niya sa akin. "Ate, pwede bang ikaw na muna ang bumisita kay Adam?""Nasasaktan mo si Adam sa ginagawa mo, Ares."Umàasa akong sana man lang naalala ako ni Cally. Ni chat o tawag man lang ay hindi siya nagtangka na ako'y kontakin. Wala ba talaga akong konting pagpapahalaga sa puso niya? Pero bakit ramdam ko ang opposite attraction sa tuwing magkasama kami? Siguro dahil pinipigilan niya ang sariling damdamin. Iyon ang mapait na katotohanan.Humugot ako ng isang malalim na buntong-hininga. Dinampot ang isang tasa ng kape saka sumimsim. Kasalukuyang b

Napansin ko ang orasan. Mukhang kailangan kong mag-adjust sa oras ng pagtulog. Alas tres ng hapon na pala rito. Ibig sabihin nasa alas kwatro ng madaling-araw ngayon sa Pilipinas. Damang-dama ko ang sobrang antok. Kaya siguro palagi akong inaantok.Tulog na si Adam sa aking tabi. Kumunot ang aking noo nang tumunog ang cellphone ni Adam. Nang silipin ko ang calller. Pangalan kaagad ni Ares ang aking nakita kasabay ng pagsikdo ng aking puso.Nakagat ko ang pang-ibabanglabi. Ang kaninang antok na naramdaman ay biglang nawala at napalitan ng kakaibang saya. Mabuti naman at naisipan na nitong tawagan si Adam. Sasagutin ko ba ang tawag o hayaan na lamang na mag-vibrate ang cellphone ni Adam sa beside-table? Sa huli ay nagpasya akong sagutin ang naturang tawag. "Ares, tulog pa si Adam," sagot ko."Thanks God at sinagot mo ang tawag, Cally. Nasaan kayo?""Patawad kung hindi na kami nakapag-paalam sa'yo. We're fine at kasalukuyang nasa US kami. Pasensiya ka na pero masyadong personal para al

Hindi naman nagtagal ay dumating na kami sa naturang clinic ng surgeon na siyang titingin sa akin. Mula sa kotse ay sabay na umibis kaming tatlo. Iniisip ko si Ares, tiyak na magtataka iyon. Matalas pa naman ang pakiramdam ng lalaking iyon. Hindi ko napigilan na humugot ng isang marahas na buntong-hininga. Hindi ko ide-deny na nagkaroon ako ng trauma, insecurity at takot dahil sa nangyari sa akin. Iyong tipong takot akong lumabas sa publiko, pero ang lahat ng iyon ay tinakpan ko ng kalmadong awra upang hindi mag-alala si Mommy, lalo na at tulad ni inay ay may sakit din ito sa puso. Pumasok kami sa loob saka hinarap ang magandang receptionist. Namangha ako sa pagkakaiba ng klinika kumpara sa Pilipinas. Iniiwasan kong makita ang sariling repleksyon sa glass door. "Mabuti na lang at Pilipina ka, hija," ani mommy sa maganda at approachable na receptionist. "Kaya nga po, ma'am. Mostly dito sa klinika ni doktora purong Pilipino ang mga pumaparito kaya siya nag-hire ng Pilipinang recept