All Chapters of อสูรต้อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ผมอยากคุยกับคุณ เอ่อ…พริมพิกา คือชื่อคุณใช่มั้ย” ภาวัตเดาจากชื่อในนามบัตร และยิ่งเมื่อได้เห็นเธอยามที่มีสติเขาก็ยิ่งรับรู้ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าคล้ายคลึงกับเพชรพิชาจริงๆ แต่มีบางมุมที่ต่างกันออกไปโดยเฉพาะสายตาอ่อนหวานคู่นั้นเองที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์และรังแกเธอเสียจนหมดเรี่ยวแรง                “คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ” พริมพพิกาตอบกลับทันที เพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอกับเขาจะพุดคุยกันอีก                “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ ขอผมเข้าไปได้มั้ยพริมพิกา” ภาวัตพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ต่างจากตอนที่รังแกเธอเมื่อวานลิบลับ                “มีอะไรก็พูดตรงนี้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยความไม่ไว้วางใจ แม้ตอนนี้ชายหนุ่มจะดูพูดจามีเหตุผล แต่ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอไม่กล้าที่จะไว้ใจเขา

“ถ้าอย่างนั้นให้พริมลองโทรไปดูมั้ยคะ” พริมพิกาพยายามพูดเพื่อช่วยหาทางออก ถึงอย่างไรเสียเธอก็ไม่อยากไปพบชายหนุ่มอยู่ดี                “ตอนนี้พี่ภีมปิดเครื่องค่ะ ริษาลองโทรแล้วเอาจริงๆถ้าริษาไม่เคยโดนพี่ภีมไล่ออกจากคอนโดตอนที่ทะเล่อทะล่าไปหามาก่อน ริษาก็คงไปหาพี่ภีมเองโดยไม่ต้องมารบกวนครูพริมแบบนี้หรอกค่ะ” ริษาเริ่มน้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย และภาพนั้นก็ทำให้พริมพิการู้สึกผิดไม่น้อย                “คุณภีมไล่คุณริษาหรอคะ ทำไมกัน” พริมพิกาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะจากที่ดูแล้วชายหนุ่มน่าจะรักน้องสาวยิ่งกว่าใคร แต่การที่ชายหนุ่มกล้าไล่น้องสาวสุดที่รักนั่นแหลว่าเขาคงอยากอยู่คนเดียวจริงๆ                “ตอนนั้นพี่ภีมอกหักค่ะ อยากอยู่คนเดียวก็แล้วก็มีนิสัยแบบที่เป็นตอนนี้เลย ริษาก็เลยห่ว

“ริษาไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ รถไม่ได้ชน แล้วก็ไม่ได้จะมาที่นี่ตั้งแต่แรก” ภาวัตพูดด้วยน้ำเสียงตัดรำคาญ เขาเองก็อยากจะอยู่กับหญิงสาวแต่การที่ริษาพยายามช่วยด้วยการโกหกแบบนี้เห็นทีจะไม่ใช่ทางของชายหนุ่มเอาเสียเลย เขามันเป็นพวกพูดตรง ปากร้ายอยู่แล้ว“มะ หมายความว่ายังไง” หญิงสาวอึ้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามชายหนุ่มออกไปด้วยใจที่สั่นระริก“ผมก็ไม่ได้ชอบแผนการนี้เท่าไหร่หรอกนะ เห้อ” ภาวัตหันมาสบตาหญิงสาวด้วยสายตาคมกริบ เขารู้ดีว่าจากแผนการที่จะทำให้พริมพิกายอมคุยกับเขาดีๆมีหวังได้กลายเป็นเพิ่มงานให้กับตัวเองอีกแน่นอน“แผนการอะไรของคุณ” พริมพิกาเอ่ยถามพร้อมกับพยายามเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม้เธอจะเริ่มเดาได้แต่ลึกๆก็ไม่อยากใส่ร้ายริษา“จริงๆแล้วผมไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น แต่ผมแค่อยากคุยกับคุณก็เลยขอให้ริษาช่วยทำยังไงก็ได้ให้คุณยอมใจอ่อน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยริษาจะใช้แผนนี้” ภาวัตพูดพร้อมกับส่ายหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่โทษริษาเพราทุกสิ่งทุกอย่างที่ริษาทำลงไปก็เพราะหวังดีต่อเขาทั

                “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ พี่ภีมเขาแค่อยากปรับความเข้าใจกับครูพริมเท่านั้นเอง” ราพยายามจะแก้ต่างให้พี่ชายอีกครั้ง                “พอเถอะค่ะ พริมคุยกับเขาแล้ว และพริมก็หวังว่าเขาน่าจะรู้เรื่องพริมเลยสงสัยไงคะว่าทำไมคุณริษาถึงมาที่นี่อีก คุณริษาไม่จำเป็นต้องมาเรียนกับพริมเพื่อเป็นแม่สื่อให้พี่ชายแล้วนะคะ” หญิงสาวพูดออกไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอเหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องเป็นตัวตลกของใคร                “ริษามาที่นี่เพราะริษาอยากเรียนกับครูพริมนะคะ ไม่ได้มีเจตนามาเพื่อช่วยพี่ภีมอย่างเดียว”                “คุณริษาทำอะไรให้พริมหนักใจหรือเปล่าครับ” จู่ๆปกรณ์ก็เดินเข้ามาเมื่อเห็นท่าไม่ดีของครูสาว เขามองไปยังริษาราวกับต

“นี่คุณพูดอะไรกับแพรวาไป อย่าบอกนะว่า…”                “ผมไม่ทำอะไรโง่ๆตอนนี้หรอก ผมก็ห่วงความรู้สึกของลูกไม่ต่างจากคุณหรอกนะเพราฉะนั้นคุณควรให้โอกาสผมได้ใกล้ชิดลูกแล้วค่อยๆบอกความจริงกับแก” ภาวัตค่อยๆใช้ไม้อ่อนเพื่อหวังให้หญิงสาวเห็นใจเขาสักครั้ง                “ทำไมคะ แค่เพราว่าฉันหน้าเหมือนผู้หญิงที่คุณลืมไม่ได้หรือไงคุณถึงยังตามตอแยแล้วก็อยากได้ลูกของฉันนัก” พริมพิกาอดไม่ได้ที่จะประชดประชันกลับไป แต่นั่นกลับสร้างรอยยิ้มให้กับภาวัตได้ไม่น้อย                “อย่าบอกนะว่าคุณหึงผม” ชายวัตยิ้มมุมปากออกมา ถึงพริมพิกาจะแสดงทีท่าเย่อหยิ่งแค่ไหน แต่น้ำเสียงและคำพูดเมื่อครู่มันก็ทำให้เขามั่นใจว่าเธอเองกำลังหึงเขาอยู่           &