อสูรต้อนรัก

อสูรต้อนรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-29
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
67Bab
614Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สัมพันธ์เพียงครั้งเดียวในวันนั้น พริมพิกา กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่มียายตัวยุ่งอวบๆ ติดตัวมาโดยตลอด และเขาก็โผล่มาเมื่อเวลาผ่านไปถึงห้าปีเต็ม ภาวัต ยังมีเรื่องค้างคาให้สะสาง แล้วก็มาเจอเรื่องค้างใจให้ต้องหาคำตอบเช่นกัน... เด็กน้อยตัวอ้วนๆ นั่น ลูกใคร! พ่อหนูตายไปแล้ว นี่คือคำตอบของเด็กน้อย ที่เขาอยากจะจับแม่ยายหนูมาลงโทษหนักๆ สักดอก!

Lihat lebih banyak

Bab 1

1 หันตราเป็นเหตุ

Ethan's message came in while Lucas and I were having breakfast across from each other.

Ethan Harrington was the man I'd chosen to cheat with. Young, full of heat, eager and obedient where it counted. My phone buzzed a few times on the table, which earned me a glance from the man across from me.

I unlocked the screen and his messages flew in one after another.

"When are you divorcing him?"

"Baby, you promised you'd own up to us. You said you'd give me a real place in your life."

"I don't want to do this in the shadows anymore. I want to be with you out in the open."

The string of messages made me wince. I scrolled all the way down and found a photo attached at the bottom. He was still sleepy, just out of bed.

His robe hung half-open, the ridges of his abs catching the light in a way that could've stopped traffic. The sheer pull of it hit me before I could brace for it.

Heat crawled up my face. I caught Lucas's eyes flicking toward me and quickly killed the screen, bowing my head over my bowl and avoiding his gaze.

Lucas didn't bother to press it. He set down his own bowl and said, unhurried, "Seraphina is flying in today. My parents and I are taking her to the welcome-home dinner tonight."

"It's a family dinner. You don't need to come. No reason to make her uncomfortable."

The words family dinner stung more than I wanted to admit.

Seraphina and I were the kind of pair you only read about in novels. The real daughter and the switched-in daughter. Except she, the fake, had sunk her roots in long before I ever stepped foot in that house. Not blood, but closer than blood.

A few tears from her and my own parents would look at me with disgust.

To keep her happy, I wasn't allowed to carry the Ashford name. I wasn't even allowed inside the Ashford estate. I was shelved somewhere out of sight, like something they were embarrassed to keep.

Naturally, dinners like tonight weren't something an "outsider" like me was expected to attend.

Still, Lucas's words left me speechless. What exactly did Seraphina have to be upset about?

My parents had always taken her side. So had my husband. Every one of them, every time.

Not that I cared enough to bicker. My head was already somewhere else. If Seraphina was back, then maybe, finally, I could divorce Lucas.

The realization made me jump up. I called after him, about to say something, but he cut me off, brow knitted in irritation.

"Whatever it is, it can wait until I'm back. Don't make me late for the airport."

The door slammed shut hard enough to rattle. I swallowed whatever I was going to say.

Fine. Seraphina was back now. Even if I didn't bring it up, Lucas would. I'd sat in this cage for years. One more day wasn't going to kill me.

Right on cue, my phone chimed. A new message, humming with innuendo.

"No shoot today. Want to come over, baby?"

This time the photo was of his bare chest, rising and tight. Between that and my mood, the low-simmering frustration in my chest burned off in an instant.

I grabbed my phone and walked straight out the door.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
67 Bab
1 หันตราเป็นเหตุ
บรรยากาศหน้าร้านขายอาหารไทยสไตล์บุฟเฟต์เนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่แห่แหนมาใช้บริการตั้งแต่เปิดบริการเก้าโมงเช้าจนถึงสองทุ่มของทุกวันส่วนหนึ่งที่เป็นแบบนี้ อาจเป็นเพราะแรงดึงดูดจากตัวร้านที่คุมโทนสีขาวมีธีมผสมผสานกับธรรมชาติอย่างลงตัว ให้ความรู้สึกผ่อนคลายสบายตา ทั้งยังร่มรื่น เติมความสดชื่นแก่ชีวิตผู้คนกลางเมืองกรุงให้หายใจได้เต็มปอดตลอดช่วงที่ใช้เวลาอยู่ ณ ที่นี่ในส่วนตัวอาคารนั้น ชั้นล่างเปิดเป็นบุฟเฟต์อาหารไทย และบริเวณชั้นสองเปิดเป็นโรงเรียนสอนทำขนม ซึ่งนอกเหนือจากลูกค้าที่เข้ามารับประทานอาหารฝากท้องตอนเที่ยงวันไว้กับที่ร้านนี้แล้ว ก็ยังมีเด็กเล็กเด็กน้อยไปจนถึงผู้ใหญ่มาเรียนวิชาทำอาหารและขนมไทยกับ ‘พริมพิกา’ หรือ ‘ครูพริม’ เจ้าของร้านแห่งนี้อีกจำนวนหนึ่งพริมพิกาเปิดร้านได้ราวๆ ห้าปี หลังจากที่เรียนจบด้านการโรงแรม จากมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดัง เคยทำงานประจำเพื่อเก็บออมเงินอยู่ได้สักพักหนึ่ง ไม่นาน เธอก็สามารถทำตามความฝันคือเปิดร้านอาหารและขายขนมร่วมกันไปด้วย พอร้านเริ่มลงตัว หญิงสาวก็คิดว่าควรจะหาอีกอาชีพหนึ่งเพื่อหาเงินเลี้ยงดู ‘แพรวา’ ลูกสาวตัวน้อยของตนเองที่ตอนนี้อายุได้
Baca selengkapnya
2
“ก็ได้ค่ะ หนูอยากมีเพื่อนเยอะๆ” แพรวาพูดอย่างว่าง่าย หนูน้อยเป็นเด็กน่ารักเสมอ“ดีมากค่ะ” ยิ้มพลางลูบหัวลูกสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“ครูขา มีคนมาสมัครเรียนค่ะครู”เสียงนักเรียนสาวรายหนึ่งดังเข้ามาทำให้ทั้งพริมพิกาและแพรวาต้องหันไปมองทันที“เดี๋ยวแม่ออกไปดูก่อนนะลูก พี่น้ำค้างมาเรียกแล้ว”หญิงสาวเอ่ยถึง ‘น้ำค้าง’ เด็กสาววัยเพียงสิบแปดปีที่มาขอสมัครเรียนที่นี่พร้อมทั้งขอช่วยทำงานที่ร้านไปด้วย พริมพิกาเห็นว่าฝ่ายนั้นเป็นเด็กตั้งใจและนิสัยค่อนข้างดี มีความรับผิดชอบ จึงจ้างเป็นพนักงานรายวันให้มาช่วยบริการลูกค้าหน้าร้านในช่วงที่ตนเองต้องสอนนักเรียนคนอื่น“ไหนล่ะ” พริมพิกาเดินออกมาพร้อมกับมองหาว่าที่นักเรียนคนใหม่ของเธอ“คนนั้นไงคะครู เมื่อสักครู่ เขาโทร.มาบอกว่าจะเข้ามาสมัครที่ร้าน น้ำค้างว่าต้องเป็นผู้หญิงสวยๆ คนนั้นแน่นอนค่ะ” น้ำค้างพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อมองไปยังหญิงสาวที่คาดว่าจะเป็นนักเรียนใหม่ของที่นี่พริมพิกามองไปยังหญิงชายคู่หนึ่งที่กำลังเปิดประตูเข้ามาในร้าน หญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ แต่งกายด้วยชุดเดรสสายเดี่ยวสีส้ม เปรี้ยวจี๊ด พร้อมกับรองเท้าส้นสูง บ่งบอกให้รู้ว่าเป็นสาวมั่นใจในตนเอ
Baca selengkapnya
3
“หึ” ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่หัวเราะในลำคอเท่านั้น“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดิฉันชื่อริษานะคะ คุณพริม”ริษารู้สึกถูกใจสาวสวยตรงหน้า แม้ว่าจะไม่สวยหยาดเยิ้มหรือแต่งตัวจัดเหมือนผู้หญิงที่ภาวัตเคยควง แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าพริมพิกาดูเป็นคนมีเสน่ห์ และแน่นอนว่าการที่พี่ชายของเธอเอาแต่จับจ้องไม่วางตาแบบนี้…พริมพิกาจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ“ถ้าอย่างนั้นเชิญนั่งก่อนนะคะ” ฝ่ายเจ้าของร้านก็เรียกสติตนเองอีกครั้ง พร้อมกับเชิญทั้งสองคนให้นั่งที่โต๊ะ“เดี๋ยวน้ำค้างเอาน้ำมาเสิร์ฟนะคะครู”น้ำค้างหันมาบอกพริมพิกา ก่อนจะหายเข้าไปเตรียมน้ำรับแขกทันที“คุณเปิดร้านที่นี่นานแล้วเหรอครับ?” ภาวัตเอ่ยถามขึ้น เพราะตั้งแต่ ‘คืนนั้น’ ทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แม้ว่าเขาจะแอบคิดถึงเธออยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสพบเจอกันอีก“ก็เกือบๆ ห้าปีได้แล้วค่ะ”พริมพิกาตอบยิ้มๆ เรื่องระหว่างเธอกับเขาก็ผ่านมานานแล้ว หากจะมองว่าชายหนุ่มเป็นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งก็คงไม่เสียหายอะไร“คุณพริมจัดร้านสวยจังเลยนะคะ เหมือนไม่ใช่ร้านอาหารไทยเลย”ริษาเอ่ยปากชม เพราะบรรยากาศร้านที่นี่ตกแต่งออกไปทางโมเดิร์นและมีสไตล์มากกว่าร้านอาหารไทยหรื
Baca selengkapnya
4
“ไม่ดีกว่า ริษาเป็นคนขี้เกียจ ถ้าไม่มีครูคอยสอนคงไม่ตั้งใจเรียน” ภาวัตพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าน้องสาวที่แอบทำจมูกย่นใส่เขา“จริงค่ะคุณพริม ริษาไม่ชอบเรียนออนไลน์เลย ไม่ต้องห่วงนะคะ ริษาสะดวกมาเรียนที่นี่ค่ะ” รีบพูดเพื่อช่วยเหลือคนเป็นพี่ทันที ยิ่งพริมพิกาพยายามปฏิเสธเท่าไร ภาวัตก็ทำท่ารุกหนักมากเท่านั้น นั่นยิ่งทำให้มั่นใจว่าพี่ชายตนเองสนใจครูสาวเข้าให้แล้ว“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” พริมพิกาหมดหนทางจะต่อสู้กับสองพี่น้องที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย และหากเธอเลือกที่จะปฏิเสธอีก มีหวังชื่อเสียงที่สร้างมานานได้เสียหายแน่ๆ“ผมจะเป็นคนมาส่งน้องสาวผมเอง” เจ้าของร่างสูงสมาร์ทพูดออกไปเสียงเรียบพร้อมจ้องคุณครูคนสวยไม่วางตา“ได้ค่ะ”พริมพิกามองว่าไม่ใช่ปัญหาอะไรหากภาวัตแค่มาส่งริษา ส่วนเธอก็ทำหน้าที่อยู่ในครัว คงไม่ได้พบเจอกันบ่อย และนั่นย่อมดีสำหรับหัวใจดวงน้อยของตนเอง“และผมก็จะนั่งรอจนกว่าริษาจะเรียนเสร็จด้วย”สิ้นเสียงทุ้มที่ฟังดูราบเรียบเหมือนไม่สลักสำคัญอะไร ไม่ใช่แค่พริมพิกาที่มองอย่างอึ้งๆ ริษาเองก็อึ้งกับคำพูดของพี่ชายเช่นกัน เพราะเป็นที่รู้กันว่าคนอย่างภาวัตหวงเวลาเป็นที่สุด การที่ยอมมาเฝ้าน
Baca selengkapnya
5
พริมพิกาออกมาสูดอากาศด้านนอก แม้ว่าตอนนี้ยังคงมีแดดตกลงมา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกร้อนแต่อย่างใด เนื่องจากว่ามีลมเย็นจากต้นไม้สูงใหญ่อยู่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้ออกมาเดินเล่นบริเวณนี้“คุณสบายดีนะ”เสียงของภาวัตดังขึ้นทำให้พริมพิกาตื่นจากภวังค์ทันที แล้วหันไปมองหน้าเจ้าของร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ“คุณภีม”“ผมเพิ่งกลับจากเมืองนอก” ภาวัตพูดขึ้นหลังความเงียบงันแผ่คลุมไปชั่วอึดใจ เขาหวังอยากได้ยินคำบอกเล่าชีวิตในช่วงที่ไม่ได้เจอกันของหญิงสาวบ้าง“ค่ะ คุณล่ะ สบายดีนะคะ” พริมพิกาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา แม้จะมั่นใจว่าชีวิตของเขาคงมีความสุขและสบายเป็นไหนๆ ต่างจากเธอที่ก่อนหน้านี้ต้องดิ้นรนอยู่เพื่อเอาตัวรอด“ชีวิตผมก็เหมือนเดิม แต่ผมอยากรู้ชีวิตคุณมากกว่า ตั้งแต่คืนนั้น เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ช่องทางติดต่อที่คุณเคยให้ไว้ ผมก็ติดต่อไม่ได้” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่พอใจ เพราะใช่ว่าเขาไม่เคยพยายามติดต่อพริมพิกา แต่ทุกครั้งที่ติดต่อไปกลับพบว่าเธอปิดเครื่องตลอด“พอดี...พริมเปลี่ยนเบอร์ค่ะ”พริมพิกาตอบเสียงนิ่ง ความจริงแล้วเธอต้องการจะหนีหน้าภาวัต เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้ว่า
Baca selengkapnya
6
เมื่อภาวัตเดินกลับเข้ามาภายในตัวร้านก็พบว่าหนูน้อยแพรวากำลังนั่งพูดคุยกับพนักงานในร้านที่ได้ยินมาว่าชื่อน้ำค้าง ชายหนุ่มมองไปยังเด็กหญิงร่างอวบอย่างพินิจจึงมั่นใจว่าใบหน้าของแพรวามีความคล้ายตนอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไป เพราะเขากับพริมพิกามีความสัมพันธ์กันเพียงแค่ครั้งเดียว หากจะแจ็กพอตตั้งแต่ครั้งแรกก็คงจะเป็นไปได้ยาก“จีบครูพริมเสร็จหรือยังคะคุณพี่ชาย” ริษาเอ่ยทักขึ้นเมื่อร่างสูงสมาร์ตเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ“จีบเจิบอะไร แค่ไปคุยด้วยเฉยๆ” คนถูกจับผิดรีบแก้ตัวทันที“จ้า ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่อย่าลืมนะคะว่าครูพริมมีครอบครัวแล้ว พี่ภีมอย่าไปยุ่งกับคนมีครอบครัวแล้วสิ” คนเป็นน้องพูดขึ้นเพื่อเตือน จริงอยู่ว่า เธออยากให้พี่ชายเป็นฝั่งเป็นฝาสักที แต่ก็ไม่อยากให้เขาต้องทำผิดศีลธรรม“สามีของพริม เขาเสียไปแล้ว” ภาวัตพูดขึ้นมาเพื่อยืนยันเจตนาของตนเองให้น้องสาวรู้ว่าเขาไม่คิดที่จะแย่งผู้หญิงของใครแน่นอน“นั่นแน่ แล้วบอกว่าไม่สนใจ พอรู้ว่าสามีเขาเสียแล้วก็แอบมีความหวังใช่ไหมล่ะ” ริษาอดแซวไม่ได้ เมื่อมองเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ทำตัวเลิ่กลั่ก“เออน่า” เขาไม่ตอบ ได้แต่มองไปยังแพรวาด้วยค
Baca selengkapnya
7
“ใช่” ตอบน้องแล้วหันไปหาคนที่สนทนาด้วยก่อนหน้า “ฝากด้วยนะครับน้ำค้าง”ภาวัตพูดจบเท่านั้นก็จูงมือน้องสาวออกจากร้านไปทันที“โอ๊ยยย! พี่ภีมจะรีบไปไหนเนี่ย กลัวว่าริษาจะเบี้ยวไม่ยอมเรียนงั้นเหรอ?” ริษารีบพูดขึ้นทันทีเมื่อพี่ชายพามาขึ้นรถยนต์คันหรู“เปล่า แต่พี่แค่อยากมาส่งแกที่นี่ตั้งแต่พรุ่งนี้เลย”ภาวัตพูดทั้งที่สายตามองไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดข้างๆ เขามั่นใจว่ารถคันนี้ต้องเป็นของปกรณ์แน่นอน“ทำไมคะ จะมาจีบครูพริมเหรอ? ริษาเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่า พี่ภีมดูสนใจเรื่องของครูพริมเป็นพิเศษ แล้วไหนจะเรื่องสามีครูพริมอีก จะอยากรู้ไปทำไมว่ามีใครเคยเห็นสามีเขาไหม? ทำไมคะ? หรือพี่ภีมคิดว่าแพรวาเป็นลูกตัวเอง?” สาวมั่นพูดพร้อมกับส่ายหัวขำขันในตัวพี่ชาย“ใช่” ภาวัตตอบเสียงนิ่ง และนั่นก็ทำให้ริษาถึงกับอึ้งไปทันที“ว่าไงนะคะ พี่ภีมพูดจริงหรือพูดเล่น” ถามเพื่อความชัวร์อีกครั้ง“พี่พูดจริง แต่พี่ยังไม่แน่ใจ”ภาวัตพยายามคิดทบทวนเรื่อง ‘คืนนั้น’ ระหว่างตนเองกับพริมพิกา และไหนจะใบหน้าของแพรวาอีก แต่คำพูดของสาวเจ้าที่บอกว่าแพรวาเป็นลูกของเธอกับสามีที่ตายไปแล้วมันทำให้เขาสับสน“เดี๋ยวนะ เรื่องมันเป็นมายังไง
Baca selengkapnya
8
ภาวัตนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเบาๆ ให้เลขาฯ เมื่อรู้ว่า ‘ชนิดาภา’ กำลังรอเขาอยู่ คิ้วหนาขมวดหากันเล็กน้อยขณะร่างสูงเดินไปเปิดประตูเข้าห้องทำงาน แล้วก็พบว่า ชนิดาภานั่งอยู่ที่โซฟารับแขกก่อนแล้วชนิดาภาเป็นลูกสาวของนักธุรกิจด้านสื่อโฆษณาที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของประเทศไทย เขารู้จักเธอตั้งแต่ก่อนไปเรียนเมืองนอกในงานเลี้ยงวันเกิดของบิดา ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอยากให้สองหนุ่มสาวลงเอยกัน ด้วยความสัมพันธ์ทางธุรกิจ รูปร่างหน้าตา และสถานะของทั้งคู่นั้นเหมาะสมกันเสียจนผู้คนลุ้นว่า หากภาวัตกลับมาจากอเมริกาคงจะมีข่าวดีในเร็ววัน“ยินดีต้อนรับกลับเมืองไทยนะคะภีม”เมื่อเห็นว่าเป็นใครเดินเข้าห้องมา เจ้าของร่างบางที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีดำขับผิว ลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาชายหนุ่มทันที“ขอบคุณครับ คุณจะมาไม่เห็นบอกผมก่อนเลย” พูดพร้อมกับส่งยิ้มให้คนตรงหน้า ภาวัตไม่ปฏิเสธเลยว่าชนิดาภาเป็นผู้หญิงที่งดงามเสียจนไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธ“แหม คุณกลับมาไทยไม่เห็นบอกนิด้าสักคำ” หญิงสาวแกล้งทำเป็นงอน แต่นั่นกลับทำให้เธอดูน่ารักเสียมากกว่า“พอดีผมยุ่งๆ ต้องเคลียร์อะไรหลายอย่าง เลยไม่ได้ส่งข่าวบอกใครสักคนน่ะครับ
Baca selengkapnya
9
พริมพิกาเอ่ยชื่อกุหลาบสายพันธุ์หายากที่สุดในโลกตามที่เคยอ่านเจอมาในหนังสืออย่างถูกต้อง กุหลาบสายพันธุ์นี้เกิดจากการคิดค้นของเดวิด ออสติน ที่ต้องใช้เวลาถึงสิบห้าปีทีเดียว“จูเลียต โรสจริงๆ ด้วย สวยจัง ”หญิงสาวยิ้มหวานละมุนพลางพูดคุยกับต้นกุหลาบในกระถางที่มีเพียงหนึ่งต้นเท่านั้นราวกับว่ามันมีชีวิต พลางค่อยๆ พิจารณาดอกกุหลาบทรงถ้วยสีชมพูอมพีช เรียงกลีบซ้อนตัวสไตล์โบราณเป็นชั้น สวยงามแปลกตาไปจากกลีบดอกกุหลาบทั่วไป และกลิ่นหอมละมุนอ่อนๆ คล้ายกลิ่นของใบชาเป็นลักษณะเฉพาะของกุหลาบพันธุ์นี้ ดมแล้วรู้สึกผ่อนคลาย ทำให้มั่นใจได้ว่าที่ตนเองคิดไว้นั้นถูกต้องเท่านั้น พริมพิกาก็ห้ามใจไม่ไหว เคลื่อนหลังมือเข้าไปอยากลองสัมผัสกลีบดอกชั้นนอกดูสักครั้งว่าจะรู้สึกอย่างไร“ห้ามจับนะเธอ! รู้ไหมกุหลาบต้นนี้ราคาเท่าไหร่”เจ้าของร้านสาวใหญ่วัยกลางคนทำหน้ามุ่ยไม่พอใจพร้อมกับปรี่เข้ามาปรามทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังจะแตะต้องกุหลาบแสนแพงต้นนี้ เพราะกลัวดอกจะช้ำเสียราคาหมด“ขะ...ขอโทษค่ะคุณ พริมไม่ได้ตั้งใจ” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เมื่อเจ้าข
Baca selengkapnya
10
ชนิดาภาลุกขึ้นยืนโบกมือให้กับชายหนุ่ม แต่เมื่อสังเกตเห็นว่าเขายืนมองออกไปที่สวนกุหลาบของทางร้าน จึงเดินไปหาเขา“ภีมคะ”มือบางแตะที่ข้อศอกทำให้คนร่างสูงสมาร์ตหลุดจากภวังค์ เมื่อหันกลับมามองก็พบว่าเป็นชนิดาภา“มองอะไรอยู่คะภีม”ภาวัตไม่ได้ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย“ทำไมที่นี่คนน้อยจังเลยครับ ผมว่าร้านก็สวยดี น่าจะมีคนมาเยอะ” เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อมองดูดีๆ แล้วในร้านมีเพียงโต๊ะของชนิดาภาเพียงผู้เดียว“ภีมตาถึงมากเลยค่ะ จริงๆ ร้านนี้ดังมากนะคะ ต้องจองมาถึงจะเข้าได้ นิด้าก็เลยเหมาทั้งร้านเพื่อคุณเลย” ชนิดาภาพูดอย่างภาคภูมิใจ เธอลงทุนจ่ายให้ทางร้านถึงสองเท่าเพื่อทำให้ชายหนุ่มประทับใจ“จริงๆ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นะครับ ผมเกรงใจ” ชายหนุ่มพูดอย่างใจคิด ไม่นึกว่าชนิดาภาจะลงทุนมากมายขนาดนี้“ก็นิด้ารู้นี่คะว่าคุณไม่ชอบอยู่ในที่คนเยอะๆ ถ้านิด้าไม่เหมาร้าน บอกเลยว่าภีมได้อึดอัดแน่นอน ว่าแต่ภีมชอบที่นี่ไหมคะ” ชนิดาภาพูดเพื่อทำคะแนนอีกครั้ง“ก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status