All Chapters of อสูรต้อนรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้พริม คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนดี คุณจะอันตราย ผมไม่อยากทำร้ายคุณอีก” ภาวัตพูดพร้อมขบกรามจนขึ้นสันนูน เขาพยายามต่อสู้ความต้องการภายในจิตใจอย่างที่สุด                “พริมรู้ว่ามันทำให้คุณทรมาน คุณต้องสู้กับมันนะคะ” พริมพิกาพูดอีกครั้งพร้อมกับจับหน้าชายหนุ่มให้มองเธอ และตอนนั้นเองความอดทนของชายหนุ่มก็ขาดลง!                “อื้อ….” หญิงสาวไม่อาจทัดทานอะไรได้อีกต่อไป เมื่อริมฝีปากร้ายได้ฉกฉวยริมฝีปากบางอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาไล่ต้อนลิ้นเรียวของหญิงสาวอย่างเอาแต่ใจ โดยไม่สนว่าหญิงสาวใต้ร่างจะพยายามทุบร่างกายเพื่อเรยกสติเขามากแค่ไหน เขารุ้แต่เพียงว่าตอนนี้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาต้องการครอบครองพริมพิกา!                ภาวัตจูบหญิงสาวเนิ่นนานราวกับต้องการจะสูบฉีดพลังของหญิงสาว เขาจุมพิตอ

                “พริมนี่ร้อนแรงเป็นบ้า ดูสิเล่นผมเจ็บหมดเลย แต่ผมยอมเจ็บนะครับ” ภาวัตพูดพร้อมกับหอมแก้มหญิงสาว                “ปะ ปล่อยพริมได้แล้วค่ะ” พริมพิกาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที                “ไม่ปล่อย ผมอยากให้พริมมีความสุขอีก” ภาวัตไม่รอช้าก้มลลงไปจูบหญิงสาวอีกครั้ง เพื่อปลุกไฟสวาทให้กับเธอ และมันก็ได้ผลพริมพิกาจุดติดง่ายไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด                มือร้อนของภาวัตค่อยๆถอดแพนตี้ตัวจิ๋วที่ตอนนี้เปียกชุ่มออกจากเรียวขางามอย่างแผ่วเบาจนเจ้าของไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ ก่อนที่จะลูบไล้สัมผัสกลีบกุหลาบงามอีกครั้ง                “พริมน่

                “ผมคิดแล้วว่าพริมต้องคิดอย่างนี้ มานี่มา” ภาวัตกระชับกอดหญิงสาวแนบแน่นให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเขามากขึ้นกว่าเดิม                “ผมไม่เคยเห็นพริมเป็นตัวแทนของใคร และถ้าผมเห็นพริมเป็นตัวแทนของเพชรจริงๆ ผมกลับไปง้อเพชรไม่ดีกว่าหรอ” ภาวัตจูบที่ศีรษะหญิงสาวอย่างปลอบประโลม                “เธอทิ้งคุณไปหรอคะ” พริมพิกาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าตอนนี้ชายหนุ่มจิตใจเข้มแข็งพอจะพูดเรื่องนี้ได้แล้วหรือยัง                “อื้ม เพชรทิ้งผมไปแต่งงานกับชาวต่างชาติเพียงเพราะว่าผู้ชายคนนั้นมีสมบัติแล้วก็พร้อมให้ในสิ่งที่เธอต้องการมากกว่าผม” ภาวัตพูดเสียงนิ่งจนคนฟังอดใจหายไม่ได้  &

                “พอดีว่าผมกับแพรวาเราเล่นขายกับข้าวกัน ผมเป็นคนซื้อแพรวาเป็นแม่ค้า แล้วผมก็สั่งผัดกะเพราพอดี” ภาวัตตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม                “อ๋ออย่างนี้นี่เอง แล้วคุณภีมเล่นกับเด็กเป็นด้วยหรอคะ” พริมพิกามองหน้าชายหนุ่มกึ่งแซว เพราะมั่นใจว่าคนอย่างภาวัตน่าจะไม่เคยเล่นอะไรแบบนี้                เขาอยากจะบอกแม่ของลูก นอกจากเขาจะชอบเล่นซ่อนหากับเธอ กับลูกเขาก็อยากเล่นด้วย อยากซ้อมการเป็นพ่อที่ดี                “ลืมไปหรือเปล่าว่าผมก็มีน้องสาวนะ ยัยริษาเด็กๆ ก็บังคับให้ผมเล่นขายของด้วยประจำ อีกอย่างเล่นกับแพรวาสนุกจะตายไม่เห็นจะมีอะไรยากตรงไหนเลย จริงมั้ยคะแพรวา” ประโยคสุดท้ายภาวัตหันไปถามเด็กน้อย  

“คุณควรปล่อยพริมได้แล้ว เพราะพริมเป็นเมียผม” ภาวัตพูดออกไปตามตรง หมดเวลาที่เขาจะต้องมาเกรงใจใครเพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรหากจะทำห้เสี่ยงต่อการเสียหญิงอันเป็นที่รัก                “หึ กล้าพูดขนาดนี้กะว่าจะไม่ให้ผมสู้ต่อเลยงั้นหรอ” แม้จะอึ้งกับคำพูดของภาวัต แต่มันก้ทำให้ปกรณืได้เห็นว่าภาวัตเองก็รักพริมพิกาไม่น้อยไปกว่าเขาจริงๆ                “ผมไม่อยากมีปัญหากับคุณเพราะให้พูดตามตรงเรายังคงต้องสานธุรกิจร่วมกันต่อ แต่เรื่องของพริมผมเองก็คงยอมไม่ได้ หวังว่าคุณคงจะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออก” ภาวัตพูดดักทางปกรณ์ทันที                “ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าควรแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว เพราะถึงยังไงบริษัทเราก็ต้องทำงานร่วมกันอยู่ดี ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่อยากให้มมีปัญหาตามมา” ปกรณ์พูดด้วยเหตุผล จร