All Chapters of อสูรต้อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่ปกรณ์”ชนิดาภาหยิกพี่ชายเบาๆ เพราะไม่คิดว่าปกรณ์จะกล้าพูดแซวแรงขนาดนี้ ในขณะที่ภาวัตได้แต่นิ่งไม่โต้ตอบอะไร นั่นทำให้หญิงสาวรู้สึกหน้าชาทันที“พูดเล่นน่า มาๆ เรามาทานอาหารกันดีกว่านะครับ” ปกรณ์รีบเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะเกรงว่าบรรยากาศจะน่าอึดอัดไปมากกว่านี้“ไปเรียนวันนี้ คุณปกรณ์ก็น่าจะเจอน้องสาวผมนะครับ” ภาวัตเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังตักอาหารรับประทาน“น้องสาวคุณภาวัตชื่ออะไรเหรอครับ” เอ่ยถามพร้อมกับนึกถึงผู้หญิงปากร้ายคนนั้น ซึ่งแม้จะเป็นนักเรียนใหม่ แต่ก็กวนใช่ย่อย“ชื่อริษาครับ” ภาวัตตอบโดยไม่มองหน้าคนตั้งคำถาม“อ๋อ ยัยตัวแสบ เอ๊ย! ขอโทษครับ เจอครับ ผมว่าริษานี่เก่งใช่ย่อยเลยนะครับคุณภาวัต มาวันแรกก็แกล้งผมเสียแล้ว” ปกรณ์พูดขำๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมของหญิงสาวที่ทำช็อกโกแลตหกใส่เสื้อตน เป็นเหตุให้เขาต้องกลับไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่จนมาตามนัดสาย“ผมจะถือว่าเป็นคำชมละกัน ไว้ผมจะบอกเธอให้นะ” แล้วยิ้มด้วยความภาคภูมิใจที่น้องสาวเขาไม่ทำให้ผิดหวังภาวัต

“นะคะครูพริม ยังไงพี่ภีมก็รอริษาอยู่แล้ว แค่เข้ามาเรียนเพิ่มอีกคนคงไม่เป็นไรหรอกนะคะ” ริษาออกโรงช่วยพี่ชายอีกแรง“ให้เขาเรียนเถอะครับครูพริม คุณภีมจะได้หัดไปทำให้น้องสาวผมทาน” ฝ่ายปกรณ์ก็รีบพูดดักพร้อมกับวางหมากชิ้นใหญ่ให้กับภาวัตทันที“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”พริมพิกาจนใจจะปฏิเสธได้ลง และแน่นอนว่า คำพูดของปกรณ์ทำให้เธอแอบสงสัยเช่นกันว่า ภาวัตมีใครอีกคนแล้วหรือ…“มีคุณสุดหล่อเรียนด้วยก็ดีนะคะครูพริม พวกเราจะได้มีแรงบันดาลใจในการทำขนม…จีบ”เหล่าสาวๆ ในห้องเรียนพากันแซวภาวัต ด้วยชายหนุ่มมีบุคลิกที่ดูดี และใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ให้ความสนใจ“แพรวา หนูไปรอแม่ข้างนอกกับพี่น้ำค้างนะ เดี๋ยวแม่สอนแป๊บนึงค่ะ”พริมพิกาหันไปบอกลูกสาวตัวอวบๆ ที่ยังจับมือกับปกรณ์แน่น ทั้งคู่สนิทกันเพราะเขาหิ้วขนมอร่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นทาโร่ชีส มันหนึบเกาหลี และอีกสารพัดของฝากมาให้ทุกครั้งที่มาเรียน จะว่าลูกสาวเธอไปรับสินบนลูกศิษย์ก็ไม่ผิดและเมื่อเธอต้องทำหน้าที่ครู เธอก็

ภาวัตคิดว่าตนเองยังพอจะใจดีกับคนตรงหน้าอยู่บ้าง เพราะไม่อยากให้เรื่องยุ่งยากมากไปกว่านี้ จริงๆ แล้วชายหนุ่มให้คนคอบสืบเรื่องของพริมพิกาจนรู้ว่าเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์กับชายอื่นอีกเลยนับตั้งแต่เขาไม่อยู่ไทย เพราะฉะนั้น เขาจึงเชื่อว่าแพรวาคือลูกสาวของเขาแน่นอน“แล้วยังไงคะ ถ้าคุณคิดว่าแพรวาเป็นลูก แล้วยังไงต่อ ตอนนี้ แพรวาก็คิดว่าพ่อของเธอตายไปนานแล้ว” คนตัวเล็กเหนื่อยที่จะปฏิเสธต่อไป ด้วยรู้ว่าคนอย่างภาวัตหากอยากรู้อะไรแล้ว เขาต้องหาความจริงมาได้แน่นอน“คุณคิดจะฮุบลูกไว้คนเดียวไม่ได้นะพริม ลูกต้องรู้ว่าใครคือพ่อของแก”ร่างสูงกระชากไหล่หญิงสาวเข้ามาเกาะกุมอีกครั้งอย่างลืมตัว ความหวงลูก หวงเมีย เกิดขึ้นมาในใจโดยที่เขาเองก็ไม่ทันตั้งรับเช่นกัน“คุณพูดบ้าอะไรของคุณ! พริมกับลูกอยู่ด้วยกันดีๆ คุณจะกลับมาวุ่นวายทำไม”พริมพิกาใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดร่างกายออกจากการเกาะกุม ก่อนจะตอบกลับเขาไปด้วยความเดือดดาลไม่แพ้กัน“คุณยอมรับแล้วใช่ไหมว่าแพรวาเป็นลูกของผม” ภาวัตเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับจ้องหน้

“เธอกล้าดียังไงมาเด็ดดอกกุหลาบของฉัน ฮะ!”ภาวัตบีบข้อมือหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเจ็บ และยิ่งเธอคนนี้มีใบหน้าคล้ายกับเพชรพิชาก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกโกรธหนักเข้าไปอีก“โอ๊ย! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ ปล่อยเถอะนะคะ ฉันเจ็บ ขอโทษด้วยค่ะที่ฉันเสียมารยาทเดินเลยเข้ามาในสวน” พริมพิการ้องอ้อนวอนออกมา ด้วยตอนนี้รู้สึกกลัวผู้ชายตรงหน้าเสียยิ่งกว่าอะไร และก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมเขาถึงได้โกรธเธอรุนแรงเช่นนี้“ตามฉันมานี่!”ภาวัตมองเหลือบตามองสำรวจเจ้าของร่างบางตรงหน้าอย่างสำรวจแวบหนึ่งพร้อมกับยิ้มมุมปาก มันคงเป็นโชคชะตาที่เมื่อคืนเขาเลือกที่จะไม่นอนกับผู้หญิงคนไหนแต่พอกลับม้านกับเจอเหยื่อชิ้นโต ซึ่งมีใบหน้าถูกใจเขาราวกับเป็นคนรักเก่า มีหรือชายหนุ่มจะไม่คว้าเอาไว้ และที่สำคัญ เธอคนนี้ต้องรับผิดชอบที่กล้ามายุ่งกับของของคนอื่น!“คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยนะคะ!”หญิงสาวเริ่มร้อนรนเมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าลากแขนเธอเข้าด้านหลังตัวบ้าน หัวใจสาวน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ กลัวว่าเขาจะพาตนเองไปพบกับนายหญิงของที่นี

ชายหนุ่มยิ้มออกมาทันทีเมื่อสบสายตาอ้อนวอนของหญิงสาว เขาหยัดกายลุกพร้อมกับถอดกางเกงยีนส์ออกจากเรียวขางาม จนเหลือแต่กางเกงชั้นในสีดำที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหวานที่ไหลเอ่อออกมาจากการเสร็จสมเมื่อครู่พริมพิกาหนีบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องก็ยิ่งอับอายมากขึ้น และเหมือนภาวัตจะรู้ว่าเธอกำลังพยายามหลบหลีกสายตาเขาอยู่ ชายหนุ่มจับเรียวขางามแยกออกจากกันก่อนจะก้มหน้าลงไปที่กึ่งกลางกายสาวซึ่งมีชั้นในเป็นปราการสุดท้ายปิดกั้นอยู่“เปียกชื้นขนาดนี้ เมื่อกี้คงสมใจเธอมากสินะ” เอ่ยพลางจ้องมองแพนตี้ที่เปียกชุ่มราวกับเป็นโรคจิต ภาวัตเองไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเช่นกัน แต่กับเธอคนนี้ เขากลับรู้สึกภูมิใจเหลือล้นที่ทำให้เธอแทบกระอักความต้องการออกมาได้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะหน้ามีใบหน้าคล้ายกับคนรักเก่าก็เป็นได้ภาวัตตัดสินใจกระชากแพนตี้สีหวานออกอย่างรุนแรง ด้วยการตอบสนองจากเธอที่ร้อนแรงเสียจนเขาเองแทบจะห้ามใจไม่ได้ จึงมั่นใจว่า แม่สาวตรงหน้าต้องไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสาที่ต้องอ่อนโยนด้วย“กรี๊ด!”พริมพิการ้องออกมาด้วยค