Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ขอบคุณหมอมากนะคะที่เลี้ยงเค้ก” เขมมิกาเอ่ยทันทีที่ขึ้นรถยนต์คันหรูของชายหนุ่ม นึกเกรงใจที่เขาต้องมาเสียเงินเพราะเลี้ยงข้าวเธอ“ตอนนี้จะบอกได้หรือยังว่าบ้านเธออยู่ไหน หรือว่าไม่อยากให้ฉันไปส่ง ฉันจะได้แยกกับเธอตรงนี้เลย” ธามไทเอ่ยถามขึ้น“อ๋อ จริงสิ จริงๆ หมอธามให้เค้กลงแถวนี้ก็ได้นะคะ เพราะบ้านเค้กอยู่ไกลจากตรงนี้มากเลย เดี๋ยวเค้กนั่งรถเมล์กลับเองดีกว่าค่ะ”หญิงสาวมองดูเส้นทางก็พบว่าคนละทางกับที่อยู่ของตนเอง อีกอย่างวันนี้ ชายหนุ่มก็เลี้ยงข้าวเธอไปแล้วจึงไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้“นั่งรถเมล์ด้วยสภาพนี้?” เขาหันไปมองหญิงสาวข้างกาย พร้อมกับมองต้นขาเรียวที่โผล่พ้นกระโปรงนักศึกษาสั้นเหนือเข่า ก่อนจะสบตาหญิงสาวด้วยสายตาตำหนิ“ค่ะ” เขมมิกาตอบออกไปอย่างงุนงง ปกติ เธอก็โหนรถเมล์ไปเรียนอยู่แล้ว บางวันรีบๆ ก็ต้องนั่งรถจักรยานยนต์รับจ้าง เพราะฉะนั้นถือว่าไม่ใช่เรื่องแปลกและไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับตนเอง“แต่งตัวขึ้นรถเมล์แบบนี้ ฉันว่ามีหวังไปไม่ถึงบ้านแน่” ธามไทพู

ธามไทพูดพร้อมกับเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย เขาไม่ชอบให้เธอใส่กระโปรงสั้น เห็นแล้วพานหงุดหงิดสายตา จริงๆ เห็นตั้งแต่ตอนเขมมิกายืนคุยกับมาวินแล้วว่า วันนี้ แม่สาวน้อยตัวยุ่งแต่งกายด้วยกระโปรงพลีตเรียบร้อยหลังจากที่โดนเขาดุไป และแน่นอนว่ามันทำให้คนอย่างเขาพอใจมากที่เธอทำตามคำสั่งแต่โดยดี“ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวส่งยิ้มให้หมอหนุ่มด้วยความเขินอาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที เพราะหากอยู่นานไปกว่านี้ เธอคงได้แต่หน้าแดงจนขายขี้หน้าเขา ธามไทให้เวลาเขมมิกาเตรียมตัวไม่ถึงสิบห้านาทีก็พาเด็กสาวออกจากโรงพยาบาล เนื่องจากว่าโรงแรมริเวอร์อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร ทำให้เขาต้องรีบออกไปเพราะกลัวว่าจะไม่ทันนัดหมาย“หมอธามจะสั่งกาแฟก่อนไหมคะ เมื่อเช้ารีบๆ เค้กยังไม่ได้เสิร์ฟกาแฟให้หมอเลย” เขมมิกาเอ่ยถามขึ้นเมื่อมาถึงโรงแรมริเวอร์“อืม ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัด ถ้างั้นไปสั่งกาแฟให้ฉันที เดี๋ยวฉันไปรอที่หน้าฟรอนต์ ส่วนเธอจะดื่มอะไรก็สั่งเอา อ้ะ ใช้บัตรนี่” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นบัตรเครดิตให้กับเลขาฯ

“ครับ ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ” ธามไทรีบพูดตัดบททันทีเพราะไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้นาน“อย่าเพิ่งรีบไปสิครับ ให้ผมได้มีโอกาสเลี้ยงอาหารคุณสองคนก่อนนะครับ” ปริญรีบแย้งทันที เพราะเขาสั่งให้เชฟเตรียมอาหารเพื่อต้อนรับหมอธามไทเอาไว้แล้ว“งั้นก็ได้ครับ” คุณหมอหนุ่มไม่ได้อยากทานอาหารอะไรสักนิด แต่ก็รู้ดีว่ามันเป็นมารยาททางสังคม หากเขาปฏิเสธก็คงจะดูไม่ดี“ถ้างั้น เราไปกันเลยนะครับ คุณเค้กด้วยนะครับ” ปริญพูดก่อนจะเดินนำทั้งคู่ออกจากห้องทำงานตนเอง ปริญนำทางหมอธามไทและเขมมิกามายังห้องอาหารสุดหรูที่มีอาหารเตรียมไว้ให้เรียบร้อย เขาตั้งใจจะเลี้ยงหมอธามไทเพื่อเป็นการสานสัมพันธ์อันดี แต่ไม่อยากจะคิดว่ามื้อนี้จะมีหญิงสาวที่ถูกตาต้องใจมาร่วมวงด้วย ถือเป็นความโชคดีที่เขมมิกาเป็นนักศึกษาฝึกงานของหมอหนุ่ม“เชิญทานได้เต็มที่เลยนะครับ เชฟที่นี่มีชื่อมาก รับรองว่าอร่อยทุกเมนู” ปริญพูดพร้อมกับตักอาหารให้กับเขมมิกา“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบรับพร้อมกับตักอาหารที่ฝ่ายเจ

“ทำไม คิดจะทำการใหญ่ก็ต้องใจนิ่งพอที่จำฟังความจริงจากฉันสิ ที่พูดนี่คือเป็นห่วงเธอในฐานะเด็กฝึกงานของฉัน และเธอเองก็จะได้เตรียมใจเอาไว้ด้วย” ชายหนุ่มยังคงพูดต่อโดยที่ไม่สนใจน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้า“เค้กไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้นค่ะ ฮึก” หญิงสาวไม่อาจห้ามน้ำตาของตนเองได้อีกต่อไป เธอได้แต่บีบมือตัวเองเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด“แต่เธอต้องรู้! พวกนั้นคงไม่สามารถให้สถานะแฟนหรือคนรักให้กับเธอได้อย่างเต็มที่หรอกนะ อย่างมากก็อาจจะให้ได้แค่ไม่กี่เดือน ส่วนหลังจากนั้น เธอก็จะกลายเป็นเพียงคนที่ถูกพวกมันทอดทิ้ง หรือดีหน่อยก็อาจจะเป็นเมียเก็บอะไรทำนองนั้น ถ้าเธอไม่ได้อยากได้ความรัก แต่อยากได้แค่ความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ฉันว่าทางเลือกนี้ก็อาจจะไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเท่าไหร่หรอก”หมอหนุ่มยังคงพูดต่อด้วยความสะใจ เขาเกลียดนักคนที่อยากรวยทางลัดและผู้หญิงอย่างเธอต้องเจอคนแบบเขานี่แหละ“เค้กทำอะไรผิดเหรอคะ หมอถึงได้มาพูดจาแบบนี้กับเค้ก” เขมมิกาเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าหมอที่แสนดีอย่างเขาทำไมถึงได้มีคำพูด

“โห ปากมึงนี่นะ กูแค่ผ่านมาก็เลยแวะมาหา เห็นมึงหายเงียบไปหลายวัน เคลียร์เรื่องคุณศศิแล้วเหรอวะ” เวทัสเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ยัง เดี๋ยวกูจะจัดการเร็วๆ นี้แหละ เบื่อเหมือนกัน” เมื่อพูดถึงศศิ ธามไทก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา เขาต้องรีบบอกความรู้สึกของตัวเองให้หญิงสาวรู้โดยเร็ว แม้ที่ผ่านมา ตนเองจะชัดเจนมาตลอดว่าไม่ได้ชอบอีกฝ่ายก็ตาม“ก็ดี จะได้จีบน้องเค้กได้เต็มที่” เวทัสไม่วายแซวเพื่อนอีกครั้ง และก็ถูกมองกลับมาตาจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่องทันที“มึงไม่ต้องพูดละ งานปาร์ตีประจำปีของโรงพยาบาลกู มึงจะมาปะ เชิญคุณข้าวฟ่างมาด้วยนะ” ธามไทพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องเชิญเพื่อนรักเพื่อนร้ายของตนเองไปงานด้วย“จัดที่โรงแรมไหนวะ?” คนมาเยือนเอ่ยถามขึ้นก่อนจะจิบน้ำที่เขมมิกาเอามาเสิร์ฟให้“เดอะริเวอร์”“อะไรนะ! โรงแรมไอ้ปริญอะนะ?” สิ้นคำตอบ เวทัสก็เอ่ยถามกลับด้วยความตกใจทันที“เออ มึงรู้จักเขาด้วยเหรอวะ” ธามไทมองหน้าเพื่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็น“ทีงี