Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“คุณหมอเดินช้าๆ ค่ะเค้กเดินตามไม่ทัน”เขมมิกาทักท้วงขึ้นเมื่อธามไทเอาแต่ลากแขนตนเองให้เดินตามโดยไม่สนว่าเธอจะต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อให้ทันจังหวะก้าวยาวๆ ของเขาแค่ไหน“ทำไม อยากอยู่กับมันนานๆ หรือไง” ธามไทพูดโดยที่ไม่ได้ปล่อยแขนเล็ก ยังคงลากเธอไปตามทางที่เขาต้องการอยู่ และเป้าหมายก็คือพาเธอไปที่รถและกลับคอนโดฯ เพื่อลงโทษเสีย!“เค้กจะไปอยากอยู่กับพี่ปริญทำไมคะ?”เขมมิกาพูดขึ้นก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้านในด้วยความหัวเสียไม่ต่างกัน ไม่นาน ชายหนุ่มก็เปิดประตูฝั่งคนขับ นั่งลงได้ก็ปิดประตูรถเสียงดังจนคนนั่งข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง“ทำไมต้องเรียกมันว่าพี่ด้วย”ธามไทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่ในใจสั่นไหวราวเปลวไฟต้องลมด้วยความโมโห แต่ไม่อยากแสดงออกให้หญิงสาวรู้มากเกินไป“ก็…ตอนนั้น พี่ปริญขอเอาไว้ อีกอย่าง เขาอายุมากกว่าเค้ก จะเรียกพี่ก็ไม่ผิดนี่คะ” คนตัวเล็กตอบออกไปตามตรง เธอไม่เห็นว่าการเรียกใครสักคนว่า ‘พี่’ จะเป็นปัญ

“เมาละมึงอะ กลับคอนโดฯ ไปนอนกกเด็กไป เออ! เดี๋ยว แล้วงานเลี้ยงของโรงพยาบาลมึงนี่วันไหนนะ” เวทัสเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะเขาเองก็ว่าจะพาเมรีญาไปร่วมงานด้วย“มะรืนนี้ เชิญคุณข้าวฟ่างด้วยล่ะ”เจ้าของร่างสูงตอบ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น คืนนี้ เขาคงไม่ไปค้างที่ห้องของเขมมิกาด้วย เพราะไม่อยากเห็นใบหน้าหวานของแม่กวางน้อย และอยากหนีความจริงที่ว่า ตนเองกำลังจะติดการนอนกับเธอเข้าแล้ว“เออ งั้นเดี๋ยวเจอกันวันงาน ถ้ากูพาเมียไป ไม่รู้ว่าไอ้ปริญมันจะทำหน้ายังไง” เวทัสรู้ดีว่าปริญเคยชอบเมรีญามากแค่ไหน และหวังว่าคงไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้ตนเองต้องหงุดหงิดใจ“มันก็คงไม่ทำหน้ายังไง เพราะตอนนี้ เป้าหมายของมันคือเด็กกู”ธามไทพูดก่อนจะตบบ่าเพื่อนซี้และเดินออกจากบาร์ไป พลางตัดสินใจว่า ต่อจากนี้จะปฏิบัติกับเขมมิกาให้เหมือนที่ทำกับผู้หญิงทุกคน และไม่มีเรื่องของความรู้สึกอะไรเข้ามาเกี่ยวข้องทั้งนั้น เรื่องระหว่างเธอกับเขามันจะเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกาย ไม่มีอะไรผูกมัดกัน... ธามไทไม่ได้แวะมาหาเขมมิกาที่ห้องสอ

“ค่ะ ข้าวก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้เหมือนกันที่หมอธาม เพื่อนสนิทหมอว่านเลือกจัดงานที่โรงแรมของคุณปริญ” เมรีญาพูดออกไปอย่างใจ ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้ และก็ไม่คิดว่าปริญจะอยากเข้ามาทักทายตนเองเหมือนกัน เพราะครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ได้ทำเขาเจ็บไว้ไม่น้อย“ครับ ว่าแต่ชอบการจัดงานของผมไหมครับหมอธาม หมอว่าน ถ้ามีอะไรขาดเหลือบอกได้เลยนะครับ” ปริญหันไปส่งยิ้มให้สองหมอหนุ่มอย่างเป็นมิตร เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นศัตรูของใครทั้งนั้น“เรียบร้อยดีครับคุณปริญ ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ” ธามไทตอบอย่างมีมารยาท ในขณะที่เวทัสได้แต่ยิ้มเล็กๆ ให้ปริญเท่านั้น“ถ้าอย่างนั้น ผมไม่รบกวนเวลาพวกคุณดีกว่า แต่อาจจะขออนุญาตรบกวนเวลาเลขาฯ ของหมอธามสักครู่นะครับ” ปริญเอ่ยขออนุญาตต่อหน้าทุกคนด้วยใจบริสุทธิ์“ครับ จะพาไปไหนก็ตามสบาย”เจ้าภาพงานเลี้ยงตอบราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ก่อนจะมองเขมมิกาด้วยสายตานิ่งอย่างคาดเดาไม่ได้ และคำพูดนั้นก็ทำให้หญิงสาวอึ้งไปไม่น้อย เขาทำเหมือนเธอเป็นสิ่งของที่อยากจะให้ใครพาไปไหนก็ได้โดย

เขมมิกาหมดความอดทนแล้ว ธามไททำเหมือนเธอไร้หัวใจ อยากจะให้ไปกับผู้ชายคนไหนก็ไป อยากให้ทนดูเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เธอก็อยู่ให้ แล้วนี่ยังบังคับให้ร่วมรักในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมอีก!“แล้วไง ตอนนี้ ฉันไม่สนใจข้อตกลงบ้าบออะไรทั้งนั้น ฉันอยากได้ก็ต้องได้”ธามไทยอมกลืนน้ำลายตัวเอง จัดการกระชากสายคล้องคอชุดเดรสของหญิงสาวออก ก่อนจะก้มลงไปพรมจูบทั่วคอและอกอิ่มอย่างโหยหา เขาไม่ลืมที่จะฝากรอยรักเอาไว้ให้เธอจดจำบทรักครั้งนี้“ไม่ได้นะคะ ไม่เอาตรงนี้ อื้อ…”ไม่ทันที่เขมมิกาจะได้พูดอะไรต่อ ธามไทก็ช่วงชิงริมฝีปากบางอีกครั้ง คราวนี้ เขาสามารถรุกรานเข้าไปในโพรงปากสาวได้สำเร็จ จากนั้นจึงฉกฉวยลิ้นเรียวเล็กราวกับต้องการไล่ต้อนให้หญิงสาวจนมุม ในขณะที่มือก็บีบเคล้นตามร่างบางที่ซ่อนรูปของเธออย่างไม่รู้จักเบื่อหน่ายหมอหนุ่มค่อยๆ ใช้มือสอดเข้าไปที่ใต้เดรสสีหวานของหญิงสาวก่อนจะลูบที่เนินเนื้อสาวภายใต้แพนตี้ตัวจิ๋วอย่างแผ่วเบา สร้างความเสียวซ่านให้เขมมิกาอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้ดีว่าเธอไวต่อสัมผัสมากแค่ไหน!“อ๊ะ!”เขมมิก

วันต่อมา ธามไทมาทำงานด้วยความรู้สึกอารมณ์ดีกว่าทุกวัน แม้วันนี้จะไม่มีเลขาฯ แสนหวานของเขามานั่งเป็นกำลังใจอยู่หน้าห้อง แต่เมื่อคืนนี้ ชายหนุ่มก็ตักตวงความหวานจากหญิงสาวมามากพอให้วันนี้ได้ทำงานอย่างมีกำลังใจแล้ววันนี้ เขมมิกาได้สิทธิ์ลาหยุดเนื่องจากว่าเมื่อคืนเป็นงานเลี้ยงของโรงพยาบาล พนักงานที่ไม่ได้มีหน้าที่ในส่วนของการบริการคนไข้ก็สามารถลาหยุดได้ ส่วนธามไทแม้ว่าจะเป็นผู้บริหาร แต่อีกสถานะหนึ่งก็เป็นหมอเหมือนกัน ดังนั้น เขาจึงไม่หยุดงานและมารักษาคนไข้ตามเดิม“อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะคะ เมื่อคืนคงได้ลองของเด็กสินะ”ทันทีที่ธามไทเปิดประตูเข้าห้องทำงาน จากใบหน้ายิ้มแย้มก็เปลี่ยนเป็นนิ่งลงทันทีเมื่อเห็นหน้าแขกไม่ได้รับเชิญ ศศิถือวิสาสะเข้ามานั่งในห้องทำงานเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต“ไม่คิดเลยนะว่าคนที่ถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดีแทบทุกเรื่องอย่างคุณจะขาดคุณสมบัติในเรื่องของมารยาทมากๆ” หมอหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่คำพูดของเขาก็ไม่ได้ทำให้ศศิรู้สึกแย่แต่อย่างใด“ศิแค่คิดว่าตัวเองก็มีสิทธิ์ในโรงพยาบาลนี้เหมือนกัน ถึงจะ