LOGIN“เมาละมึงอะ กลับคอนโดฯ ไปนอนกกเด็กไป เออ! เดี๋ยว แล้วงานเลี้ยงของโรงพยาบาลมึงนี่วันไหนนะ&rd
“อ๋อ เดี๋ยวเค้กคงกลับพร้อมเพื่อนๆ นี่แหละค่ะ ยังไงก็ขอบคุณพี่ปริญมากนะคะ เดี๋ยวเค้กขอตัวไปดูหมอธามก่อนค่ะ”หญิงสาวส่งยิ้ม กล่าวคำลากับปริญอีกครั้ง ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปหาธามไทอย่างรวดเร็วทว่า...กลับไม่เห็นเขาเขมมิกามองหาธามไทอยู่พักหนึ่ง จนไปเจอกับเวทัส ซึ่งบอกว่าธามไทลงไปดื่มที่เลานจ์ด้านนอกของโรงแรมสักพักแล้ว หญิงสาวจึงรีบออกไปหาคนเป็นนายจ้างทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอหัวใจเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด…ธามไทกำลังนั่งดื่มกับผู้หญิงแปลกหน้า เธอคนนั้นอยู่ในชุดเดรสสีดำ รูปร่างหน้าตาเรียกได้ว่าสวยคนหนึ่ง แถมหุ่นที่อวบอั๋นเซ็กซี่ตามแบบฉบับที่ชายหนุ่มน่าจะชอบ นั่นยิ่งทำให้เขมมิกาอดหวั่นใจไม่ได้ และไม่รู้ว่าตนเองควรเข้าไปขัดจังหวะของทั้งสองคนดีหรือไม่“เค้ก!”ไม่ทันที่จะเดินเลี่ยงออกไป เสียงทรงพลังของธามไทก็เรียกเขมมิกาให้เข้าไปหาทันที หญิงสาวจึงต้องเดินเข้าไปหาเขากับหญิงสาวแปลกหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้“นี่คุณแนน เป็นนักธุรกิจด้านเครื่องเพชร รู้จักเอาไว้สิ คุณแนนครับ นี่เค้กเป็นเลขาฯ ของผมเอง&rdquo
“ค่ะ ข้าวก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้เหมือนกันที่หมอธาม เพื่อนสนิทหมอว่านเลือกจัดงานที่โรงแรมของคุณปริญ” เมรีญาพูดออกไปอย่างใจ ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้ และก็ไม่คิดว่าปริญจะอยากเข้ามาทักทายตนเองเหมือนกัน เพราะครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ได้ทำเขาเจ็บไว้ไม่น้อย“ครับ ว่าแต่ชอบการจัดงานของผมไหมครับหมอธาม หมอว่าน ถ้ามีอะไรขาดเหลือบอกได้เลยนะครับ” ปริญหันไปส่งยิ้มให้สองหมอหนุ่มอย่างเป็นมิตร เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นศัตรูของใครทั้งนั้น“เรียบร้อยดีครับคุณปริญ ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ” ธามไทตอบอย่างมีมารยาท ในขณะที่เวทัสได้แต่ยิ้มเล็กๆ ให้ปริญเท่านั้น“ถ้าอย่างนั้น ผมไม่รบกวนเวลาพวกคุณดีกว่า แต่อาจจะขออนุญาตรบกวนเวลาเลขาฯ ของหมอธามสักครู่นะครับ” ปริญเอ่ยขออนุญาตต่อหน้าทุกคนด้วยใจบริสุทธิ์“ครับ จะพาไปไหนก็ตามสบาย”เจ้าภาพงานเลี้ยงตอบราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ก่อนจะมองเขมมิกาด้วยสายตานิ่งอย่างคาดเดาไม่ได้ และคำพูดนั้นก็ทำให้หญิงสาวอึ้งไปไม่น้อย เขาทำเหมือนเธอเป็นสิ่งของที่อยากจะให้ใครพาไปไหนก็ได้โดย
เขมมิกาเริ่มออกเสียงห้ามทันทีเมื่อธามไทปลดปล่อยริมฝีปากเธอและหันไปช่วงชิมต้นคอขาวเนียน ราวกับว่าลืมไปแล้วว่า ตอนนี้ทั้งเธอและเขากำลังพลอดรักกันอยู่บนรถ“บนรถก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”ดวงตาคู่คมจ้องเขมมิกาด้วยแววเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกดริมฝีปากหาหญิงสาวอีกครั้ง และครั้งนี้ มันรุนแรงมากกว่าเก่า ธามไทกดริมฝีปากบังคับให้เขมมิกาอ้าปากรับจุมพิต และเธอก็ยอมแต่โดยดี แม้จิตสำนึกจะสั่งว่าขอให้เขาหยุดก็ตาม!“ตะแต่ว่า…เราต้องไปงานกันนะคะ”เขมมิการีบดันอกหนาออกอย่างแรง เมื่อรับรู้ได้ว่า หมอหนุ่มเองกำลังเกิดความต้องการ และหากปล่อยให้เขาลวนลามต่อแบบนี้มีหวังทั้งคู่ไม่ได้ไปงานเลี้ยงแน่นอน“เธอทำให้ฉันไม่อยากไปงานเลี้ยงรู้ไหม”ธามไทพูดเสียงกระเส่าตามแรงปรารถนา และมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เขมมิกาสวย หวาน ดูมีเสน่ห์เสียจนเขาอยากจับเธอกินมันตรงนี้ และมากกว่านั้นคือไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นได้เห็นแม่กวางน้อยในภาพลักษณ์ที่งดงามเช่นนี้“แต่ไม่ได้นะคะ คุณหมอเป็นถึงผู้บริหารจะไม่ไปได้ยังไง” ทำสีหน้าจริงจัง เพราะเธอไม่
“เมาละมึงอะ กลับคอนโดฯ ไปนอนกกเด็กไป เออ! เดี๋ยว แล้วงานเลี้ยงของโรงพยาบาลมึงนี่วันไหนนะ” เวทัสเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะเขาเองก็ว่าจะพาเมรีญาไปร่วมงานด้วย“มะรืนนี้ เชิญคุณข้าวฟ่างด้วยล่ะ”เจ้าของร่างสูงตอบ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น คืนนี้ เขาคงไม่ไปค้างที่ห้องของเขมมิกาด้วย เพราะไม่อยากเห็นใบหน้าหวานของแม่กวางน้อย และอยากหนีความจริงที่ว่า ตนเองกำลังจะติดการนอนกับเธอเข้าแล้ว“เออ งั้นเดี๋ยวเจอกันวันงาน ถ้ากูพาเมียไป ไม่รู้ว่าไอ้ปริญมันจะทำหน้ายังไง” เวทัสรู้ดีว่าปริญเคยชอบเมรีญามากแค่ไหน และหวังว่าคงไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้ตนเองต้องหงุดหงิดใจ“มันก็คงไม่ทำหน้ายังไง เพราะตอนนี้ เป้าหมายของมันคือเด็กกู”ธามไทพูดก่อนจะตบบ่าเพื่อนซี้และเดินออกจากบาร์ไป พลางตัดสินใจว่า ต่อจากนี้จะปฏิบัติกับเขมมิกาให้เหมือนที่ทำกับผู้หญิงทุกคน และไม่มีเรื่องของความรู้สึกอะไรเข้ามาเกี่ยวข้องทั้งนั้น เรื่องระหว่างเธอกับเขามันจะเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกาย ไม่มีอะไรผูกมัดกัน...ธามไทไม่ได้แวะมาหาเขมมิกาที่ห้องสอ
ธามไทจมอยู่กับความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่สามารถเข้าใจได้ เขายอมรับลึกๆ ว่าอยากจะเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวของเขมมิกา แต่สำนึกก็คอยย้ำเตือนว่า สุดท้ายแล้ว สักวัน เขากับเธอก็ต้องแยกจากกันไป เหมือนที่เคยเบื่อผู้หญิงคนอื่น และท้ายที่สุดก็กลายเป็นคนไม่รู้จักกัน แต่ทำไมแค่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องเสียคนตัวเล็กไป ภายในใจกลับรู้สึกว้าวุ่นได้เช่นนี้“ไง เรื่องมันเป็นยังไงวะ”เวทัสเดินเข้ามาทักทายคนที่นั่งอยู่ในมุมเงียบๆ ของบาร์เพียงลำพัง บ่งบอกให้รู้เลยว่าเพื่อนรักกำลังจมอยู่กับความเครียดจริงๆ เพราะปกติแล้วเสืออย่างธามไทมักจะไปนั่งอยู่โซนที่ผู้คนพลุกพล่าน ไม่ใช่ว่าอยากคุยกับใครหรอก แต่เป็นเพราะกำลังมองหาเหยื่อรายใหม่อยู่ต่างหาก“เออ ทำไมมาช้าจังวะ” ธามไทเอ่ยถาม พร้อมกับยกแก้วเหล้าในมือดื่มจนหมด คืนนี้ เขาอยากเมาให้รู้แล้วรู้รอด เผื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์จะช่วยผ่อนคลายความรู้สึกตึงเครียดลงได้บ้าง“แหม กูก็ต้องกลับไปขออนุญาตเมียก่อนสิวะ ช่วงนี้ มึงชวนกูออกบ่อยๆ ข้าวฟ่างอาจจะคิดมากก็ได้”เวทัสตอบออกไปอย่างใจคิด แม้ว่าเม
“คุณหมอเดินช้าๆ ค่ะเค้กเดินตามไม่ทัน”เขมมิกาทักท้วงขึ้นเมื่อธามไทเอาแต่ลากแขนตนเองให้เดินตามโดยไม่สนว่าเธอจะต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อให้ทันจังหวะก้าวยาวๆ ของเขาแค่ไหน“ทำไม อยากอยู่กับมันนานๆ หรือไง” ธามไทพูดโดยที่ไม่ได้ปล่อยแขนเล็ก ยังคงลากเธอไปตามทางที่เขาต้องการอยู่ และเป้าหมายก็คือพาเธอไปที่รถและกลับคอนโดฯ เพื่อลงโทษเสีย!“เค้กจะไปอยากอยู่กับพี่ปริญทำไมคะ?”เขมมิกาพูดขึ้นก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้านในด้วยความหัวเสียไม่ต่างกัน ไม่นาน ชายหนุ่มก็เปิดประตูฝั่งคนขับ นั่งลงได้ก็ปิดประตูรถเสียงดังจนคนนั่งข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง“ทำไมต้องเรียกมันว่าพี่ด้วย”ธามไทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่ในใจสั่นไหวราวเปลวไฟต้องลมด้วยความโมโห แต่ไม่อยากแสดงออกให้หญิงสาวรู้มากเกินไป“ก็…ตอนนั้น พี่ปริญขอเอาไว้ อีกอย่าง เขาอายุมากกว่าเค้ก จะเรียกพี่ก็ไม่ผิดนี่คะ” คนตัวเล็กตอบออกไปตามตรง เธอไม่เห็นว่าการเรียกใครสักคนว่า ‘พี่’ จะเป็นปัญ







