Semua Bab ภรรยารักคุณหมอร้าย: Bab 61 - Bab 70

เขมมิกาพูดด้วยความหมั่นไส้ แม้ว่าในใจเธอจะเห็นด้วยกับมาวินก็ตาม ธามไทไม่ใช่แค่หล่อ แต่ในมุมของแพทย์ก็เป็นแพทย์ที่ดีจนไม่แปลกที่พนักงานจะชื่นชอบและให้ความเคารพ แต่ในมุมของผู้ชายทั่วไป เขาเป็นคนที่แทบจะเรียกได้ว่า ‘เลว’ สำหรับเธอเลยก็ว่าได้“แล้วสำหรับเค้ก หมอฮอตบ้างไหมล่ะ” ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้มาวินกล้าที่จะถามคำถามแบบนี้กับหญิงสาว และคำถามของเขาก็เรียกสายตาแซวของพิมอรได้เป็นอย่างดี“นั่นแน่ ยังไม่ตัดใจจากน้องเค้กอีกเหรอคะหมอวิน พิมก็คิดว่าหมอจะลืมเค้กได้แล้วอีก” พิมอรพูดขึ้นอย่างรู้ทัน เพราะมาวินแสดงทีท่าชัดเจนว่าคิดกับเขมมิกามากกว่าพนักงานในโรงพยาบาลทั่วไป“พี่พิม! พูดอะไรอย่างนั้น ขอโทษด้วยนะคะหมอวิน”เขมมิการีบพูดห้ามพิมอรทันที เพราะรู้ว่ามาวินคิดอย่างไรกับตน แต่การจบความสัมพันธ์กับธามไทแล้วก็ใช่ว่าเธอจะไปให้ความหวังกับหมอมาวิน ในเมื่อเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริงๆ“อย่าไปว่าคุณพิมเลยครับ เพราะที่คุณพิมพูดก็เรื่องจริงทั้งนั้น” มาวินพูดยอมรับอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่สนว่าพนักงานคนอื่นจะมองเช่นไร

เช้านี้ เขมมิกาตื่นไปทำงานใหม่ก่อนเวลา เพราะไม่อยากให้พนักงานคนอื่นนินทาได้ว่าใช้เส้นสายเข้ามาแล้วจะมาทำงานสายเท่าไหร่ก็ได้ และยิ่งเข้ามาเพราะปริญเป็นคนช่วยนั้นก็ยิ่งต้องพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนได้เห็นว่าเธอมีความสามารถมากพอที่จะทำงานในตำแหน่งนี้“มาเช้าจังเลยนะครับคุณเลขาฯ” ปริญเดินยิ้มมาแต่ไกล พร้อมเอ่ยทักทายเลขาฯ คนใหม่ที่มาทำงานเช้ากว่าเจ้านาย เมื่อคืนเขาแทบนอนไม่หลับเมื่อรู้ว่าเขมมิกายอมมาทำงานด้วย“เค้กก็ต้องมาก่อนเจ้านายสิคะ” เขมมิกายกมือไหว้ชายหนุ่มด้วยความนอบน้อม ต่อไปนี้ เขาเป็นหัวหน้าเธออย่างเต็มตัว“งั้นเชิญที่ห้องพี่ก่อนละกัน จะได้คุยกันด้วย”ปริญเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเข้าไปแล้ว แต่ครั้งนั้นเธอเข้าไปในฐานะเด็กฝึกงานของหมอธามไท“เค้กไม่ต้องเกร็งนะครับ ทำตัวปกติเหมือนตอนที่เรารู้จักกัน”ชายหนุ่มรีบพูดขึ้นทันที เขารู้ว่าเขมมิกาต้องปฏิบัติกับเขาอย่างมีเส้นกั้นตรงกลางด้วยตำแหน่งเจ้านายกับเลขาฯ แน่นอน“ทำเหมือนเดิมไม่ได้หรอกค่ะ

“หึ ไอ้อยากได้ก็อยากได้จริงละ แต่พี่ไม่เลวถึงขั้นทำแบบนั้นกับเค้กแน่นอน” ปริญพูดออกมาด้วยความโมโห เขาอยากจะกลับไปฉีกสัญญาทั้งหมดที่ทำกับโรงพยาบาลอินทรารามมันเสียตอนนี้“เค้กขอโทษพี่ปริญนะคะที่โกหกพี่ ถ้าพี่ปริญเปลี่ยนใจ ไม่อยากให้เค้กทำงานด้วยแล้ว เค้กก็เข้าใจค่ะ” เขมมิกาพูดเสียงนิ่ง เธอจะไม่ถือโทษโกรธอะไรปริญเลย เพราะเข้าใจดีว่าอดีตของตนเองมันยากที่จะยอมรับได้“ทำไมพี่ต้องเปลี่ยนใจ ยิ่งพี่รู้แบบนี้ พี่ยิ่งไม่มีทางปล่อยเค้กไปง่ายๆ ต่างหาก พี่ไม่สนใจหรอกนะว่าอดีตของเค้กจะเป็นยังไง พี่รู้ว่าที่เค้กยอมเป็นแบบนั้น เพราะเค้กรักเขา” ปริญพูดด้วยความเจ็บปวด...เจ็บปวดที่เขมมิกาต้องเจอเรื่องแบบนี้ และอีกนัยหนึ่งก็เจ็บปวดที่รู้ว่าหญิงสาวรักคนอื่น“แต่เค้กไม่อยากให้ความหวังพี่ปริญ” คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอคิดว่าจะหลุดพ้นจากเรื่องพวกนี้ได้ แต่สุดท้ายอดีตก็ตามหลอหลอนให้ตนเองไม่มีความสุข“เค้กไม่ได้ให้ความหวังพี่เลย หรือต่อให้เค้กให้ความหวัง พี่ก็ไม่ว่าอะไรเลย พี่ยินดีจะเป็นผู้ชายที่เค้กอยากให้ช่วยทำ

“อะไรวะ กูยังจำได้ดีที่มึงพูดนักหนาว่า กลัวแต่เมื่อถึงเวลา เด็กมันจะไม่ยอมจบง่ายๆ แล้วทำไมตอนนี้กลายเป็นมึงที่ไม่อยากจบ กูงงนะไอ้ธาม” พูดเหมือนจงใจจะตอกย้ำเพื่อน แต่อีกนัยหนึ่งเวทัสเองก็อยากให้เพื่อนรู้ใจตนเองเช่นกันว่าหลงรักเด็กเข้าให้แล้ว“เออดิ ยิ่งคิด กูก็ยิ่งอยากจะชกปากตัวเอง พอเอาเข้าจริง คนขอจบเป็นเค้กเองด้วยซ้ำ และเค้กก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแต่กูที่เอาแต่เพ้อแม่งทุกวัน ไปทำงานเห็นโต๊ะทำงานก็นึกถึงเค้ก ขึ้นรถมองที่นั่งข้างๆ ก็นึกถึงตอนเค้กอยู่” หมอหนุ่มแทบไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร เพราะวันๆ เขาเอาแต่นึกถึงคนตัวเล็กเสียจนไม่มีสมาธิ“เป็นเอามากนะมึง แล้วทำไมถึงเลิกกันวะ” เวทัสเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย“เป็นเพราะกูเองแหละ ใช่ มันเป็นเพราะกูที่โง่ ไม่รู้ใจตัวเอง เอาแต่ไล่ให้เค้กไปหาไอ้ปริญ พอไปเขาจริงๆ กูก็โมโห แล้วไปด่าเขาแรงๆ แถมรังแกเขาอีก…”“ไอ้เหี้ย…มึงเกินไปปะวะ นิสัย...” เวทัสพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน เขากับธามไทตั้งมั่นมาตลอดว่าจะไม่ข่มเหงจิตใจผู้หญิงคนไหน

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะเค้ก พี่แค่อยากคุยกับเค้ก ขอพี่ขึ้นไปในห้องได้ไหม”ธามไทพูดด้วยสายตาอ้อนวอนอีกครั้ง เพราะรู้ดีว่า ตอนนี้ เธอคงมองเขาในแง่ร้ายไปเสียหมด“ทำไมคะ ผู้หญิงคนใหม่ตอบสนองหมอได้ไม่ถึงใจเท่าเค้กเหรอ เสียใจด้วยนะคะ เค้กให้หมอเข้าห้องไม่ได้” หญิงสาวค่อยๆ สะบัดข้อมือของตนเองออกจนหลุดจากการเกาะกุมจนได้“พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น และพี่ไม่ได้จะไปทำเรื่องอย่างว่าด้วย พี่แค่อยากคุยกับเค้ก เรื่องของเรา ขอเวลาพี่แป๊บหนึ่งได้ไหม อยู่แค่ข้างล่างก็ได้”คุณหมอหนุ่มแทบจะคุกเข่าอ้อนวอน และหากเขมมิกาไม่ยอมจริงๆ ให้เขาทำแบบนั้นก็ยอม หากจะทำให้เธอใจอ่อน“เลิกทำแบบนี้สักทีได้ไหมคะ ไหนบอกว่าถ้าจบก็คือจบไง ทำไมเป็นหมอเองที่ไม่ยอมจบ” เธอพูดออกมาอย่างเหลืออด เขาควรจะรักษาคำพูดมากกว่านี้“ใช่ พี่ไม่ยอมจบเพราะพี่เพิ่งรู้ตัวว่า พี่ขาดเค้กไม่ได้ พี่รักเค้ก” ธามไทรีบพูดออกมาราวกับกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้พูดคำว่ารักอีก“ฮะ? รักเหรอคะ? คิดว่าคำว่ารักมันพูดง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? หมอทำงานหนักมากไปหรือเ