Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เขมมิกามาที่โรงพยาบาลอินทราราม สถานที่ที่เธอคุ้นเคย แม้จะจากไปได้ไม่นาน แต่กลับรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธออีกต่อไปแล้ว และหากเป็นไปได้ หญิงสาวก็ไม่อยากกลับมาอีก เพราะภาพอดีตยังคงหลอกหลอนเธออยู่เสมอแต่เวลานี้ เธอไม่สามารถทนความเป็นห่วงที่มีต่อธามไทได้จริงๆ การทำงานของหัวใจมันไวกว่าสมองเสมอ“คุณเค้กครับ” เวทัสเดินเข้ามาหาเขมมิกาทันทีเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินไปหาพยาบาล“หมอว่าน หมอธามอยู่ไหนคะ” เขมมิกาถามด้วยความร้อนใจ เธอไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร แต่ตอนนี้เป็นห่วงคนตัวโตเหลือเกิน“มันเพิ่งออกจากห้องฉุกเฉินเมื่อครู่นี้เอง เดี๋ยวผมพาไปครับ” เวทัสเดินนำหน้าเขมมิกาไปยังห้องพักผู้ป่วยแบบวีไอพีทันที“เกิดอะไรขึ้นคะหมอว่าน ทำไมหมอธามถึงโดนรถชน” เขมมิกาเดินและถามชายหนุ่มไปด้วย“เอ่อ ผมก็ไม่แน่ใจครับ มันอาจจะเหม่อๆ แล้วเดินข้ามถนนเลยไม่ทันระวัง”เวทัสพูดอย่างใช้ความคิด สีหน้าของเขาดูเครียดจัดจนเขมมิกายิ่งกังวลเข้าไปใหญ่“แล้วตอนนี้ หมอธามปลอดภัยด

“ได้ครับคุณเค้ก แค่คุณเค้กบอกว่าขอเวลา แค่นี้ก็เท่ากับว่าไอ้ธามยังมีโอกาส” เวทัสรีบพูดแทรกทันที เมื่อเห็นว่าธามไทไม่เป็นงานเอาเสียเลย การที่เขมมิกาเอ่ยปากแบบนั้นเท่ากับว่า ตอนนี้ เธอลดทิฐิลงมาได้บ้างแล้ว“เค้กขอเวลาให้ตัวเองได้ทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เค้กไม่อยากตัดสินใจอะไรด้วยอารมณ์ชั่ววูบอีกแล้ว หวังว่าหมอธามจะเข้าใจนะคะ” เขมมิกามองหน้าคนตัวโตอย่างอ้อนวอนไม่ต่างกัน“ได้ พี่เข้าใจ และพี่จะรอนะเค้ก พี่ขอให้เค้กเชื่อใจพี่นะว่าพี่จะไม่ทำให้เค้กต้องเสียใจอีก”ธามไทยอมรับคำเขมมิกาแต่โดยดี อย่างน้อย เธอก็ยังคงให้โอกาส ไม่ปิดกั้นมันเสียทีเดียว และก็หวังว่าหญิงสาวคงไม่ใจร้ายกับเขามากไปกว่านี้ อย่างน้อยตอนนี้ สิ่งที่หมอหนุ่มมั่นใจได้ก็คือเขมมิกายังคงรักตนเองอยู่เหมือนเดิม“เค้กจะไม่ขออะไรมากไปกว่าเมื่อถึงเวลานั้นแล้ว หมอช่วยเคารพการตัดสินใจของเค้กด้วยนะคะ”เขมมิกาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง หวังว่าต่อจากนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นระหว่างเธอกับธามไทจะเป็นไปอย่างมีเหตุมีผล ต่อให้เธอจะกลับมาหาเขาหรือไม่ก็ตาม มันค

“การที่พี่ธามวางแผนให้เพื่อนมาช่วยหลอกว่าตัวเองโดนรถชน รู้ไหมคะว่าเป็นเรื่องที่เค้กเกลียดที่สุด เพราะเค้กแค่กลัวว่าวันหนึ่งจะเสียพี่ไปจริงๆ และมันก็งี่เง่ามากๆ ที่พี่ธามใช้วิธีนี้ แต่ไม่รู้ทำไม ตอนที่เค้กรู้ว่าพี่ไม่ได้โดนรถชนจริงๆ เค้กกลับโล่งใจมากกว่าโกรธ เพราะเค้กไม่อยากเห็นพี่ต้องเจ็บ…” คนตัวเล็กพูดออกมาอย่างเชื่องช้า เธอพยายามไล่เลียงความรู้สึกของตนเอง เพื่อทบทวนก่อนตัดสินใจอย่างรอบคอบอีกครั้ง“พี่รู้แล้วว่าเค้กรักพี่มากแค่ไหน พี่ขอโทษที่วางแผนโกหกเรื่องพวกนี้”ธามไทเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่เอาเรื่องความเป็นความตายมาล้อเล่น แต่ตอนนั้นแทบคิดไม่ออกเลย อะไรที่จะทำให้เขมมิกายอมมาหาได้ เขาก็ทำทั้งนั้น“มาถึงตอนนี้ เค้กเองก็รู้แล้วเหมือนกันค่ะว่าตัวเค้กเองคงขาดพี่ไม่ได้เหมือนกัน” หญิงสาวค่อยๆ ยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยน้ำตา “เค้กรักพี่ธามนะคะ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่นะ”เขมมิกาพูดออกมาปนเสียงสะอื้น ทั้งปลื้มและมีความสุขระคนกัน“จริงนะเค้ก! พูดจริงใช่ไหม เค้กยอมให้โอกาสพี่จริงๆ แล้วใช่ไหม” ร่

“พ่อพี่ธามใจดีมากเลยนะคะ เค้กดีใจมากเลยที่พ่อพี่ยอมรับในตัวเค้ก” เขมมิกานึกอยากขอบคุณธนาธรที่เอ็นดูตนเอง และไม่ได้ดุอย่างที่คิดเอาไว้“พ่อพี่เป็นผู้ชายง่ายๆ ไม่เคยตัดสินใครจากเรื่องที่คนอื่นเล่า หรือแม้แต่เรื่องฐานะเงินทองเองก็ไม่ได้สำคัญอะไร ไม่อย่างนั้น พ่อจะทิ้งทุกอย่างเพื่อมาใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้เหรอ”ธามไทเองก็นึกอยากขอบคุณบิดาเช่นกันที่เป็นแบบอย่างที่ดีและไม่เคยกดดันลูกชายเลยสักนิด ในวันที่เขากำลังจะมีครอบครัว ท่านก็พร้อมที่จะอยู่ข้างๆ และเคารพในการตัดสินใจของเขาเสมอ“เอ้อ เห็นว่าหมอว่านกับคุณข้าวจะตามมาเที่ยวด้วยใช่ไหมคะ” เมื่อนึกขึ้นได้จึงถามชายหนุ่มขึ้นมา“ครับ ว่าแต่เค้กรู้ได้ไงกัน”หมอหนุ่มมองหน้าว่าที่ภรรยาด้วยความสงสัย เพราะเรื่องนี้ เขาคิดว่าพูดแค่กับเวทัสเท่านั้น“ก็เค้กคุยกับคุณข้าวน่ะค่ะ ที่คุยล่าสุดเมื่อตอนบ่าย เห็นบอกว่ากำลังจะขึ้นเครื่องแล้วนะคะ” พักหลังๆ เขมมิกากับเมรีญามักจะพูดคุยกันบ่อยขึ้น ส่วนหนึ่งก็มาจากการปรึกษาเรื่องของธามไททั้งนั้น“อ้อ อย

เจ้าของร่างเล็กมองคนตัวโตที่เงียบเสียงไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจัดการเข้าครัวทำอาหารให้คนรักกิน แต่สิ่งที่ตั้งใจกว่านั้นคือการทำขนมเค้กที่อุตส่าห์ดูสูตรและหาซื้อวัตถุดิบตามที่อินเทอร์เน็ตสอนมา เธอไม่รู้ว่าธามไทชอบกินเค้กหรือไม่ เพราะที่ผ่านมา เวลาไปกินอาหารนอกบ้านด้วยกัน หมอหนุ่มแทบไม่สั่งขนมหวานเลย แต่ครั้งนี้ เค้กของเธอมีความหมายมากกว่าการเป็นขนมธรรมดาๆ หญิงสาวจึงเลือกที่จะทำขนมเค้กให้เขา“พี่ธามตื่นได้แล้วค่ะ”เขมมิกาเข้าไปปลุกคนที่นอนอยู่บนโซฟา เธอใช้เวลาเตรียมอาหารและทำเค้กอยู่ราวๆ สองชั่วโมงได้ ชายหนุ่มคงนอนหลับจนเต็มอิ่มเลยทีเดียว“หืม…นี่พี่นอนไปนานหรือเปล่า”ธามไทค่อยๆ ลืมตาอย่างงัวเงีย ก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่ายพร้อมกับมองเขมมิกาด้วยความสงสัย“ก็ประมาณสองชั่วโมงได้ค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ อย่างรู้สึกผิด“โห นี่ให้พี่นอนนานขนาดนี้เลยเหรอนี่” เขาถึงกับตาโตทันที ตอนแรกกะว่าจะแค่งีบไม่กี่นาทีเพื่อให้ร่างกายฟื้นเท่านั้น ไม่คิดว่าหญิงสาวจะปล่อยให้ตนเองนอนนานขนาดนี้&ldquo