เข้าสู่ระบบคำเตือน : มีการกระทำที่รุนแรง อาวุธปืน เลือด คำหยาบคายและการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล เกินความจริงเพื่อรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน "กรี๊ดดดด ปล่อยกูไอ้พวกเหี้ย!!" เสียงแหลมร้องกรี๊ดดังลั่นห้องจนพูม่าทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นเตะเสยปากอย่างแรงด้วยความหงุดหงิดและหนวกหู จนร่างโปร่งของหนุงหนิงฟุบหน้าลงพื้นด้วยความเจ็บที่โดนเตะไม่ทันตั้งตัว"มึงรีบปิดจบทีดิ๊ ก่อนที่หูกูจะแตกเพราะเสียงกรี๊ดน่ารำคาญนี่" พูม่าเดินกลับมานั่งกับจากัวร์ดังเดิมแล้วเอ่ยบอกกับไทเกอร์ที่เดินเข้ามาพร้อมเพียงรัก"เออ ๆ เอาผ้าคลุมหัวพวกมันออก" ไทเกอร์บอก ก่อนที่หยินกับ หยางจะเดินไปดึงผ้าคลุมของทั้งสองออกตามคำสั่งนายน้อยของตน"มึงอีเพียงรัก!!""อีเพียงรัก!!"ทันทีที่ผ้าคลุมถูกดึงออก ทั้งหนุงหนิงและพิ้งก็มองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นกลัวเหมือนเสี่ยแดนไม่มีผิดเพี้ยน ก่อนจะเห็นร่างบางของเพียงรักยืนอยู่กับไทเกอร์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแบบที่ทั้งสองไม่เคยเห็นมาก่อนตั้งแต่รู้จักกันมาพร้อมกับเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความโกรธอย่างไม่เกรงกลัว“มึง ๆ!! มึงจับตัวพวกกูมาทำไมอีเพียงรัก!! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!!" เสียงแหลมตะคอกเสียงดังพร้อมจ้องมองด้วยสาย
คำเตือน : มีการกระทำที่รุนแรง อาวุธปืน เลือด คำหยาบคายและการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล เกินความจริงเพื่อรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน โกดังร้างเก่าแถบชานเมือง"ไอ้พวกเหี้ย!! ปล่อยกู มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!!" เสียงเข้มตะคอกเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ ร่างกายถูกมัดมือไพล่หลังพยายามดิ้นไปมา"หนวกหูดีจริง ๆ" พูม่าที่เดินเข้ามาด้านในห้องห้องหนึ่งในโกดังร้างพร้อมกับพี่ชายทั้งสองคน พลางปรายตามองร่างที่ถูกมัดกำลังนอนดิ้นไปมาที่พื้น"เอาผ้าคลุมหัวมันออก" น้ำเสียงทุ้มของจากัวร์เอ่ยบอก ร่างสูงที่ยังคงสวมหน้ากากปิดปังใบหน้าเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างสบายใจมองพี่ชายคนโตที่จะเป็นคนปิดบัญชีพวกมัน ข้างกันก็มีพูม่านั่งชมอยู่ด้วย"ไอ้ไทเกอร์ ไอ้เด็กเวร!! มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ถ้ากูหลุดออกไปได้พวกมึงทุกตัวต้องตายด้วยมือกู!! คุณเฉิงชางไม่ปล่อยพวกมึงไปแน่!!"ทันทีที่ผ้าคลุมหัวถูกเอาออก คนถูกจับมัดมือรีบกวาดตามองไปทั่วโกดังด้วยความตื่นกลัว ก่อนจะเห็นร่างสูงตรงหน้าแล้วตะคอกเสียงใส่ดังลั่นโกดังจนเส้นเลือดปูดโปนตามลำคอ ใบหน้าเกรี้ยวโกรธของเสี่ยแดนจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว"คุณเฉิงชางของมึงน
คำเตือน : มีการกระทำที่รุนแรง อาวุธปืน เลือด คำหยาบคายและการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล เกินความจริงเพื่อรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ปัง ปัง ปัง!เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งท่าเรือในคืนที่มืดมิด การปะทะกันระหว่างลูกน้องของจากัวร์ที่กำลังจัดการลูกน้องของเฉิงชางและเสี่ยแดนเป็นไปอย่างดุเดือด ฝั่งที่ได้เปรียบคือฝั่งของจากัวร์ที่ลูกน้องมีความสามารถมากกว่าและได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีทำให้ลูกน้องของเฉิงชางและเสี่ยแดนล้มตายไปทีละคนเสี่ยแดน หนุงหนิงและพิ้ง ทั้งสามคนไม่รู้ตัวว่าจะมีการปะทะเกิดขึ้น ต่างแตกกระเจิงวิ่งหนีตายกันไปคนละทิศละทาง แต่มีหรือจะหนีพ้นลูกน้องของจากัวร์ไปได้ ในท้ายที่สุดทั้งสามก็ถูกจับตัวได้พร้อมกันและถูกส่งไปไว้ที่โกดังตามคำสั่งของผู้นำ"เหี้ยอะไรวะเนี่ย!! ใครวะแม่ง!!" เฉิงชางสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อโดนลอบทำร้ายจากใครก็ไม่ทราบได้ ขณะที่ตนกำลังวิ่งหนีเพื่อจะขึ้นรถออกไปโดยมีลูกน้องคอยยิงกันให้"นายรีบไปเถอะครับ เดี๋ยวผมคุมกันให้เอง!!" หลี่ฉางลูกน้องมือขวาบอกเจ้านายขณะหันหลังยิงสกัดให้อย่างต่อเนื่อง"มึงรีบตามมา!!" เฉิงชางตะโกนบอกมือขวาเสียงดังลั่นพร้อมสองขาที่วิ่งตรงไปย
คำเตือน : มีการกระทำที่รุนแรง อาวุธปืน เลือด คำหยาบคายและการกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล เกินความจริงเพื่อรรถรส โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน สองวันต่อมาท่าเรือขนส่ง เวลา 22.10 น."เฮียต้องปลอดภัยกลับมานะคะ อย่าบาดเจ็บหรือมีแผลนะ เพียงเป็นห่วง" เพียงรักยืนกอดร่างสูงเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยแนบแก้มบนอกกว้าง"ครับไม่ต้องห่วงนะ เพียงรอเฮียอยู่บนรถอย่าลงมาเด็ดขาด ถ้า หยินสั่งอะไร เพียงต้องเชื่อฟัง อย่าดื้อเข้าใจไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มบอกคนในอ้อมกอดอย่างอบอุ่น"ค่ะ เพียงเข้าใจแล้ว เฮียรีบกลับมาหาเพียงนะ เพียงจะรอค่ะ" ใบหน้าสวยเงยหน้ามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักก่อนจะเขย่งปลายเท้าให้ปากบางตรงกับปากหยักแล้วกดจูบลงไปเบา ๆ จนลูกน้องที่ยืนเฝ้ารักษาความปลอดภัยต่างเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก ก่อนจะรีบหันหน้าหนีมองไปทางอื่น"เพียงไม่ต้องกลัวมันจะเป็นอันตรายหรอก มันกลับมาหาเพียงแน่ ๆ มันกลัวไม่มีเมีย ไม่ตายง่ายๆ หรอก" จากัวร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองการแสดงความรักของพี่ชายด้วยสายตาเบื่อหน่าย ให้ตายเหอะ! ทั้งพี่ชายทั้งน้องชายไหนจะป๊าพยัคฆ์อีก คลั่งรักกันจริง ๆ"ส้นตีนจริง ๆ" ไทเกอร์ที่กอดเอวบางของเพียงรักไว้หลวม ๆ หันไปด
"ลูกค้าของพวกมันส่วนใหญ่มีความเชื่อว่าถ้ากินเนื้อมนุษย์หรือสัตว์หายากจะทำให้ร่างกายแข็งแรง มีพลังกำลัง ไม่เจ็บไม่ป่วย อีกทั้งพวกมันยังเอามาดองกับสมุนไพรบางตัวเพื่อทำเป็นยาอายุวัฒนะ" จากัวร์บอก“ไอ้ห่า! พวกมันไปเอาความคิดประหลาด ๆ แบบนี้มาจากไหนกันว่ะ กูจะอ้วก” พูม่าถึงกับมีสีหน้าผะอืดผะอมเมื่อเผลอจินตนาการตามคำพูดของจากัวร์"แล้วจะจัดการอย่างไร?" ไทเกอร์ถามน้องชาย"เพื่อนกูที่เป็น FBI กูติดต่อมันแล้ว เราจะจัดการพวกมันทั้งหมดที่ท่าเรือในอีกสองวันและที่มันรวบรวมคนก็เพื่อจะล้มล้างตระกูลเราด้วย ชอบส่งคนเข้ามาก่อกวนกาสิโนของกู ไหนจะยังพยายามสืบหาตัวตนกูกับป๊าอีก" จากัวร์บอกเสียงเรียบ เขาเป็นพวกชอบอยู่เงียบ ๆ แต่เมื่อไหร่ที่มีคนมายุ่งกับคนในตระกูล เขาก็พร้อมที่จะกำจัดมันออกไปทันที"อ้าว! เปรี้ยวตีนฉิบหายรนหาที่ตายอีก แล้วท่านอดีตผู้นำว่าอย่างไรบ้าง" พูม่าพูดขึ้นไม่วายแซวป๊าตัวเองอย่างเคย"ป๊าบอกให้กูจัดการได้เลย แค่พวกปลายแถวเดี๋ยวกูจะสงเคราะห์พวกมันเอง อยากไปหายมบาลเร็ว ๆ ก็ไม่บอก กูอยู่ของกูเฉยๆ เสือกรนหาที่ตาย" จากัวร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่ามุมปากกลับยกยิ้ม"พวกกูจะไปช่วยด้วย แต่ไอ
เพนต์เฮาส์ของไทเกอร์ร่างบางของเพียงรักถูกบรรจงวางบนเตียงใหญ่อย่างนุ่มนวล ก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังเดินเข้าไปห้องน้ำแล้วออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูสีขาวที่ถือไว้ในมือหนาทั้งสองข้าง แล้วทรุดตัวนั่งบนเตียงข้างเพียงรักไทเกอร์ค่อย ๆ เอาผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา รอยแดงจากเทปกาวยังคงมองเห็นอยู่จางๆ ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดบาดแผลบริเวณลำคอระหงของร่างบางอย่างเบามือ นัยน์ตาสีนิลวูบไหวเล็กน้อย มือหนาสั่นเทายามทายาบนบาดแผล หัวใจของเขาเต้นเบาลงและรู้สึกเจ็บแปลบ น้ำตาเอ่อคลอด้วยความรู้สึกเสียใจ กลัวและโกรธก่อนที่มันจะหยดลงผ้าปูที่นอนเป็นดวง ๆใบหน้าคมก้มหน้าลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาหลังจากที่ตัวเขากลั้นมันเอาไว้ตั้งแต่รู้ว่าเพียงรักหายไป ไหล่หนาที่เคยสง่างามบัดนี้กำลังสั่นเทาจากการร้องไห้ ถ้าเขามาเร็วกว่านี้หรือโทรหาให้เร็วกว่าเดิมเพียงรักคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ไทเกอร์เงยหน้ามองอีกฝ่าย ฝ่ามือหนาลูบไล้ศีรษะของคนที่หลับอยู่แผ่วเบา เขาเกือบจะเสียคนตรงหน้าไปแล้ว เกือบไปแล้วจริง ๆ"เฮียขอโทษ ขอโทษที่มาหาเพียงช้าไป..." น้ำเสียงทุ้มสั่นเครือพูดกับร่างบางที่กำลังหลับใหลอย่างอ่อ







