ที่รักของพยัคฆินทร์ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"แม่คะ เดี๋ยวเขาจะพาเราไปพบคุณหลาน" "คุณหลานเฟยหลงน่ะเหรอลูก" เกสราถามด้วยความหวั่นใจ ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหลานนั้นน่ากลัวและโหดเหี้ยมขนาดไหน "คุณหลานเขาจะฆ่าเราหรือเปล่าลูก" "หนูว่าไม่หรอกค่ะ" ขวัญเนตรตอบกลับทันที จนเกสราต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางมองหน้าลูกสาว อะไรทำให้ลูกสาวของเธอมั่นใจขนาดนี้กัน ก่อนที่ลูกสาวของเธอจะพูดต่อ"หนูว่าเขาเรียกเราไปคุยเรื่องหนี้ที่หรงฉีก่อเอาไว้มากกว่าค่ะ" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีล่ะลูก ดอกเบี้ยหลายล้านดอลขนาดนั้น เราไม่มีทางชดใช้ได้หมดแน่" "หนูจะลองขอร้องคุณหลานให้หนูทำงานชดใช้แทนดีกว่าการที่ต้องไปขัดดอกแบบนั้น" "คุณหลานเขาจะยอมเหรอลูก" "หนูจะลองดูค่ะ" ขวัญเนตรตอบอย่างแน่วแน่ ในหัวปรากฏภาพของชายหนุ่มที่เป็นเจ้าหนี้พร้อมกับคำพูดที่เขาบอกว่าจะพาเธอกับแม่ออกมาจากตระกูลลู่ ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกมั่นใจว่าเขาจะรับฟังในสิ่งที่เธอจะขอ สองแม่ลูกนั่งพูดคุยกันต่ออีกสักพักหนึ่ง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกพร้อมกับชายชุดดำคนเดิมเดินเข้ามาเพื่อพาเธอและแม่ขึ้นไปพบคุณหลานสองแม่ลูกพาขึ้นลิฟต์มายังด้านบนซึ่งเป็นห้องทำงานของหลานเฟยหลง ระหว่างทางเดินขวัญเนตรโอบกอดเกสราเอาไว

สองสาวนั่งพูดคุยกันต่ออีกสักพักหนึ่งก็ถึงเวลาเข้างานแล้ว ขวัญเนตรและเจียอีทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟของร้าน นอกจากนี้ยังมีน้องๆพนักงานคนอื่นอีกเกือบๆ สิบคน ซึ่งมีทั้งชายและหญิงปะปนกันไป ร้านอาหารจะเปิดตั้งแต่ 9 โมงจนถึงสองทุ่มทุกวันจันทร์-ศุกร์ แต่ช่วงเวลาตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงสองทุ่มนั้นทางร้านจะเปิดให้บริการในส่วนของบาร์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วย แล้วถ้าหากว่าของภายในร้านเกิดหมดก่อนก็อาจจะได้ปิดร้านเร็วกว่าปกติ ส่วนวันเสาร์จะเปิดร้าน 10 โมงจนถึงหกโมงเย็น ตลอดทั้งวันขวัญเนตรทำงานได้อย่างราบรื่นต่างกับเจียอีที่ดูเหมือนคิดอะไรในหัวอยู่ตลอดเวลา เธอเองนั้นก็อยากจะช่วยเหลือแต่อีกฝ่ายคงจะไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเธออย่างแน่นอน "ซินเจี่ย เจียอีเจี่ยมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่าอะ ทำไมวันนี้ดูเหม่อ ๆ" เสียงกระซิบกระซาบถามดังขึ้นจากเด็กหนุ่มอายุยี่สิบที่เดินมายืนข้างๆ ขวัญเนตรพลางชำเลืองมองไปทางเจียอีเป็นพัก ๆ ด้วยความเป็นห่วงระคนสงสัย"เรื่องที่บ้านน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" ขวัญเนตรตอบแบบกว้าง ๆ เพราะมันค่อนข้างเป็นเรื่องส่วนตัวของเจียอี เอาไว้ให้เจ้าตัวมาบอกเองจะดีกว่า"เหรอ? แต่ถ้ามีอะไรให้พวกผมช่วยก็บ

"อีเย่วซิน!! กูจะทำให้มึงรู้ว่ามึงไม่มีสิทธิ์มาพูดกับกูแบบนี้ จัดการพวกมัน พังร้านนี้ซะ แล้วเอาเงินมาให้หมด!" จางลี่ในตอนนี้สติแตกไม่อาจควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองได้ ปลายนิ้วเรียวยาวชี้หน้าขวัญเนตรพร้อมกับออกคำสั่งให้บอดีการ์ดที่อยู่ภายในร้านทำตาม "ครับนายหญิง"บอดีการ์ดรับคำสั่ง ก่อนที่นายหญิงและลูกสาวจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยวโดยไม่หันหลังมามองอีกเลยพร้อมกับขึ้นรถออกไปทันที"อย่านะ หยุด!" เสียงร้องห้ามของขวัญเนตรกับเกสราดังขึ้นภายในร้านดอกไม้เมื่อพวกบอดีการ์ดบางส่วนเริ่มทำลายข้าวของในร้านจนเละเทะไปหมด กระถางดอกไม้หลายใบถูกปัดตกแตกแบบไม่เหลือชิ้นดี ดอกไม้หลายชนิดถูกเหยียบย่ำจนหมด กระจกหน้าร้านยังถูกทุบจนแตก เงินที่ได้จากการขายดอกไม้ก็ถูกเอาไปรวมถึงสิ่งของบางอย่างที่พอจะขายได้ก็ถูกเอาไปด้วยเหมือนกัน หญิงสาวทั้งสองคนที่พยายามห้ามแต่ไม่สามารถสู้แรงบอดีการ์ดที่ถูกฝึกมาได้จึงถูกผลักจนล้มกับพื้นพร้อมกับถูกตบตีสั่งสอนตามคำสั่งของนายหญิง ช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานผ่านไปอย่างเชื่องช้า มีเพียงหยาดน้ำตาที่หลั่งรินออกมาให้กับความโหดร้ายที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้และไม่รู้ว่ามันจะส

ความชุลมุนเกิดขึ้นเมื่อจางลี่และเหมยลี่ถูกลากตัวออกมาจาก ฟงเหมียนที่โดนจากัวร์ยืนเอาปืนจ่อหัวอยู่ ส่วนหรงฉีที่เห็นทั้งป๊าม้าและน้องสาวโดนหยามเกียรติจึงคิดทำอะไรโง่ ๆ ด้วยการควักปืนที่เอวออกมาจะยิงใส่จากัวร์ ทว่าสุดท้ายก็โดนมีดสั้นตัดเส้นเอ็นที่ข้อมืออย่างรวดเร็วโดยที่จากัวร์ไม่ต้องหันไปมองเลยด้วยซ้ำและไม่มีใครเห็นว่าเขาหยิบมีดออกมาตอนไหน"และนี่คือสิ่งที่พวกมึงจะได้รับเมื่อมายุ่งกับคนของกู"จากัวร์กระซิบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมข้างหูทั้งสองคน มุมปากยกยิ้มราวกับมันเป็นเรื่องสนุกสำหรับเขา มือหนาข้างซ้ายกระชากผมของหรงฉีพลางบังคับให้มองจางลี่และเหมยลี่ที่กำลังโดนซ้อมด้วยฝีมือจางเหว่ยกับจางหย่งเหมือนที่พวกเธอทำกับขวัญเนตร ส่วนมือขวาก็กดปลายกระบอกปืนข้างขมับฟงเหมียนเพื่อให้เจ้าตัวมองภรรยาและลูกสาวได้ชัดๆเต็มสองตาทางด้านบอดีการ์ดที่เหลือ รวมถึงแม่บ้านและคนรับใช้ต่างยืนตัวสั่นเทิ้ม ไม่แม้จะคิดเข้าไปช่วยเจ้านาย บางคนถึงกับฉี่แตกออกมาด้วยความกลัวสุดขีดกับความโหดเหี้ยมที่เกิดขึ้นตรงหน้า เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ และคนที่มอบมันให้กับคนตระกูลลู่ก็คือหลานเฟยหลงนั่นเอง ๐๐๐

"เอ่อ.. คือว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณจากัวร์ค่ะ ไม่ทราบว่าเขายุ่งอยู่หรือเปล่าคะ" จางเหว่ยที่ยืนเฝ้าระวังอยู่หน้าห้องทำงานของนายน้อย เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่กล้าขึ้นมายังชั้นสามของคฤหาสน์ แล้วไหนจะสรรพนามที่เรียกนายน้อยของตนว่าจากัวร์อีก ทำเอาเขารู้สึกแปลกใจไม่น้อยเพราะนอกจากคนในครอบครัวและคนสนิทแล้วไม่มีใครเรียกนายน้อยของตนว่าจากัวร์เลย ส่วนมากจะเรียกคุณหลานเสียมากกว่า แล้วถ้าหญิงสาวคนนี้สามารถเรียกชื่อนี้ได้ก็แสดงว่านายน้อยของตนเป็นคนอนุญาตเอง "นายใหญ่กำลังทำงานอยู่ครับ" "อย่างนั้นเหรอคะ" ใบหน้าสวยหงอยลงทันตาเมื่อไม่สามารถเข้าไปพบกับคนด้านในได้ จนจางเหว่ยที่มองอยู่รู้สึกสงสารขึ้นมานิดหน่อยจึงได้พูดออกมาอีกครั้ง"ถ้าคุณเย่วซินมีธุระสำคัญเดี๋ยวผมจะเข้าไปเรียนนายใหญ่ให้ รอสักครู่นะครับ" "ขอบคุณค่ะ" บอดีการ์ดคนสนิทหันหลังเคาะประตูเล็กน้อยก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน ปล่อยให้ขวัญเนตรยืนรออยู่หน้าห้อง เพียงครู่หนึ่งประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับจางเหว่ยที่ผายมือเชิญให้เธอเข้าไปด้านใน "เชิญครับ" "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" จางเหว่ยก้มหัวให้เล็กน้อยพร้อมปิดประตูห้องทำงานของนายน้อยลงอย่างเบามือ