Semua Bab ที่รักของพยัคฆินทร์: Bab 1 - Bab 10

คำเตือน : มีการบรรยายเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรงภายในครอบครัว และการทำร้ายร่างกาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านฮ่องกง เวลาท้องถิ่น 19.30 น. ณ คฤหาสน์ตระกูลลู่ตระกูลลู่ถูกจัดเป็นตระกูลมาเฟียระดับกลางนับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้นำในตอนนี้คือ ลู่ฟงเหมียน ลูกชายคนเดียวของอดีตผู้นำ ลู่ฟงหมิน ที่ตอนนี้ได้เสียชีวิตไปแล้วหลังจากที่ลูกชายขึ้นรับตำแหน่งผู้นำได้ 2 ปี ด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลันลู่ฟงเหมียน มีภรรยาสองคน คนแรกคือ จางลี่ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลจาง จางลี่ขึ้นเป็นนายหญิงของตระกูลลู่หลังจากลู่ฟงหมินเสียชีวิตลงและเธอมีลูกด้วยกันสองคน คือ ลู่หรงฉี ลูกชายคนโตและลูกสาว ลู่เหมยลี่ ภรรยาอีกคนของลู่ฟงเหมียนเป็นสาวไทยที่มาอาศัยอยู่ที่ฮ่องกงและเธอไม่ได้ถูกแต่งตั้งเป็นภรรยารองของตระกูลด้วยซ้ำ ผู้คนต่างพูดขานกันว่าเธอเป็นแค่เมียบำเรอให้ลู่ฟงเหมียนเท่านั้น อีกทั้งยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าตาของเธอ บางคนก็ว่าเธอน่าเกลียดน่ากลัวจนต้องสวมผ้าปิดหน้าไว้ตลอดเวลา บ้างก็บอกว่าเธอสวยราวเทพธิดาทำให้ผู้นำตระกูลอย่างลู่ฟงเหมียนซ่อนเธอเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดได้พบเห็น๐๐๐๐๐๐บ้านเล็กหลังคฤหาสน์ตระกูลลู่"แม่คะ หนูกลับมาแ

หลังจากที่เหล่าลูกน้องได้ลากตัวเย่วเทียนและเย่วซินออกจากคฤหาสน์ท่ามกลางสายตาของแม่บ้าน รวมถึงคนใช้ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่แรก จางลี่และเหมยลี่ต่างแสยะยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเห็นสองแม่ลูกโดนลากออกไป และดูเหมือนครั้งนี้ฟงเหมียนจะโมโหมากกว่าครั้งไหน ๆ "คุณฟงเหมียน ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ นี่แกไปเอาน้ำมาให้นายใหญ่สิ เร็วๆ" จางลี่รีบเข้าไปประคองสามีให้นั่งลงโซฟา ก่อนจะสั่งให้แม่บ้านไปเอาน้ำมาให้สามีเธอดื่ม มือขาวซีดลูบหน้าอกหนาของสามีเบา ๆ "คุณป๊าคะ ทำไมไม่ให้สองแม่ลูกนั่นออกไปอยู่ที่อื่นล่ะคะ" เหมยลี่ถามออกไปด้วยความขัดใจแม้ทั้งสองจะโดนลากออกไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังอยู่ที่นี่ เธอเกลียดสองแม่ลูกนั่น โดยเฉพาะเย่วซิน ยิ่งนึกถึงมันเธอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด "หรือว่าคุณยังรักมันอยู่ถึงได้ให้มันอยู่ใกล้ ๆ ทั้งที่มันมีชู้ แอบเล่นชู้จนท้องขนาดนั้น คุณยังรักมันลงอีกเหรอคะ" จางลี่จ้องหน้าสามีอย่างคาดคั้น "ไม่ใช่แบบนั้น เฮ้อ" ฟงเหมียนหันไปมองหน้านายหญิงที่รักพลางกุมมือขาวซีดเอาไว้แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ เขายอมรับว่ายังมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเย่วเทียนอยู่ เขาทั้งรักทั้งเกลียดเธอและไม่มีทางที่จะปล่อยให้เธอออก

กาสิโนตระกูลหลานในฮ่องกงณ ห้องใต้ดิน ร่างสูงโปร่งแต่ทว่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นๆ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นกล้ามหน้าอกกับกางเกงยีนสีดำกำลังก้าวเดินลงมายังห้องใต้ดินด้วยท่าทางสง่างามและน่าเกรงขามโดยมีหน้ากากปกปิดใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด มีเพียงดวงตาสีดำทมิฬที่ผู้คนต่างมองเห็นและไม่มีใครกล้าสบตาด้วย "คะ...คุณหลาน" น้ำเสียงตะกุกตะกักเอ่ยเรียกชื่อร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้านหน้าของตนด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ อย่างหวาดกลัวก่อนจะต้องรีบก้มหน้าลงเมื่อเผลอสบตาเข้าให้ "ไง มีอะไรจะพูดไหม" น้ำเสียงเข้มถามออกมาดังกังวานไปทั่วห้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและความเงียบ"ผะ...ผมจะหาเงินมาคืนให้ครับ ขอเวลาผมหน่อยนะครับคุณหลาน" ชายหนุ่มรีบก้มหน้าลงแนบพื้นขณะขอร้องคนตรงหน้า สองมือสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ "ลู่หรงฉี"เพียงแค่เรียกชื่อก็ทำให้เจ้าของชื่อยิ่งตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ดวงตาสีดำปรายตามองร่างที่ก้มหน้าอยู่ตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะพูดต่อกับลูกน้องคนสนิท"รายงาน" "ลู่หรงฉี เป็นหนี้กาสิโนอยู่ห้าร้อยล้านดอลลาร์ฮ่องกงและได้กู้เงินเพิ่มอีกสองร้อยล้าน ทั้งยังพยายามโกงไพ่โดยจ่ายเ

ตกดึกเวลา 23.28 น. เวลาฮ่องกงบ้านเล็กหลังคฤหาสน์ความมืดมิดล้อมรอบไปทั่วบ้านเล็กชั้นเดียว มีเพียงแสงไฟจากคฤหาสน์หลังใหญ่และแสงจันทร์ที่ยังคงส่องสว่างมายังบ้านเล็กแบบสลัว ๆ หญิงสาวทั้งสองคนที่กำลังสะพายกระเป๋าเป้ไว้บนหลัง ภายในนั้นมีเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นเท่านั้น เพื่อไม่ให้มันหนักเกินไปจนกลายเป็นอุปสรรคในการหลบหนีขวัญเนตรกำลังสอดส่องความเคลื่อนไหวด้านนอกรอบ ๆ บ้านอย่างระมัดระวังและเงียบเชียบ สายตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วผ่านบานหน้าต่าง ยังคงพบเห็นบอดีการ์ดบางคนกำลังเดินไปมา บางคนนั่งสัปหงกอยู่ ผ่านไปหลายนาทีนาฬิกาที่แขวนบนผนังกลางบ้านก็บ่งบอกเวลาใกล้เที่ยงคืนแล้ว สองสาวลุกขึ้นยืนและย่องเบา ๆ ไปที่หน้าบ้านด้วยใจที่เต้นระรัว สายตากลมสวยกวาดมองรอบ ๆ บ้านอีกครั้ง และในครั้งนี้ก็ไม่พบใครเลยสักคน ขวัญเนตรหันมาพยักหน้าให้แม่ ก่อนจะจับมือเย็นเฉียบของแม่เอาไว้แน่นพร้อมเปิดประตูออกไปอย่างช้า ๆ ใบหน้าสวยหันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นเต้น แสงไฟจากคฤหาสน์ยังคงส่องสว่างอยู่เหมือนทุก ๆ คืน สองขาเรียวค่อย ๆ ย่องออกมาจากหน้าบ้าน ก้มตัวต่ำลงเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ เธอจะเดินลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้ของนายหญิงข้าง

เสียงบดจูบของสองร่างที่กำลังโรมรันกันอยู่บนเตียงนอนใหญ่ จากัวร์พลิกร่างบางให้นอนอยู่ด้านล่างแทนทั้งที่ปากหนายังคงมอบจูบให้อย่างดูดดื่ม ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กเกี่ยวกระหวัดดูดดึงลิ้นเล็กพลางขบงับปากบางอย่างหยอกเย้า ขวัญเนตรที่โดนฤทธิ์ยาครอบงำสติแบบสมบูรณ์ สองแขนเรียวคล้องคอคนด้านบนพลางรั้งให้แนบชิดกันมากขึ้น ลิ้นเล็กโต้ตอบอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะเก้ๆ กังๆ ไปบ้างในตอนแรก เสียงเฉอะแฉะของน้ำลายดังขึ้นอย่างลามก ตรงมุมปากเริ่มมีน้ำสีใสไหลซึมออกมาทีละนิด"แฮ่ก แฮ่ก" ขวัญเนตรหอบหายใจหลังริมฝีปากบางถูกปล่อยเป็นอิสระ ในตอนนี้ทั้งใบหน้าและริมฝีปากนั้นแดงระเรื่อไปหมดจากัวร์อาศัยช่วงเวลานี้อุ้มร่างบางขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วจนคนในอ้อมแขนตกใจตาโตรีบยกแขนคล้องคอเอาไว้แน่น ดวงตาหวานหยาดเยิ้มกำลังมองเขาอย่างอ้อนวอนเพราะรู้ว่าเขาจะพาไปไหน ใบหน้าสวยส่ายหน้าปฏิเสธไปมา ปากบางที่บวมเจ่อเริ่มเบะปากราวกับจะร้องไห้"รู้ไหมว่าตัวเองโดนอะไร แล้วรู้ไหมว่าถ้าปล่อยไว้อะไรมันจะเกิดขึ้น" น้ำเสียงทุ้มเข้มแกมดุถามคนในอ้อมกอดที่เบะปาก ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าห้องน้ำแล้วด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่เดินเข้า