Todos os capítulos de ที่รักของพยัคฆินทร์: Capítulo 31 - Capítulo 40

ทางด้านจากัวร์หลังจากที่เขาพาขวัญเนตรมานั่งประจำที่แล้วซึ่งเป็นที่นั่งในลักษณะโซฟาชุดวางเรียงต่อๆ กัน มือหนายังคงโอบเอวคอดเอาไว้ไม่ปล่อยพร้อมกับหัวคิ้วเข้มผูกเป็นปม นัยน์ตาเรียวคมมีแต่ความหงุดหงิด "เฮียจากัวร์เป็นอะไรเหรอคะ" "หนูจำสิ่งที่เฮียสอนไปทั้งหมดได้ใช่ไหมครับ" "จำได้ค่ะ" "ถ้าถึงเวลาที่ต้องปะทะกัน เฮียอยากให้หนูใช้มันเพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ใช่ว่าเฮียจะไม่ปกป้องหนูนะครับ แต่เฮียอยากให้หนูดูแลตัวเองได้ เฮียจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง" ว่าพลางเลื่อนมือจากเอวคอดมาลูบเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยน"ค่ะ เฮียไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ ถึงตอนนั้นหนูจะไม่เป็นภาระของเฮียแน่นอนค่ะ หนูจะสู้เคียงข้างเฮียเอง" "ขอบคุณครับ" "ไม่ต้องห่วงนะลูก เดี๋ยวแม่จะช่วยดูหนูขวัญเอง" เมขลาที่นั่งข้างขวัญเนตรพูดขึ้น "ขอบคุณครับแม่ แต่แม่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะครับ ผมเป็นห่วงเหมือนกัน" "นี่เมียกู ถ้าใครมันคิดเข้ามาทำร้าย กูก็ไม่ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่หรอกนะ" "พี่พยัคฆ์เนี่ย พูดกับลูกไม่เพราะอีกแล้วนะคะ" "หนูขาไม่ดุพี่นะคะ" ขวัญเนตรอมยิ้มเล็กน้อยให้กับความน่ารักของท่านทั้งสอง เธอไม่ได้รู้สึกกลัวป๊าพยัคฆ์เหมือนตอนแรกแล้วหลั

คำเตือน : มีเนื้อหากล่าวถึงการค้ามนุษย์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน จนกระทั่งพิธีกรของงานประมูลขึ้นมากล่าวเปิดงานอย่างยิ่งใหญ่ ขวัญเนตรละสายตาจากหน้าเวทีไปมองทางฟงเหมียนเพียงครู่ แต่ก็ต้องชะงักพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอเห็นจางลี่และเหมยลี่มานั่งรวมกับฟงเหมียนแล้วตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ที่สำคัญเหมยลี่เธอนั่งอยู่บนตักของห่าวอู๋"เหมยลี่เป็นนางบำเรอให้ห่าวอู๋เพื่อแลกกับเงินและให้ฟงเหมียนเข้าร่วมสมาพันธ์ได้อย่างราบรื่นครับ" จากัวร์ก้มหน้าเล็กน้อยกระซิบเสียงเบาข้างหูเล็กของขวัญเนตรเมื่อเห็นความสงสัยบนใบหน้าสวย ข้อมูลนี้ลูกน้องของเขาไปสืบมาถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์"สุดท้ายเขาก็ขายลูกกินสินะคะ" ขวัญเนตรไม่ได้เสียใจหรือว่าน้อยใจแต่อย่างใด เธอเพียงแค่รู้สึกสงสารตัวเองกับแม่เท่านั้นที่ต้องอยู่ในตระกูลลู่มานานหลายปี"แล้วหรงฉีล่ะคะ เขามางานประมูลครั้งนี้ด้วยหรือเปล่า" [มันมาครับ แต่ตอนนี้มันเมายากับมั่วเซ็กซ์อยู่ในห้องพัก ขวัญเนตรไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับกว่ามันจะกลับมามีสติมันก็ไม่มีลมหายใจแล้วล่ะ] เป็นพูม่าที่เอ่ยตอบแทนเพราะทุกคนที่มาในวันนี้ล้วนติดเครื่องมือสื่อสารไว้หมดไม่เว้นแม้แต่บอดีการ์ด

งานประมูลสินค้าที่หลิงจุนเฟิงลงทุนจัดด้วยเม็ดเงินมหาศาล ในตอนนี้กลับกลายเป็นงานประลองฝีมือระหว่างพยัคฆ์บดินทร์และห่าวอู๋ไปแล้วเรียบร้อย มาเฟียรุ่นใหญ่ทั้งสองต่างประชันฝีมือกันอย่างไม่ยอมแพ้และไม่มีคำว่าอ่อนข้อให้กันเสียงหมัด เสียงเตะ ดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้องประมูล ทั้งสองถอดเสื้อสูทออกแล้วสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียวเท่านั้น เหล่าบอดีการ์ดและลูกน้องปลายแถวของหลายตระกูลต่างยืนดูการต่อสู้ตรงหน้าแบบตาไม่กะพริบเช่นเดียวกับจากัวร์ ขวัญเนตรและเมขลาแม้ว่าพยัคฆ์บดินทร์จะยังคงใส่หน้ากากอยู่ในขณะที่ทำการต่อสู้แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเจ้าตัวเท่าไหร่นักและไม่ว่าห่าวอู๋จะพยายามดึงมันออกเพื่อเปิดโปงใบหน้าของหลานอี้เฟยให้ทุกคนที่ยืนดูในขณะนี้ได้เห็น ทว่าสุดท้ายก็โดนสวนกลับทุกครั้ง“มึงมันขี้ขลาดไอ้อี้เฟย!! แน่จริงมึงถอดหน้ากากออกสิวะ”“ต่อให้กูจะถอดหรือไม่ถอดหน้ากาก คนอย่างมึงก็ไม่มีวันชนะกูได้ ห่าวอู๋”“ถุย!”ห่าวอู๋ถมน้ำลายลงพื้นพร้อมกับเลือดจากการโดนต่อยหน้า มือหนายกขึ้นปาดคราบเลือดออกแบบไม่แยแส สายตาจ้องเขม็งร่างโปร่งตรงหน้าที่สภาพแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บเท่าที่ควรจะเป็น นั่นทำให้ห่าวอู๋ยิ่งเ

“มึงควรจะยอมแพ้ได้แล้ว”“กูไม่มีวันแพ้มึงอีกเป็นครั้งที่สองแน่” กัดฟันตอบกลับไปแม้ว่าจะรู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนแรงลง คงเป็นเพราะยาพิษจากลูกดอกที่ปักอยู่บนต้นแขนของตนพยัคฆ์บดินทร์ส่ายหน้าเล็กน้อยกับความดันทุรังอยากจะเอาชนะของห่าวอู๋ ในตอนนี้เหล่าลูกน้องของห่าวอู๋ต่างล้มตายกันเกือบหมดเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น แต่สภาพก็ไม่น่าจะรอดไปได้ทั้งพยัคฆ์บดินทร์ เมขลา จากัวร์และขวัญเนตรต่างเดินออกมาจากที่หลบซ่อนหลังการปะทะสงบลง บอดีการ์ดคนสนิททำการจับตัวลูกน้องของห่าวอู๋เอาไว้ครบทุกคนและเตรียมส่งพวกมันไปสบาย“ทำไมคนอย่างกูต้องแพ้มึงทุกครั้งไอ้อี้เฟย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรัก การต่อสู้หรืออำนาจ กูแพ้มึงทุกอย่าง” ห่าวอู๋ยืนประจันหน้ากับหลานอี้เฟย“กูไม่เคยคิดที่จะแข่งอะไรกับมึง มีแต่มึงเองที่เอาแต่อยากจะชนะกู”“เหอะ”ห่าวอู๋แสยะยิ้มอย่างคนหมดสิ้นหนทางที่จะเอาชนะ สิ่งที่เขาพยายามมาตลอดหลายปีในวันนี้ ตอนนี้กลับไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด ต่อให้มีมาเฟียตระกูลอื่นคอยเป็นกำลังให้ แต่แล้วอย่างไรล่ะ ดูสิ สุดท้ายก็เหลือเพียงตัวเขาคนเดียว“สิ่งที่กูอยากจะบอกมึงคือกูไม่เคยมีอะไรกับหนิงฮวา วันนั้นที่กูโดนมอมยากูกล

ขวัญเนตรมองใบหน้าเหมยลี่ที่ตาโตตกใจ อ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเป็นเธอเช่นเดียวกับฟงเหมียนและจางลี่“อีเย่วซิน” เหมยลี่พูดลอดไรฟันข่มความเจ็บ“พอเถอะลูก แม่อยากรีบจบปัญหานี้แล้ว”เกสรารีบเข้าไปโอบไหล่เล็กของลูกสาวเมื่อเห็นความโกรธพวยพุ่งออกมาจากดวงตากวางคู่สวยนั่น ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกโกรธเหมือนกันที่โดนดูถูก แต่แล้วอย่างไรคำพูดโสมมจากปากคนอย่างจางลี่ เธอไม่อยากจะให้ค่ามันเลยสักนิดขวัญเนตรยกเท้าออกจากร่างเหมยลี่ เธอจ้องมองรอยถลอกและหยดเลือดจากการโดนปลายส้นเข็มครูด ก่อนจะถอยหลังมาโอบเอวแม่เอาไว้ เธอเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่ร่วมกับคนตระกูลลู่เหมือนกัน รีบเคลียร์รีบกลับดีกว่า“นี่แกเป็นนายหญิงของหลานเฟยหลงเหรอ เย่วซิน” ฟงเหมียนถามเสียงสั่น ที่แท้ดวงตาคู่นั่นที่ดูคุ้นเคยก็คือลูกของเย่วเทียน“ทำไมคะ ท่านจะสนใจทำไม”“แกมันเลี้ยงไม่เชื่อง ฉันให้แกอาศัยอยู่ในตระกูลลู่ แกไม่คิดจะตอบแทนอะไรฉันเลยเหรอฮะ!”“กำลังทวงบุญคุณเหรอคะ?” ขวัญเนตรถามกลับ เธอยกยิ้มน้อยๆพลางมองหน้าคนเป็นพ่อ “ท่านกำลังทวงบุณคุณจากคนที่ท่านเอาแต่เรียกว่าลูกชู้เหรอคะ บุญคุณอะไรนั่นมันหมดลงตั้งแต่ที่ท่านเอาเราสองแม่ลูกไปขัดดอกให้คุณหลาน