All Chapters of ที่รักของพยัคฆินทร์: Chapter 21 - Chapter 30

"หนูคิดอะไรอยู่ครับ" ฝ่ามือหนาแตะลงบนหลังมือขาวที่หยุดบีบนวดบ่าของเขา นัยน์ตาคมพยายามมองลึกลงไปในดวงตาของร่างบาง มันกำลังฉายแววเศร้าหมองออกมา"หนูแค่เผลอคิดถึงเรื่องในอดีตน่ะค่ะ" เอ่ยตอบหลังหลุดออกจากภวังค์"ไม่ต้องไปคิดถึงมันหรอกครับ ตอนนี้หนูเป็นคนของเฮียแล้ว คิดถึงแค่เฮียก็พอ" "..."ไม่ต้องส่องกระจกตอนนี้ขวัญเนตรก็รับรู้ได้ว่าหน้าตัวเองมันแดงมากแค่ไหนหลังจากได้ยินประโยคที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่าง ตั้งแต่วันที่เธอโดนทำร้ายได้รับบาดเจ็บ นับแต่นั้นมาจากัวร์ก็มักจะพูดประโยคที่ชวนให้จิตใจสั่นไหวอยู่หลายครั้ง และดูเหมือนว่ามันจะมีอิทธิพลกับเธอเป็นอย่างมากด้วย"หิวไหมครับ เฮียจะได้ให้คนเอาอาหารมื้อค่ำขึ้นมาให้หนู" "ไม่หิวค่ะ หรือว่าเฮียหิวคะ" "เฮียไม่หิวครับ หนูไปนั่งพักเถอะครับเฮียขอเคลียร์เอกสารต่อก่อน" มือหนาแตะเบา ๆ ที่หลังมือขาวเพื่อบอกให้ร่างบางหยุดนวด"หายปวดแล้วเหรอคะ""ครับ" ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จากัวร์จะอ่านเอกสารบนโต๊ะต่อหลังจากขวัญเนตรเดินไปนั่งรอที่โซฟาตัวสวยกลางห้องแล้วเรียบร้อย ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน แต่

"ปล่อยมือได้แล้ว" จางหย่งตรงเข้าไปจับข้อมือของตงหยางพลางออกแรงบีบจนเจ้าตัวมีสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ แล้วยอมปล่อยมือออกจากแขนของเจียอี"เจียเป็นอะไรไหม" ขวัญเนตรรีบเข้าไปหาเจียอีด้วยความเป็นห่วง เช่นเดียวกับเจียอีที่ถามเธอด้วยความเป็นห่วงเหมือนกัน สองสาวยืนกอดกันอยู่ด้านหลังของจางหย่ง"เข้ามายุ่งทำไมวะ เรื่องของผัวเมีย!" ตงหยางตะคอกลั่นอย่างขุ่นเคืองที่มีคนเข้ามาวุ่นวายมากขึ้นพลางสะบัดมือออกจากการกอบกุม สายตาจ้องหน้าคนที่เข้ามาขวางเขม็ง ก่อนที่จะต้องขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกคุ้นหน้า"มึงเป็นใครวะ" "จำกูไม่ได้?" จางหย่งกระตุกยิ้มร้ายให้ตงหยาง ซึ่งเป็นลูกหนี้ของนายน้อยที่เมื่อหลายวันก่อนโดนซ้อมเพราะไม่มีเงินมาจ่ายดอก"มะ.. มึง ๆ" และเป็นตงหยางที่ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ ยกนิ้วชี้หน้าอย่างลนลานเมื่อมองเห็นหน้าผู้ชายที่เข้ามาขัดได้ชัดเต็มสองตา ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างพร้อมกับถอยหลังหนี ภาพในหัววันที่โดนกระทืบฉายชัดขึ้นมา ขวัญเนตรมองทั้งสองคนด้วยความฉงน ก่อนที่จะนึกถึงคำพูดของเจียอีที่บอกว่าแฟนของเธอติดหนี้คุณหลานและไม่มีเงินจ่ายดอก แล้วที่มาก่อกวนแบบนี้คงเพราะต้องการจะมาเอาเงินจากเจียอ

สมาพันธ์งูดำ ประกอบไปด้วยหัวหน้าของสมาพันธ์ผู้ริเริ่มก่อตั้งอย่าง ห่าวอู๋ มาเฟียรุ่นเดียวกับป๊าของจากัวร์ที่เป็นคู่อริกันมานานหลายปี จนเมื่อป๊าพยัคฆ์ประกาศลงจากตำแหน่งผู้นำ ห่าวอู๋ก็รวบรวมเหล่ามาเฟียและกำลังคนเพื่อตามล่าหัวหวังล้มล้างตระกูลหลาน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะโดนป๊าพยัคฆ์จัดการหมดจนเจ้าตัวต้องล่าถอยหายไปหลายปีถัดมาเป็นสมาชิกอันดับหนึ่งของสมาพันธ์งูดำ คือ หลิงจุนเฟิง ที่เพิ่งจะเข้าร่วมมาได้แค่สองปี แน่นอนว่าความโลภและอำนาจเป็นตัวผลักดันให้หลิงจุนเฟิงทำผิดกฎหมายตามรอยห่าวอู๋ แล้วได้ชักชวนเฉิงชางมาเข้าร่วมด้วย แต่สุดท้ายเฉิงชางก็ถูกกำจัดโดยฝีมือของจากัวร์ และดูเหมือนว่าหลิงจุนเฟิงจะยังพยายามตามหาตัวคนที่ฆ่าเพื่อนของตนอยู่สมาชิกอันดับสองของสมาพันธ์งูดำคือ หวังหยุนอิน มาเฟียรุ่นเดียวกับจากัวร์ที่ขึ้นรับตำแหน่งหลังจากัวร์ได้ไม่นานเท่าไหร่ หวังหยุนอินจะแตกต่างจากห่าวอู๋และหลิงจุนเฟิงตรงที่เจ้าตัวจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด มนุษย์และสัตว์ แต่หวังหยุนอินเป็นมาเฟียที่ขายอาวุธสงครามให้กับมาเฟียเกือบทั่วโลกแทน "แล้วครั้งนี้มีใครมาบ้างครับ" "มีมาเยอะเลยครับนายใหญ่ รวมถึงห่าวอู๋ด้วยครับ" มุ

"แนะนำตัวกันเสร็จแล้ว เราไปทานข้าวเช้ากันเถอะลูก หิวกันแย่แล้วมั้ง" เป็นเมขลาที่เอ่ยบอก "ครับคนสวย" พูม่ารับคำก่อนที่ทั้งหมดจะลุกขึ้นพร้อมกันแล้วพากันเดินไปรวมที่โต๊ะอาหาร จัดแจงที่นั่งได้เรียบร้อยก็ลงมือทานอาหารเช้าร่วมกัน "เป็นอย่างไรบ้างหนูขวัญ ข้าวต้มกุ้งฝีมือแม่อร่อยถูกปากหรือเปล่าคะ" เมขลาถามลูกสะใภ้คนรอง? "อร่อยมากค่ะ" ขวัญเนตรตอบกลับอย่างนอบน้อม"อร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะคะ ถ้าไม่อิ่มยังมีอยู่เต็มหม้อเลยนะ เดี๋ยวให้จากัวร์ไปตักมาให้อีกก็ได้นะลูก" "หนูทานเท่านี้ก็อิ่มแล้วค่ะ หนูไม่อยากรบกวนเฮียจากัวร์" ขวัญเนตรบอกด้วยเกรงใจ มากินข้าวบ้านเขาแล้วยังต้องให้ลูกชายเขาไปตักข้าวให้อีกเหรอ เสียมารยาทแย่"ไม่รบกวนหรอกครับ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวเฮียไปตักมาให้หนูเอง" เป็นจากัวร์ที่พูดโพล่งขึ้นกลางโต๊ะอาหารจนทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นมามอง เพราะนึกว่าตัวเองหูฝาด "เฌอขาอิ่มหรือเปล่าครับ เดี๋ยวเฮียไปตักมาให้อีกดีไหมหรือจะให้เฮียยกหม้อมาเลย" สิ้นเสียงของจากัวร์ พูม่าก็พูดต่อทันทีด้วยน้ำเสียงนุ่มหูเหมือนกันจนคนโดนน้องชายแซวต้องด่าออกไป"ไอ้เวรพูม่า" "มึงไม่ต้องมาด่ากูเลย เป็นไงล่ะ กูเคยบอกมึงแล้วว่าอย่าง

จนได้เวลาเมื่อพนักงานประจำเครื่องเล่นตะโกนบอกว่าขอให้สนุกนะครับ ภายในใจของสามเสือต่างตะโกนเถียงกลับไปว่ากูไม่สนุกอะไรทั้งนั้น ปล่อยกูออกไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เครื่องเล่นจะเคลื่อนตัวไปอย่างเนิบนาบในช่วงแรกแล้วค่อยๆ ทวีความแรงและเร็วขึ้นพร้อมกับตีลังกาบนอากาศจนได้ยินเสียงกรี๊ดดังก้องไปทั่วบริเวณ"อ๊ากกก! ไอ้เหี้ยกูจะซื้อเครื่องนี้ไปปล่อยทิ้งให้นกมันทำรังเล่น!!!" จากัวร์ร้องว้ากกลางอากาศเมื่อเครื่องเล่นหมุนตัวตีลังกาไปมาจนเขามึนหัว เครื่องในไหลรวมกันอยู่จุดเดียวขวัญเนตรที่นั่งข้างกันหันไปมองด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตากวางทอแสงด้วยความรักระคนเอ็นดูมาเฟียอายุสามสิบ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือหนาจนอีกคนหันมามองเพียงครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ต้องตะโกนด่าออกไปอีกครั้งเมื่อเครื่องเล่นมันตีลังกาอีกรอบจนขวัญเนตรหัวเราะร่าออกมาอย่างมีความสุขจวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่าย หลังจากเล่นเครื่องเล่นกันอย่างคอแหบคอแห้งโดยเฉพาะสามเสือที่ตะโกนด่าเสียงดังลั่น รวมถึงบอดีการ์ดด้วยเลยมีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่ ทั้งหมดจึงพากันมายังร้านอาหารใกล้ ๆ สวนสนุกหลังโทรมาจองห้องแบบส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว"อย่าทานเยอะนะครับ เดี๋ยวจะจุกเอา" จาก