All Chapters of เสี่ยตี๋จะมีเมียเดียว #เซ็ตเมียเสี่ย 3: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่ดังก่อนเสียงนาฬิกาปลุกทำให้กิตติภพต้องลืมตาตื่นอย่างเสียมิได้ คราวแรกตั้งใจจะกดปิดเสียงแล้วนอนต่อ แต่พอเห็นเบอร์ปลายสายทำให้เขาต้องรีบคลายวงแขนที่กอดเด็กตัวนุ่มนิ่มออกก่อน เขาลุกจากเตียงนอนแล้วเดินมานั่งยังโซฟาเพื่อจะได้คุยกับอัครา หากให้เดา...การที่อีกฝ่ายโทรมาแต่เช้าขนาดนี้คงจะมีธุระสำคัญไม่น้อย “ว่าไงไอ้อัค กลัวกูนอนเต็มอิ่มหรือไงถึงได้โทรมาตั้งแต่หกโมงเช้า” //โทษทีว่ะไอ้ตี๋ พอดีกูอยากได้ไวน์ตัวเก่งจากบริษัทมึงหน่อยว่ะ งานรีบ เลยต้องโทรมาแต่เช้าแบบนี้แหละ// เหตุผลพอฟังขึ้น กิตติภพเดินไปหยิบแล็ปท็อปของตนเองมาเปิดเพื่อดูรุ่นไวน์ที่ดีที่สุดในตอนนี้ให้เพื่อน คลิกเมาส์เลื่อนหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก็ได้ไวน์ที่น่าจะตรงใจของอีกฝ่าย “มีพอดีว่ะ แต่ว่า...มึงอยากได้เยอะหรือเปล่า พอดีตัวนี้ลูกค้าต้องการเยอะ ไม่แน่ใจว่าจะแบ่งมาให้ได้แค่ไหน” ระหว่างที่ถามก็กดเข้าไปเช็กจำนวนที่มีอยู่ เพื่อคำนวณว่าสามารถแบ่งให้เพื่อนได้แค่ไหน //งานเลี้ยงประมาณห้าสิบโต๊ะ มีทั้งคนดื่มเยอะ ดื่มน้อย คร่าว ๆ ตอนนี้กูอยากได้อย

ภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำสนิทถูกเซตอย่างเรียบร้อย ใบหน้าคมคายดูหล่อเหลาขึ้นเป็นกองด้วยเสื้อยืดสีดำเรียบง่าย ตัดกับความเท่ของแจ็กเกตหนังสีดำสนิทและกางเกงยีนส์สีเข้มเข้ารูป “หล่อไม่เบาเลยนะเรา” กิตติภพยิ้มบาง ๆ ให้ตัวเองที่อยู่ในกระจก สองมือจับปกเสื้อแจ็กเกตจัดแต่งให้เรียบร้อยอีกครั้ง มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ไปรับเป่าเป้ย แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้ หรืออาจเป็นเพราะไม่ได้เห็นหน้าเธอมาทั้งคืน เลยทำให้ความรู้สึกมันพิเศษมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว แต่งตัวเสร็จแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรถามร้านดอกไม้ที่สั่งเอาไว้เมื่อเช้า “สวัสดีครับ ผมกิตติภพนะครับ ไม่ทราบว่าดอกไม้ที่สั่งไว้เมื่อเช้าเตรียมไว้เรียบร้อยหรือยัง ผมกำลังจะออกไปรับครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามปลายสาย //เรียบร้อยแล้วค่ะคุณกิตติภพ มารับได้เลยค่ะ// “ขอบคุณครับ” เขากดวางสายแล้วรีบหยิบกุญแจรถออกไปจากห้อง หวังว่าดอกไม้ช่อนี้จะทำให้คนตัวเล็กหายโกรธง่ายขึ้น กิตติภพจอดรถหน้าร้านดอกไม้เล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมถน

ซื้อต่างหูให้เธอเสร็จแล้วจากนั้นก็แวะทานข้าวเย็น ก่อนที่คนตัวโตจะออดอ้อนขอตามมานอนคอนโดของเธอด้วย แน่นอนว่าเป่าเป้ยย่อมไม่ขัดใจ ตอนนี้เฮียตี๋จึงมายืนอยู่ในห้องนอนของเธอเรียบร้อยแล้ว “เฮียตี๋มองหาอะไรเหรอคะ” ถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่มาถึงเขาก็เอาแต่มองซ้าย มองขวา กวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง ราวกับว่ากำลังหาอะไรบางอยู่ “ชุดกระต่าย เฮียอยากเห็นชุดที่หนูใส่ไลฟ์เมื่อคืน” อยากดูให้ชัด ๆ และแน่ใจว่ามันไม่ได้โป๊หรือล่อแหลม หากเป็นแบบนั้นเขาจะได้เอ่ยห้ามไม่ให้ใส่อีก “อ๋อ...อยากเห็นชุดนี่เอง” เป่าเป้ยเดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าที่เธอเอาไว้ใส่สำหรับการไลฟ์สดโดยเฉพาะ แล้วก็หยิบชุดหนังสีดำพร้อมที่คาดผมหูกระต่ายเข้าชุดกันออกมาให้เขาดู และเพียงแค่สายตาเห็นชุดตรงหน้า กิตติภพก็ถึงกับอ้าปากค้าง “หนูใส่ชุดนี้ไลฟ์จริง ๆ เหรอคะ” ตรงหน้าของคือชุดหนังสีดำที่มีรูปแบบเป็นบิกินี่ มาพร้อมกับหูกระต่ายเข้าชุดกัน ชิ้นบนนั้นแน่นอนว่ามันปิดเต้าใหญ่ ๆ ของเธอไม่มิดแน่ ส่วนชิ้นล่างก็เว้าสูงและด้านหลังเป็นเส้นเล็กที่ไม่สามารถปิดอะไรได้เลย

ภายในครัวของบ้านหลังใหญ่บรรยากาศคึกคักวุ่นวายผิดกับทุกวัน เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะ เสียงมีดหั่นผัก เสียงแม่บ้านคุยกันไม่ขาดช่วง กานดา หญิงวัยกลางคนที่เป็นคุณหญิงของบ้านลงมาคุมงานทุกอย่างด้วยตนเอง อาหารวันนี้จะต้องออกมาดีที่สุดเพื่อต้อนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาบ้าน คนเป็นแม่มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา เดินไปดูหม้อแกงและกระทะที่ตั้งอยู่บนเตาและชิมจนครบ “จันทร์ แกงเขียวหวานต้องเข้มข้นกว่านี้นะ ตาตี๋น่ะ ชอบรสชาติเข้มข้น” กานดากำชับแม่บ้านคนสนิท พลางชี้ไปยังหม้อแกงเขียวหวานที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตา “ได้ค่ะคุณดา ฉันจะปรุงให้เข้มข้นที่สุดเลยค่ะ” จันทร์รับคำ มือยังไม่หยุดคนแกง ใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ก็คุณตี๋ของเธอไม่เคยพาใครมาบ้านเลยนับตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย กานดาเดินตรวจจนทั่ว ตั้งแต่โต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างหรูหรา ไปจนถึงจานชาม แก้วน้ำ ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เพราะนี่ไม่ใช่แค่การทานข้าวเย็นธรรมดา แต่เป็นการต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้และเป็นการฉลองการเปลี่ยนตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ของลูกชายคนโต จากเพลย์บอยสู่ผู้ชายที่พร้อมจะสร้างครอ

แวะพาคนตัวเล็กไปทานข้าวแล้วกิตติภพก็รีบพาเธอกลับมายังคอนโดของเขาเพื่ออาบน้ำแต่งตัว คืนนี้นัดกับภัทรกรและกีรติเอาไว้น่าจะเลี้ยงฉลองที่พวกเธอรับปริญญา เป่าเป้ยในชุดเสื้อกระดุมหน้าน่ารักคู่กับกระโปรงสั้นตัวเก่ง ซึ่งตอนนี้เขาก็ชินกับการแต่งตัวของเธอไปแล้ว จะสั้น จะโป๊อย่างไรก็ไม่ว่า เพราะยังไงเธอก็เป็นของเขาแค่คนเดียว คนอื่นนั้นได้แค่มองแต่หมดสิทธิ์ครอบครอง “เสร็จแล้วรีบไปกันเถอะค่ะเฮียตี๋ เดี๋ยวรถติด” “ไปค่ะ” ไม่ถึงห้านาที ทั้งเขาและเธอก็เข้ามานั่งอยู่ในรถแล้ว “อุ๊ย...หนูลืมฉีดน้ำหอม” เป่าเป้ยอุทานออกมาแล้วก้มหน้าก้มตาควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายใบเล็ก “หนูหาอะไรคะ” ใบหน้าคมชะโงกเข้าไปใกล้อย่างสนใจ เพียงไม่นานเธอก็ชูขวดแก้วสีใสขนาดพกพาออกมา “หาน้ำหอมค่ะ นี่ไง” พูดเสร็จก็เริ่มฉีดพรมไปตามจุดต่าง ๆ ในร่างกายอย่างเคยชิน เพียงแค่น้ำหอมขวดเล็กถูกเธอฉีดพรม กิตติภพก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายที่จะมีปฏิกิริยากับน้ำหอมกลิ่นพิเศษของเธอเพียงเท่านั้น “เป้ย...ทำไมหนูฉีดกลิ่นนี้คะ” “ก็มันม