Lahat ng Kabanata ng รักร้อนๆของนายตัวร้าย Love Addicted : Kabanata 11 - Kabanata 20

“ อ๊ะ นะนาย เอามันออกไปก่อนได้ไหม ”“ ไม่ใช่นาย เรียกชื่อฉันสิ ”“ ไมค์ เรียกสิ ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยบอก“ อ๊ะ!! ”เอวสอบออกแรงกระแทกส่งมันเข้าไปจนสุดลำเอ็น แช่คามันไว้ครู่หนึ่งก่อนเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ มองใบหน้าหวานแดงก่ำที่เหยเกด้วยความเจ็บ“ เรียกไมค์สิ..นริน”“ ไม่เอา ”นรินเบะปากทำหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมายัยดื้อใบหน้าหล่อซุกลงกับทรวงอกนุ่ม ริมฝีปากหนาขบเม้มดูดดึงยอดอกแดงก่ำพร้อมกับเอวสอบที่ขยับซอยเข้าออกถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ ตั่บๆ ตั่บๆ ตั่บๆ“ ซี๊ดด.. แน่นดีชะมัด ”ความรู้สึกบางอย่างเริ่มเข้ามาแทนที่ความเจ็บ ผสมผสานจนเธอแยกไม่ออกว่าเจ็บกว่าหรือเสียวกว่ากันแน่“ ไมค์ เรียกสิ ” น้ำเสียงแหบพร่าพร่ำบอก“ อาา.. ไมค์ ”“ ดีขึ้นบ้างหรือยัง ”“ อืม ดี อ๊า ” นรินพยักหน้าตอบรับด้วยความรู้สึกเสียว หัวสมองตีบตัน หูอื้อตาลายไปหมดจนนึกคิดอะไรไม่ออกรอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนเรียวปาก สีหน้าแววตาที่เคลิบเคลิ้มด้วยพิษใคร่ทำให้เขาเผลอกระแทกตอกตรึงเข้าร่องสวาทหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องกว้าง“ เบาๆ หน่อยได้ไหม อ๊ะ ไมค์ จะเจ็บ ”ความเร็วแรงที่กระหน่ำเข้ามาไม่หยุดห

ไนต์คลับหรูแห่งหนึ่ง“มันมาละ กว่าจะออกมาได้ ” จอห์นหันไปพูดกับเพื่อนในกลุ่ม สายตามองเพื่อนสนิทที่กำลังเดินตรงมายังที่พวกเขานั่งอยู่ไมค์หย่อนตัวลงนั่งโซฟาที่ยังว่างอยู่ กวักมือเรียกพนักงานสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ให้เดินเข้ามาหา“เบอร์เบิ้นแก้วหนึ่ง”“ค่ะ” พนักงานสาวส่งยิ้มหวานให้ก่อนเดินจากไป“มึงดูเพลียๆ เหมือนคนไม่ได้นอน เมื่อคืนจัดหนักมาหรือไง”จอห์นพูดแซวขึ้นมาหลังจากสังเกตเห้นสีหน้าเพลียๆ ราวกับคนไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอของเพื่อนรัก ลีโอที่ฟังอยู่เงียบๆ หัวเราะออกมาเบาๆไมค์ไม่ได้ตอบ ริมฝีปากยกยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน“พรุ่งนี้พวกมึงมาหากูเวลาเดิมนะ”“พรุ่งนี้กูต้องเข้าบริษัทก่อน มีปัญหาเรื่องงานของเตี่ยนิดหน่อย” ลีโอเอ่ยบอก พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม มือข้างที่ว่างก็โอบไหล่บอบบางของสาวสวยข้างกายไว้สาวๆ หลายคนที่อยู่ในไนต์คลับพยายามทอดสะพานด้วยการส่งสายตาเชิญชวนพร้อมกับรอยยิ้มหวานให้ไมค์เป็นระยะ เขายิ้มตอบรับไมตรีจิตของพวกเธอแต่ไม่ได้รู้สึกอยากเข้าไปทำความรู้จักหรือรู้สึกสนใจใครเป็นพิเศษ มือหนาคว้าแก้วเหล้ายกขึ้นดื่มเงียบๆคืนนี้เขาไม่หิว..พวกเขาทั้งกลุ่ม

นรินระบายลมหายใจออกมาด้วยสีหน้าหนักใจ สายตามองตามแผ่นหลังของแคทที่เดินลับตาไปแล้ว รีบหันหลังก้าวตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวด้านในของร้าน เธอไม่อยากเจอหน้าเขา ไม่อยากแม้แต่จะเห็นผู้ชายสารเลวคนนั้น ทำไมยังมาตามตอแยเธออีก..เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้งก่อนที่คนข้างในจะขานรับและบอกให้คนที่อยู่ข้างนอกเข้ามาได้ สิ้นเสียงอนุญาตประตูถูกเปิดออก นรินก้าวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว“ รินเองเหรอ มีอะไรหรือเปล่า ”“คุณภพคะ รินขออนุญาตเลิกงานก่อนเวลาได้ไหมคะ พอดีรินรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ”“ ได้สิ กลับเลยก็ได้นะ ” ผู้จัดการร้านหนุ่มเอ่ยบอกขณะมองใบหน้าอิดโรยเล็กน้อยของเด็กสาวครู่หนึ่งรณภพรู้ดีว่านรินเป็นคนขยันและรับผิดชอบงาน ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่เธอไม่เคยมาสายหรือขาดงานเลยสักครั้ง หนำซ้ำยังไม่เคยสร้างปัญหาเหมือนพนักงานบางคน เพราะแบบนั้นครั้งนี้เขาจึงยอมผ่อนปรนให้เป็นกรณีพิเศษ“ขอบคุณมากนะคะ” นรินยิ้มบาง ๆ ยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างสุภาพเธอเดินกลับไปยังตู้ล็อกเกอร์หลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุด ล้วงหยิบคาร์ดิแกนสีดำจากกระเป๋าสะพายขึ้นมาสวมทับเสื้อนักศึกษาอีกชั้น นรินเลือกออกมาทางประตูหลังร้าน มองสายฝน

ดวงตากลมโตมองสายฝนที่โปรยกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง นรินยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง มองดูหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจกเป็นทางยาว แม้ร่างกายจะอ่อนล้าแต่ความรู้สึกภายในกลับวุ่นวายเกินกว่าจะข่มตาหลับลงได้ นรินเม้มริมฝีปากเบา ๆ ไม่เข้าใจอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง หรือบางทีมันอาจไม่ใช่แค่ความหงุดหงิดถึงรู้สึกอายและกระดากใจแต่ก็อยากให้เขาทำต่อให้เสร็จ ร่างกายยังต้องการบางอย่างมาเติมเต็ม ตรงส่วนนั้นก็ยังทรมานเหมือนอะไรบางอย่างยังไม่ได้นรับการปลดปล่อย นรินนอนกระสับกระส่ายอยู่เนิ่นนานกว่าจะข่มตาให้หลับลงได้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบค่อนคืนมหาวิทยาลัยน้ำฝนกับพลอยมองเพื่อนสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ นอกจากจะเกือบเข้าเรียนสายซึ่งผิดปกติวิสัยของนรินแล้ว ใบหน้าสวยยังดูอิดโรยคล้ายคนอดนอนอีกด้วย“แกดูเพลีย ๆ นะ ไม่สบายอีกหรือเปล่า” พลอยกระซิบถามเบา ๆ จังหวะเดียวกับที่อาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียนไล่หลังมาไม่ถึงนาที“เปล่า…แค่นอนไม่ค่อยหลับ” นรินตอบเสียงเบาหลังหมดคาบเรียน พวกเธอพากันไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย ก่อนจะย้ายไปนั่งเล่นที่โต๊ะประจำแถวคณะระหว่างรอเข้าเรียนคาบ

เธอไม่ใช่คนโง่ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรจากการเดินเข้ากับดักของผู้ชายคนนั้น ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าข้างในเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง คนสารเลวนั่นจ้องจะเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลาเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำนรินสะดุ้โหยงอย่างคนขวัญผวา ทันทีที่เห็นชื่อคนโทรเข้าความรู้สึกในท้องก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันที“เอ่อ…ฉันมาถึงคอนโดนายแล้ว”“อืม เห็นแล้ว”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นชิดด้านหลัง นรินชะงักไปทั้งตัว ยังไม่ทันได้หันกลับไปมองมือใหญ่ก็คว้าต้นแขนเธอไว้แน่นก่อนจะลากเธอเข้าไปในลิฟต์อย่างรวดเร็ว“ปล่อย! ทำบ้าอะไรของนาย!” พยายามสะบัดตัวหนี ดวงตากลมถลึงเขียวใส่คนตัวสูงที่ยืนประชิดอยู่ใกล้แค่คืบ“ฉันไม่ขึ้นไปข้างบนกับนายหรอกนะ!”รีบเอื้อมไปกดปุ่มหยุดลิฟต์แต่ยังไม่ทันแตะถึง ร่างสูงก็รวบตัวเธอไว้แน่“มาถึงที่นี่แล้ว ยังจะพูดแบบนี้อีก…ดื้อจริง ๆ” น้ำเสียงเขาเรียบเฉยแต่แรงกดที่ข้อมือเธอแน่นขึ้นจนแทบขยับมันไม่ได้“ถ้าฉลาดก็อยู่เฉย ๆ เถอะ หนีไปไหนก็ไม่พ้นหรอก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดใบหูเล็ก“คุยเสร็จแล้ว…ฉันจะให้กลับ”“แค่คุย…ไม่จำเป็นต้องเป็นที่ห้องนายก็ได้” นรินกัดฟันแน่นมองอีกฝ