All Chapters of รักร้อนๆของนายตัวร้าย Love Addicted : Chapter 51 - Chapter 60

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะกดปิดเครื่องแล้ววางโทรศัพท์ลงในคอนโซลกลางรถ นรินมองตามการกระทำของเขาอย่างงง ๆ“ มีอะไรหรือเปล่า” เธอเอ่ยเถามเบา ๆ ด้วยความสงสัย “ไม่มีอะไร ไปเถอะเฮียหิวข้าวแล้ว ” พูดจบก็โน้มตัวมาจุ๊บที่แก้มของเธอเบาๆระหว่างทางนรินแอบมองไมค์เป็นระยะ ใบหน้าหล่อคมของเขายังคงเรียบเฉย แทบไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมา ยิ่งเงียบแบบนี้ยิ่งทำให้เธอเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ไมค์ขับรถพาเธอมาที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เขาแวะซื้อมือถือเครื่องใหม่ให้เธอ หลังจากนั้นก็พาเธอไปหาอะไรกิน“ รินอยากกินอะไร เฮียให้รินเลือก ”นรินมองไปรอบ ๆ อย่างใช้ความคิด สุดท้ายเธอก็เลือกร้านอาหารฟิวชั่นที่มีทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่งรวมกัน ตลอดเวลาที่ทั้งคู่รับประทานอาหารด้วยกัน อากัปกิริยาท่าทางของไมค์และนรินล้วนตกอยู่ในสายตาของชายกลุ่มหนึ่งตลอดเวลา “ จับตาดูไปก่อน ” ริชาร์ดพูดกับลูกน้องคนไทยของเขาขณะนั่งในร้านอาหารที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งด้วยความที่ริชาร์ดเป็นชาวต่างชาติ ทั้งยังหน้าตาดีและรูปร่างก็สูงใหญ่สะดุดตาผู้คนอยู่แล้ว เลยกลายเป็นจุดสนใจที่ทำให้คนในร้านกาแฟต่างจ้อ

อีกด้านหนึ่งริชาร์ดและลูกน้องต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ยังดีที่มุมกล้องจับภาพของทั้งคู่ได้ไม่ชัดนัก อีกทั้งไมค์ยังยืนบังร่างของนรินไว้เกือบมิด ทันทีที่รู้ว่าทั้งสองกำลังทำอะไรกัน ริชาร์ดกับลูกน้องจึงรีบปิดหน้าจอโดยไม่ลังเล อย่างไรเสียในฐานะลูกน้อง การไปเห็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านายก็ไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมเท่าไรนักริชาร์ดบอกให้ทุกคนออกไปกินอาหารเช้ากันก่อน อีกสองชั่วโมงค่อยกลับเข้ามาทำงานต่อหลายวันก่อนเขาได้สั่งให้ลูกน้องติดกล้องแอบถ่ายกับเครื่องดักฟังไว้แค่ในห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน แต่ยกเว้นห้องนอน ไม่คิดว่าจะมาเจอหนังสดในห้องครัวแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่า เขาจะมีความรักแบบปกติเหมือนกับคนอื่นๆ ได้ริชาร์ดทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสนใจกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ภาพถ่ายของผู้หญิงคนนั้นทำให้เขานิ่งคิดอย่างหนักหากไมเคิลจริงจังกับเธอ เรื่องคงซับซ้อนขึ้นไปอีกตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ริชาร์ดเฝ้าสะกดรอยตามไมเคิลกับนรินอย่างใกล้ชิด และยิ่งมั่นใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่เพียงความฉาบฉวย เด็กสาวคนนี้กำลังจะกลายเป็นจุดอ่อนของไมเคิลในไม่ช

อีกด้านหนึ่งสายตาคู่หนึ่งจับจ้องภาพของไมค์ผ่านหน้าจอโน้ตบุ๊กความคมชัดสูง ริชาร์ดนั่งฟังเสียงอีกฝ่ายคุยโทรศัพท์ ก่อนจะเห็นเขาเดินไปมาในห้องนั่งเล่น แล้วหายเข้าไปในห้องทำงาน ความสงบนิ่งของไมค์ทำให้ริชาร์ดรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ในสถานการณ์ที่แฟนสาวหายตัวไปนานขนาดนี้ เขายังควบคุมอารมณ์ได้ดีเกินคาดภายในห้องทำงาน สายตาแข็งกร้าวของไมค์กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวังราวกับกำลังรออะไรบางอย่างอยู่Rrrrr… Rrrrr…เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไมค์หยิบขึ้นมามองเบอร์แปลกแวบหนึ่งก่อนกดรับสาย“ไมเคิล นี่ฉันเอง”“ริชาร์ด! เป็นแกนี่เอง? แกเอารินไปไว้ไหน!” เขาตวาดลั่น น้ำเสียงเดือดดาลจนแทบควบคุมไม่อยู่“ใจเย็น ๆ ฉันไม่ทำอะไรแฟนนายหรอกน่า” ริชาร์ดตอบเรียบ พลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก เมื่อได้ยินความโกรธเกรี้ยวจากปลายสายไมค์สูดลมหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แม้จะยากเย็นเพียงใด เขาก็ต้องตั้งสติให้ได้—เขาต้องรู้ให้ได้ว่าพวกมันพาเธอไปไว้ที่ไหน“แองจี้ส่งนายมาใช่ไหม?”“เรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่า พี่สาวนายอยากให้นายกลับอเมริกา… นายก็รู้จักนิสัยเธอดี” ริชาร์ดกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงการเจรจ

“จะกลับดี ๆ หรืออยากให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับแฟนนายอีก?”สายตาคมกริบจ้องริชาร์ดเขม็งแต่ไมค์ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา“ถ้าอาทิตย์หน้านายไม่กลับไปกับฉัน คุณแองจี้จะให้แจ็คมารับนายแทน หมอนั่นมันพวกไม่เลือกวิธีการ ขอแค่ได้ผลตามคำสั่งก็พอ นายก็น่าจะรู้นิสัยมันดี” ริมฝีปากของเขายกยิ้มบาง ๆ ขณะจ้องใบหน้าเคร่งขรึมของอีกฝ่ายเขารู้จักลูกน้องแต่ละคนของแองจี้ดี เธอมักเลือกคนให้เหมาะกับงานเสมอ และถ้าเป็นงานสกปรกก็จะส่งคนประเภทนั้นไปจัดการ“เดี๋ยวฉันจะโทรคุยกับแองจี้เอง” ไมค์พูดเสียงนิ่ง“ไม่ได้เจอนายนานแล้วนะ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ป่านนี้เราคงได้นั่งคุยกันดี ๆ แล้วก็ดื่มด้วยกันไปแล้ว”ริชาร์ดมองเขานิ่ง ไม่รับมุกนั้น “แต่นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ”“คงไม่ใช่เร็วๆนี้ ถึงฉันไม่กลับไปในตอนนี้แองจี้ก็สามารถบริหารธุรกิจของครอบครัวได้ดีอยู่แล้ว ”“นายบ่ายเบี่ยงมาหลายครั้งแล้ว คราวนี้คุณแองจี้คงไม่ยอมหรอก แล้วยังมีผู้หญิงคนนี้มาเป็นตัวแปรสำคัญอีก นายก็รู้ว่าครอบครัวนายวางตัวคู่หมั้นไว้ให้แล้ว คิดว่าพี่สาวนายจะยอมถอยหรือไง” ริชาร์ดเหลือบมองไปทางนรินแวบหนึ่ง“นี่มันยุคไหนกันแล้วริชาร์ด ฉันไม่ปล่อยใ

เธอไม่รู้เลยว่า คำพูดเรียบง่ายของ ไมค์แต่ละคำมันมีผลกับหัวใจเธอมากขนาดนี้ ท่ามกลางความสับสนวุ่นวานกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่เธอไม่อยากจากเขาไปไหนจ๊อก.. จ๊อก.. เสียงท้องของ นรินดังขึ้นเบา ๆ แต่เพราะอยู่ใกล้กันขนาดนี้เขาต้องได้ยินแน่ๆ ตอนเที่ยงเธอกินอาหารที่ลูกน้องของริชาร์ดเอามาให้แค่นิดเดียวโธ่เอ๊ย… ทำไมต้องมาร้องตอนนี้ด้วยนะ ใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขิน ขณะเดียวกัน ไมค์ก็เหมือนจะกลั้นขำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนในที่สุดจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆมือเล็กฟาดลงบนแขนแกร่งของไมค์เบา ๆ หนึ่งทีแก้เขิน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “ หิวข้าวก็ไม่บอก ” ไมค์หยุดหัวเราะก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างที่ตอนนี้ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา “ รินทำอะไรให้เฮียกินดีกว่า ในตู้เย็นยังมีพวกผักกับเนื้อหมูอยู่ ”“ ก็ดีนะ ”ไมค์ลุกจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมอย่างลวก ๆ ก่อนจะหยิบอีกตัวแล้วยื่นให้ นริน เธอรับมาสวมเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว โดยมีร่างสูงเดินตามหลังมาเงียบ ๆหลังมื้อดึกที่กินกันไปอย่างเรียบง่าย ทั้งคู่กลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่น นรินเอนตัวนั่งข้างเขา สายตาเหม่อมองออกไปยังฝนที่กระทบกร