All Chapters of รักร้อนๆของนายตัวร้าย Love Addicted : Chapter 61 - Chapter 70

เขานำมือเล็กลงมาสัมผัสท่อนเนื้อที่โผล่พ้นออกมาจากชายเสื้อคลุม มันทั้งเเข็งขยายใหญ่ อุ้งมือหนากอบกุมมือเล็กให้ชักรูดท่อนเอ็นขึ้นลง นรินมองใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเสียวซ่าน พลันท้องน้อยก็รู้สึบวูบวาบปั่นป่วนขึ้นมา “ ลองทำดูไหม ออรัลเซ็กซ์ ”“ รินไม่เคยทำ ” เธอกลืนน้ำลายลงคอ มองความใหญ่โตของมันแล้วก็นึกขยาด ไม่คิดว่ามันจะเข้าไปในปากของเธอได้ด้วยซ้ำ“ ลองดู ”“…”เขามองริมฝีปากสีสดนิ่ง แววตาเป็นประกายร้อนแรงด้วยอารมณ์ปรารถนาขณะรอฟังคำตอบ นรินพยักหน้าตอบ ไมค์อมยิ้มอย่างพอใจขณะมองริมฝีปากที่จดจ่ออยู่บนแท่งร้อนของตนเอง แค่ปลายลิ้นเล็กแตะส่วนหัวบานหยักเบาๆ กล้ามเนื้อในกายก็เกร็งเครียดขึ้นเล็กน้อยท่าทางเงอะงะไม่เคยทำแบบนี้เขาคงต้องช่วยสอนอีกหน่อย ไม่งั้นฟันคมนั่นอาจเผลอครูดถูกลูกรักของเขาเจ็บได้ “ ใช้ลิ้นเลียมัน ทำเหมือนกำลังดูดเลียไอศกรีม อาา.. ซี๊ดด ดี…อย่างนั้นแหละ ”“ อึก อย่าให้ฟันโดนสิ ” ยังพูดไม่ทันขาดคำฟันก็ครูดถูกมันเข้าเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหยเกเล็กน้อย“ อ๊ะขอโทษ เจ็บไหมเฮีย ”ใบหน้าเรียวกำลังจะผละออกแต่ก็ถูกมือจับใบหน้าของเธอเอาไว้“ ไม่ ทำต่อสิ ”เธอค่อยๆ ใช้ปลาย

“เดี๋ยวฉันจะบอกเวลาอีกที ขอบใจมาก” ไมค์พยักหน้าช้า ๆบอสหนุ่มขยับตัวลุกจากเก้าอี้ เดินไปหยิบซองสีน้ำตาลที่เตรียมไว้แล้วยื่นให้พวกเขาชายหนุ่มชาวต่างชาติยื่นมือออกไปรับมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ ผมไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมต้องให้พวกผมแฮกระบบบริษัทที่อเมริกาของบอสด้วย แถมยังให้ปล่อยมัลแวร์เข้าระบบอีกต่างหาก ถึงจะเป็นมัลแวร์ที่ก่อกวนแค่ระบบเฉยๆ ไม่ได้ทำความเสียหายอะไร ”เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงเบาลงกว่าเดิม“ผมคิดว่าบอสคงมีเหตุผลส่วนตัว แต่ผมยังไม่ค่อยเข้าใจทั้งหมดครับ”“หึ ฉันก็แค่จะแก้เผ็ดใครบางคนเล็กน้อยเท่านั้นเอง”รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก เมื่อนึกถึงสีหน้าของแองจี้ตอนรู้เรื่องขึ้นมา และนั่นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกพอใจขึ้นมาอย่างประหลาด“คงปรี๊ดแตกแน่…” เขาพึมพำเบา ๆ อย่างสะใจ ก่อนเงยหน้าขึ้น“โอเค มีอะไรจะถามอีกไหม”“ไม่ครับ งั้นพวกผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ ”ลูกน้องเอ่ยตอบ ก่อนพวกเขาจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆทั้งคู่เป็นแฮกเกอร์ฝีมือดีที่ทำงานกับเขามาตั้งแต่อยู่ต่างประเทศ เชี่ยวชาญทั้งการเจาะระบบและดึงข้อมูลสำคัญ ทำให้ไมค์สามารถควบคุมโครงข่ายธุรกิ

มหาวิทยาลัยนรินกำลังเดินออกจากตึกเรียนของคณะนิเทศศาสตร์พร้อมกับกลุ่มเพื่อน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะเบา ๆ ยังดังอยู่รอบตัว แต่ไม่ไกลออกไปนัก รถคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างทาง ภายในนั้นมีชายคนหนึ่งนั่งมองออกมาเงียบ ๆ ราวกับรอใครบางคนอยู่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มนักศึกษาก่อนจะหยุดนิ่งลงที่นรินทันที เมื่อแน่ใจว่าเป็นเธอ ริชาร์ดจึงเปิดประตูลงจากรถอย่างไม่รีบร้อน“นริน”เสียงเรียกทุ้มต่ำดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อหันมองไปทางเขาโดยอัตโนมัติ “ ริชาร์ด”นรินรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่เห็นเขามาปรากฏตัวที่นี่ มองร่างสูงที่กวักมือเรียกเธอให้เข้าไปหา“ใครอ่ะ แกรู้จักเหรอ” พลอยกระซิบถามอย่างสงสัย“อืม… เขาเป็นเพื่อนเฮียไมค์น่ะ” นรินละสายตาจากชายคนนั้น ก่อนจะตอบเสียงเบา เธอสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย เหมือนตัดสินใจบางอย่างนรินหันไปบอก พลอยกับ น้ำฝนให้ไปโรงอาหารกันก่อน แต่ทั้งสองคนกลับส่ายหน้าแทบจะพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่เอาอะ เดี๋ยวพวกฉันรออยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนแกดีกว่า”นรินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะอธิบายเกี่ยวกับริชาร์ดคร่าว ๆ เมื่อได้ฟังจบ พลอยกับน้ำฝนสบตากันเล็กน้อย ความระแวงใ

แจ็คเดินเข้ามาหาริชาร์ดที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงริมหน้าต่างห้องโถงใหญ่ “ เอามือถือของแกมา ” พอเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งเงียบไม่ยอมทำตามบอกง่ายๆ ก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา“ คุณแองจี้สั่ง แกกล้าขัดคำสั่งเธอหรือไง ” แจ็คยื่นมือมาทางริชาร์ดริชาร์ดหยิบมือถือของตนเองส่งให้แจ็คด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก “ คุณแองจี้อยู่ไหน ” “ กำลังเดินทางมา ”“ ฉันเห็นสายตาที่แกมองเด็กคนนั้น จำใส่สมองไว้อะไรควรทำไม่ควรทำ ขืนแกแตะต้องผู้หญิงของไมเคิลแม้แต่ปลายเล็บ แกคงได้ไปลงนรกจริงๆ แน่ ”“ คิดมากไปได้ริชาร์ด ฉันก็มองไปงั้น ของสวยๆงามๆ จะอดใจไม่ให้มองก็คงยาก แค่อาหารตานิดหน่อยเอง หึ ” แจ็คแสยะยิ้มกว้างออกมา ไม่ได้สนใจคำขู่ของคนตรงหน้านักอีกด้านหนึ่งทุกคนมารวมตัวกันอยู่ในห้องของไมค์ บรรยากาศเงียบงันไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร เหมือนต่างคนต่างกำลังรออะไรบางอย่าง เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้าสร้างความกดดันอึดอัดให้กับทุกคนในห้องไม่น้อยเสียงเคาะประตูดังขึ้น ไมค์เงยหน้าขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขารีบก้าวไปที่ประตูแทบจะในทันที มือเอื้อมไปจับลูกบิดแน่นก่อนจะเปิดออกอย่างรวดเร็ว ภาพของจอห์นและแค

นอกจากคำพูดที่เต็มไปด้วยการด้อยค่าแล้ว สายตาที่ แองจี้มองมายังชัดเจนด้วยความดูถูกดูแคลน แต่ถึงจะรู้สึกโกรธมากแค่ไหน นรินก็ยังคงนั่งนิ่ง มือเล็กค่อย ๆ กำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ เธอไม่คิดจะเผยอารมณ์เหล่านั้นออกไปให้คนตรงหน้าเห็นแม้แต่นิดเดียว“ฉันรักเฮียไมค์ค่ะ ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ” นรินพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่สวยจ้อง แองจี้นิ่งโดยไม่หลบสายตา“จริง ๆ ฉันก็อยากพูดดี ๆ แล้วก็ให้ความเคารพคุณนะ… เพราะคุณเป็นพี่สาวของเฮียไมค์ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องความเหมาะสมหรืออะไรแบบนั้นหรอกค่ะ ฉันสนใจแค่ว่า ฉันรักเขา แล้วเขาก็รักฉัน”นรินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดทิ้งท้ายช้า ๆ“แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉันด้วย คุณอาจเคยชินกับการใช้เงินแก้ปัญหา แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมให้เงินซื้อได้”แองจี้นิ่งไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าอึ้งกับคำพูดตรงไปตรงมารวมถึงท่าทีแข็งกร้าวของเด็กสาวตรงหน้า ไม่คิดว่านรินจะกล้าพูดสวนกลับแบบไม่เกรงกลัวเธอเลยแม้แต่น้อยส่วน ริชาร์ดก็นั่งฟังบทสนทนาของทั้งสองเงียบ ๆ มาตลอด แต่พอเห็นนรินตอบโต้กลับอย่างไม่ยอมถอย รอยยิ้มบาง ๆ ก็ยกขึ้นที่มุมปาก รู้สึกชื่นชมในความกล้าของเธอไม่น้อย เพรา