Alle Kapitel von พิทย์มันรักดี: Kapitel 21 – Kapitel 30

“เฮียบาร์ลุกมาดูหัวข้อตรงนี้สิ” พิทย์เอ่ยเรียกเพื่อนเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะก้มๆ เงยๆ ตบตีกับงานในมือแต่คนที่เขาเรียกยังนิ่ง มันหลับอีกแล้วต้องให้ลากต้องให้เคี่ยวเข็ญ เขาเป็นเพื่อนยังเหนื่อยขนาดนี้ แล้วแม่วัวของเขาที่เลี้ยงมันมาเธอจะเหนื่อยขนาดไหน“ตื่น!!! จะติวคำพูดให้ว่าต้องเสนองานตรงไหนบ้างหัวข้อถึงจะผ่าน”จริงๆ เฮียบาร์เป็นคนเรียนดีไม่แย่ หัวเร็วแต่ติดขี้เกียจเท่านั้น จะว่าขี้เกียจก็ไม่ได้มันทั้งเรียนทั้งร้านที่ต้องดู พิทย์ถึงได้คอยดึงคอยลากแบ่งเบาภาระจากใครบางคน ที่เธอเมินกันอยู่ไม่สำนึกบุญคุณเขาทั้งพี่ทั้งน้อง“มึงจะตื่นมาติวดีๆ หรือให้กูไปติวพี่มึง”“ไอ้ห่าพิทย์” ได้ผลพิทย์พูดจบเฮียบาร์ตื่นมาขึงตาใส่เพื่อนทันทีหวงยิ่งกว่าอะไรดีก็คงเป็นผู้หญิงคนเดียวของบ้านนี้ ก็พอเข้าใจได้เขาเองก็หวงมาก ถึงจะยังไม่ได้เป็นอะไรกันก็หวงมากอยู่ดี“มา”“เออ”เพื่อนในกลุ่มเห็นภาพนี้บ่อยมาก พิทย์ที่คอยให้คำแนะนำเพื่อนคนอื่นถ้าไม่เข้าใจตรงไหน หรือบางทีมันงงเพื่อนคนไหนเข้าใจก็บอก แต่ส่วนน้อยไม่รู้ไอคิวมันเท่าไหร่ แต่ฉลาดหัวไวสุดๆ&nbs

“เจ็บไหมครับ”น้ำตาเธอเอ่อคลอทั้งจมูกที่ขึ้นแดงทันที เดินไม่ดูทางสมกับที่เฮียบาร์เคยพูดว่าพี่สาวมันซุ่มซ่าม ดีที่ไม่ล้ม“ไม่” แล้วทำไมต้องมาพูดเสียงแบบนั้นกับเธอในเวลาแบบนี้ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี“จุ๊บ”“นี่...เจ็บ”จู่ๆ คนตัวโตกลับโน้มตัวยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใช้ริมฝีปากเขาจูบจมูกเธออย่างรวดเร็ว แล้วน้ำตาก็ได้ไหลจริง“ไหนว่าไม่เจ็บ”“ก็ใครมันทำ”บรั่นดีแหวเสียงใส่เขาไปเพียงนิด น้ำตาเธอไหลลงสองข้างแก้ม คนตรงหน้ายังยกมือขึ้นใช้หลังนิ้วชี้เกลี่ยเช็ดออกให้ สีหน้าพิทย์ไม่สู้ดีนัก แม่วัวของเขากำลังร้องไห้หญิงสาวยังนึกคิด ‘ไม่รู้ว่าที่มันไหลจากการเจ็บจมูก หรือจากความอึดอัดเมื่อครู่ที่ถูกเขาเมินใส่กันแน่’“หืม”พิทย์ได้ยินเสียงอู้อี้เหมือนเธอพึมพำแต่เขาจับใจความไม่ได้ทั้งหมด แม่คุณน้ำตาไหลเสียงดันขึ้นจมูก แต่ประโยคหลังเขากลับได้ยิน เธอว่าเขาเมินใส่“ดีพูดอะไรนะครับ” ถามไปงั้นรู้แน่ว่าไม่ได้คำตอบ“เปล่า ปล่อยเลย” เธอพยายามขยับตัวออกจากคนมือตุ๊กแกเหนียวสุดๆ“ใครเมินกันก่อน” ไม่ใช่เธอหรือไงกัน“ต

คิดนั่นคิดนี่อยู่สักพักคนขออาศัยก็หลับตามเจ้าของบ้าน พิทย์เองก็เหนื่อยมาทั้งวันกว่าจะได้พักก็ค่อนคืนเวลาผ่านไปชั่วครู่ประตูห้องนอนทั้งสามหนุ่มถูกเปิดออก พร้อมร่างบางที่เดินย่องเบาเข้ามาดูว่าอยู่กันยังไง เธอเองก็เป็นห่วงกลัวจะฆ่ากันตายเสียก่อนพอเห็นภาพตรงหน้าผู้ชายตัวโตสามคนนอนหลับตาพริ้ม บรั่นดีค่อยๆ ย่องมาทางเสี่ยเบียร์ที่ผู้เป็นพ่อนอนอยู่ มือเล็กดึงผ้านวมผืนหนาคลุมอกปรกไหล่ให้ ทั้งโน้มหน้าหอมแก้มผู้เป็นพ่อฟอดใหญ่หนึ่งทีขยับกายเดินย่องมาทางเฮียแบรนด์น้องชายเธอนอนตะแคงมาอีกด้านของเตียง ห่มผ้าให้เหมือนกับพ่อใช้นิ้วชี้จิ้มลงตรงจมูกน้องไปหนึ่งที คนโดนแกล้งทำหน้ายับย่นแล้วหลับต่อสายตาคู่สวยมองไปยังคนนอนตรงกลางที่หลับตาพริ้ม แว่นตาเขาถอดออกวางที่โต๊ะข้างหัวเตียง บรั่นดีโน้มตัวเอื้อมมือจากฝั่งน้องชายนอนไปดึงผ้าห่มคลุมให้เขา แต่ต้องตกใจเมื่อคนที่คิดว่าหลับ กลับยกมือขึ้นจับมือเธอไว้  บรั่นดีหัวใจหล่นวูบ ทั้งตกใจทั้งกลัวทุกคนตื่น แต่พิทย์ยังหลับตาเขาทำเพียงจับมือบางให้ขยับไปตรงริมฝีปาก พร้อมจูบลงหลังมือของหญิง

“ปกติมาวัดเขาขอพรอะไรกันครับ”“ก็คงขอให้มีความสุขในทุกๆ วัน หรือไม่ก็ขอให้ถูกหวย”พิทย์หัวเราะออกมาทันทีที่บรั่นดีพูดจบ เอ็นดูเหลือเกินแม่คุณขอให้ถูกหวยก็ดูเข้าท่าดี“ผมขอพรบ้างดีไหม”“ไม่คิดว่าคนเรียนเก่งแบบนายจะงมงายเรื่องแบบนี้”พูดไปงั้นเธอก็ยังเคยขอพรหลายอย่าง แค่ไปคุยงานกับลูกค้าเธอยังยกมือไหว้ขึ้นหัวก่อนเสนองาน แต่ก็ไม่คิดจริงๆ คนอย่างพิทย์ที่เฮียบาร์บอกเขาเรียนเก่ง ตั้งมั่นอยู่กับความเป็นจริงเสียส่วนใหญ่จะเชื่อเรื่องแบบนี้“นั่นสิครับตั้งแต่เจอดีผมก็หลงงมงายจนโงหัวไม่ขึ้น”พอได้ยินเสียงคนนั่งข้างตอบมาด้วยประโยคเมื่อครู่ กลับเป็นบรั่นดีที่ทำตัวไม่ถูกเพราะใจเธอที่อยู่นิ่งดันกระตุกเต้นแรงอีกครั้ง“ผมไม่เคยขอเลย...แต่ครั้งนี้จะขอพรสักข้อหนึ่ง”“ขอให้ถูกหวย?” พิทย์ที่ทิ้งสายตาไว้ที่เธออยู่ตลอด พอหญิงสาวหันมาสบยิ่งทำให้มุมปากเขายกยิ้มขึ้น บรั่นดีที่ฉีกยิ้มอย่างนึกขำอยู่ถึงได้ชะงักไป เมื่อเขาบอกพรที่อยากจะขอ“ขอให้ดีรับผม”หญิงสาวกลับยิ้มกว้างพร้อมใบหน้าอ่อนใสขึ้นสีระเรื่อให้เห็น บรั่นดีหันไปใ

“อื้อ พิทย์เร็วไปเบาลงหน่อยจุก”นี่แค่นิ้วที่กำลังเล่นงานเธอ ถ้าเป็นตัวเขาบรั่นดีรู้แน่ว่ามันมากกว่านี้หลายเท่า คนทำได้ยินแบบนั้นโน้มหน้าฝังจมูก กดลงข้างแก้มนิ่ม เลื่อนลงต่ำหาซอกคอหอม ใช้ทั้งปากทั้งจมูกพร้อมเรียวลิ้นตวัดสัมผัสเธอไปจนทั่ว“พิทย์ พิทย์คะ”บรั่นดีแถบร้องไม่ออกเมื่อแรงส่งจากนิ้วแกร่งเข้าออกรัวเร็ว เขาทำเธอจุกมวลท้องน้อยร้อนรุ่ม จนสะโพกสวยลอยขึ้นสูงเมื่อถึงจุด มวลอารมณ์ทั่วร่างหลั่งไหลมาอยู่จุดเดียว ก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยความต้องการออกมาจนหมดพิทย์ยังรับรู้ถึงน้ำหวานที่หลั่งไหลออกมาเปียกแฉะเต็มมือเขา ชายหนุ่มจูบซับลงข้างขมับที่ชื้นเหงื่อ หันไปหยิบทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดให้เธอ“พิทย์อย่า” บรั่นดียังหอบหายใจเข้าออกหนักๆ สองขาเรียวหมดแรงเขาเป็นคนจับไว้เพื่อเช็ดให้ เธอไม่มีกำลังแม้จะยกมือห้าม“ผมเช็ดให้เดี๋ยวดีเลอะ” ยังจะมายิ้มให้กันได้เธออายเขามากตอนนี้“ทำไมไม่เช็ดมือตัวเองก่อน” เขาต่างหากที่เลอะไปหมด“นี่เหรอครับ เช็ดแบบนี้ได้ไหม”บรั่นดีมองตามที่เขาพูด พอเห็นสิ่งที่เจ้าตัวทำเล่นเอาหัวใจเธอเต้นแรง เมื่อพิทย์