Alle Kapitel von พิทย์มันรักดี: Kapitel 11 – Kapitel 20

หญิงสาวมองหน้าคนหลับอยู่นาน ถึงได้ลุกจากเตียงหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งกระจัดกระจายของตัวเองมาสวมใส่จนเรียบร้อย พร้อมทั้งเก็บเสื้อผ้าของเขาพับเข้าที่วางไว้ให้ปลายเตียง ทิ้งสายตาไว้แผ่นหลังคนตัวโต เขานอนคว่ำแนบหน้าเข้ากับหมอนนุ่ม คิดอะไรอยู่ครู่เดียวหญิงสาวถึงเดินออกจากห้องไปพิทย์ตื่นมาช่วงสายมากแล้ว ปกติเขาตื่นเช้าเป็นคนมีระเบียบแบบแผนชีวิตที่ดีคนหนึ่ง แต่เมื่อคืนใช้แรงเยอะไป ทั้งตั้งใจทำทุกอย่างให้ออกมาดีและให้เธอจดจำแต่พอตื่นมาวาดแขนวางมือหาเมียหมาดๆ กลับไม่เจอ แถมเธอยังหนีเขาไปไกลตลอดระยะเวลาสองปีที่บรั่นดีไปเรียนต่างประเทศไม่ติดต่อส่งข่าว หรือถามหาเขาสักครั้งไม่ว่ากับใครแม้กระทั่งเฮียบาร์ เธอใจร้ายใจดำกับเขามากและชายหนุ่มรอวันเอาคืน เอาคืนที่ว่าก็เอาเธอมาเป็นเมียให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็จะเอาด้วยมนต์ ไม่ได้ด้วยกลเขาก็จะเอาเธอมาด้วยคาถา พ่อหมอที่ไหนว่าดีที่ว่าดังเขาจะเอาเส้นผมเธอไปทำเสน่ห์หรือตัดเล็บเธอไปด้วยยังได้ตอนหลับคนที่หัวดีเรียนเก่งอย่างเขาจะทำทุกทาง พยายามทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา จะท่องทุกคืนคาถาที่ว่าขลังเพื่อโน้มน

“รีบเตรียมๆ เดี๋ยวไม่ทันเลิกนินทาเจ้านายไอ้พวกนี้” พอหัวหน้าแม่บ้านพูดจบ ทุกคนทั้งยิ้มทั้งหันไปสนใจงานในมือของตัวเองต่อ ตึกสูงหกชั้นด้านหน้ามีป้ายบริษัทขนาดใหญ่สะท้อนแสงแดดวาววับ เขียนว่า BL พร้อมสัญลักษณ์งูยักษ์พันโดยรอบบ่งบอกว่านี่คืออาณาจักรเสี่ยเบียร์หนุ่มใหญ่เจ้าของธุรกิจนำเข้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชั้นดีหญิงสาวลงจากรถเดินเข้าบริษัทพร้อมกับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนเดินตามหลังมาติดๆ จะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่คนติดตามที่พ่อเธอหาไว้ให้ปกติก็มีแต่อยู่ห่างตัวมากกว่านี้แค่เฝ้ามองลูกๆ ให้กับเจ้านาย แต่น้องชายคนกลางอย่างเฮียแบรนด์ดันเผลอหลุดปากพูดมากเรื่องพิทย์มาส่งเธอที่บ้านจนได้ยินถึงหูพ่อบรั่นดีบอกเสี่ยเบียร์ไปแล้วว่าเธอไม่ต้องการคนติดตามขนาดนี้ แต่ท่านกลับบอก“ป๋าขอได้ไหมลูกรักลดให้สุดๆ แล้วเหลือสองคนป๋าเป็นห่วง” ดูพูดเข้าทำเหมือนเธอกำลังไปจ่ายตลาดสดแล้วต่อราคาผักราคาปลาเธอจะทำอะไรได้จากชายร่างยักษ์ชุดดำเกือบสิบลดเหลือสองคน ถือว่าเสี่ยเบียร์ลดให้เต็มที่แล้ว บรั่นดีไม่พูดต่อตามใจป๋าเบียร์ผู้เป็นพ่อ

ซึ่งที่บ้านเป็นบริษัทโลจิสติกส์ RP4 หรืออาร์พีโฟร์ ทำเกี่ยวกับขนส่งและการนำเข้าสินค้าทุกประเภท ทั้งในและต่างประเทศก่อตั้งมาหลายปี คุณโกวิทบริหารกับกลุ่มเพื่อน แล้วก็ได้พยัตมาช่วยอีกแรงหลังเรียนจบ ซึ่งสำนักงานใหญ่อยู่ที่นี่ แต่หน้างานสำหรับขนส่งสินค้าอยู่ที่ท่าเรือจังหวัดภาคตะวันออกจริงๆ ที่บ้านถือว่าฐานะทางการเงินดีมาก แต่ทุกคนในบ้านใช้ชีวิตปกติ พ่อเขาเวลาไม่ได้ไปทำงานยังใส่ชุดอยู่บ้านง่ายๆ พาแม่ไปห้างซื้อของ แล้วคนขายสินค้ายังยกมือไหว้คนขับรถแทนที่จะเป็นพ่อเขา แต่มันกลับเป็นเรื่องตลกของวันที่ทำให้พ่อกับแม่นึกแล้วขำ พูดถึงทีไรก็ยิ้ม ไม่เคยถือตัวและถือตนแต่อย่างใดแล้วที่พิทย์เลือกเรียนวิศวะไฟฟ้าแน่นอนว่าความชอบส่วนตัว และพ่อกับแม่ตามใจอยู่แล้ว ชีวิตลูกท่านให้เลือกเอง ถามว่าบริษัทในมือพ่อกลัวลูกไม่สานต่อไหม คุณโกวิทตอบได้ทันทีว่าไม่ ถ้าลูกไม่ชอบต่อให้มาทำมันก็ไม่เป็นผลดี เพราะฉะนั้นควรทำในสิ่งที่ชอบและเป็นตัวเองแต่เหมือนชายวัยกลางคนจะโชคดี อย่างน้อยพยัตก็เข้ามาช่วยบริหาร พร้อมทั้งพิทย์ไม่ได้ปฏิเสธช่วยในส่วนที่ช่วยได้เสมอพิทย์ยังนั่งมองหน้าพ่อที่ท่านยิ้ม

“เป็นตัวแทนจากบริษัทอาร์พี่โฟลว์เหรอ” คิ้วสวยขมวดคิด ไม่ใช่สิเขาเรียนอยู่จะมาทำงานเป็นตัวแทนบริษัทได้ยังไง แต่เคยได้ยินเฮียบาร์เล่าเรื่องเพื่อนแต่ละคน เหมือนบ้านคนตรงหน้าจะทำบริษัทเกี่ยวกับโลจิสติกส์หรือว่าเขา...“ผมเป็นลูกชายคนรองเจ้าของบริษัทอาร์พีโฟลว์ขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ ให้กับบริษัทดีมาตลอดหลายปีครับ”หญิงสาวได้ยินแค่นั้น รู้สึกใบหน้าของตัวเองแตกเหมือนเศษแก้วหลุดมือ เธอคิดว่าเขาเป็นตัวแทนของบริษัทได้ยังไง ทั้งที่ธุรกิจที่บ้านเธอต้องพึ่งบริษัทที่บ้านเขา การจะหาบริษัทขนส่งดีๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย“ดี ดีครับ”“หือ...”“ดีนิ่งไปเป็นอะไรไม่สบาย”“ปะ...เปล่า”“ผมยังเป็นผมคนเดิมเรื่องงานส่วนเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวส่วนเรื่องส่วนตัวทุกอย่างแยกแยะได้ ดีก็เหมือนกันใช่ไหม” น้ำเสียงทุ้มติดนุ่มนวลยังบอกให้หญิงสาวเข้าใจ ดูหน้าก็รู้แล้วว่าเธอกำลังกังวล“ไหนล่ะงาน”บรั่นดีตั้งสติได้ ถ้าเจ้าตัวบอกแยกแยะเธอก็จะทำเห

"แล้วเพื่อนพิทย์อารมณ์เสียมาจากไหนครับ" เฮียบาร์หันหน้ามายิ้มยียวนกวนบาทาให้เพื่อนหนึ่งทีเฮียบาร์พอรู้ว่าพิทย์คิดยังไงกับเจ้ดีพี่สาวเขา ทำไงได้เรียนก็เก่งแต่จีบสาวไม่ติดแล้วพาลไปทั่ว แต่เอ๊ะความคิดเริ่มสะดุดเหมือนยิ่งนึกยิ่งเข้าตัวเอง เขาก็จีบสาวไม่ติดเหมือนกันนี่ลืมไป“ทำไม พี่สาวคนสวยไม่คุยด้วย?” ชีวินที่เอ่ยถามนัยน์ตาวาววับแปลว่าอารมณ์ดีแต่หน้านิ่ง พิทย์ที่มองอยู่รู้สึกใจเหี่ยวเฉาขึ้นเท่าตัว ยิ้มเป็นกำลังใจให้กูหน่อยก็ได้ไอ้วิน“ชอบใครไม่ชอบ ชอบเจ้ดีไอ้ตองดูเงาหัวมันสิยังมีอยู่ไหม” ตามมาด้วยแฝดน้องชีวิน อย่างชีวีไอ้นี่นอกจากหน้าตึงปากมันยังดีมากด้วย“เงาหัวนะมีแต่ไม่รู้จะมีถึงวันไหน กับไอ้เฮียบาร์ไม่เท่าไหร่เสี่ยเบียร์พ่องูเอ๋ย กับเสี่ยแบรนด์ลูกงูเอ๋ยนี่สิ” เจ้าของหัวข้อสนทนายิ่งได้ยินยิ่งแสลงหู ท่องเป็นเพลงนิทานพื้นบ้านเลยนะ“อย่าพึ่งไปพูดถึงพ่อกับน้องชายเขาเลย เอาใจพี่เขามาให้ได้ก่อนเถอะ” พิทย์ถึงกับคิ้วกระตุก ไอ้ธารไอ้คนดีกับน้องเพื่อนไม่ใช่กูเหรอที่ชงให้มึง กระชากสติให้มึงรู้ตัวว่าชอบเขาจนมานั่งชะเง้อค