Alle Kapitel von พิทย์มันรักดี: Kapitel 41 – Kapitel 50

คนพ่อใช้สำลีจุ่มยายื่นให้ลูกชาย เฮียแบรนด์นำไปจิ้มๆ ทาๆ แตะๆ ลงบนมุมปากพิทย์บ้างข้างแก้ม สันกราม ลำคอ พิทย์เองยังนั่งนิ่งแต่พอทุกคนเหมือนจะสนใจเขาอาการท่าทางเจ็บก็มาทันที เสี่ยเบียร์เฮียแบรนด์ยังมีซีดปากเจ็บตาม มีเพียงบรั่นดีที่นั่งนิ่งกลอกตาไปมาคิดว่าเธอไม่รู้ทันเขาเหรอเฮียแบรนด์ทั้งทำแผลให้พิทย์ทั้งนึกคิดในใจ ‘มองๆ ดูพี่สาวเขาก็ดุเอาเรื่องเหมือนยัยหมาบ้าคนนั้นเลย’“เฮียแบรนด์เจ้ได้ยินนะ”“ก็มันจริง”“ไอ้นี่ก็เจ็บเหลือเกิน ทนหน่อยเมียซ้อมถือว่าเมียรัก”“ครับผมจะอดทน” พิทย์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างกับคนไม่สู้มือเมีย เสี่ยเบียร์ส่ายหัวไปมา ทั้งเฮียแบรนด์มองหน้าเขานิ่ง เหมือนสงสารและเห็นใจแต่กลับบรั่นดีเธออยากกลอกตามองบนเหลือเกิน ที่ปากแตกเพราะเขาวอแวจูบเธอจนปากบวมยังไม่พอใจแม่เลยกัดเข้าให้ รอยนิ้วมือห้านิ้วที่เห็นเด่นชัดก็เพราะเจ้าตัวไม่ใช่เหรอ เอาหน้าซุกนมเธอไม่ห่างคนยิ่งหงุดหงิด เลยใช้มือสองข้างของเธอจับดันเขาออก คงจับแรงไปเลยขึ้นรอยนิ้วส่วนรอยขีดข่วนก็ตามนั้นคนหนึ่งก็ดื้อจะหอมจะกอดอยู่นั่น

พิทย์เข้ามาห้องแต่งตัวบรั่นดียังเตรียมชุดให้เขาเหมือนกัน ชายหนุ่มทิ้งเสื้อผ้าตัวเองไว้ตลอดช่วงมาพักที่นี่ เขายิ้มอย่างพอใจแล้วเข้าไปจัดการตัวเอง เดินออกมาอีกทีเจ้าของห้องหลับไปแล้วบรั่นดีนอนตะแคงหันหน้าไปอีกทางฝั่งตรงข้ามที่เขานอน พิทย์เดินไปปิดไฟแต่ยังมีไฟสลัวหน่อยไว้พอได้มองเห็น ไม่สว่างไปทั้งไม่มืดไป กดเครื่องปรับ อากาศให้ได้องศาแล้วค่อยก้าวขึ้นเตียง นั่งลงได้ถอดแว่นตาออกวางไว้โต๊ะข้างหัวเตียง สอดตัวเข้าผ้าห่มผืนเดียวกันกับคนหลับแขนแกร่งยื่นไปรองไว้ช่วงไหล่ค่อยๆ ช้อนคนตัวเล็กให้หันมาหา พร้อมขยับเข้าอ้อมกอดตัวเขา บรั่นดีเธอเพลียมาจากงาน จากอารมณ์ที่ต้องสู้รบตบมือกับเขาพิทย์ประคองศีรษะเล็กหนุนแขนตัวเอง ยังโอบรอบตัวหญิงสาวมาจนถึงไหล่มน มืออีกข้างวางบนเอวบางลูบไล้แผ่วเบา“ตัวเล็กนิดเดียวเอง” พูดพร้อมยกมือมาจับกรอบหน้าคนในอ้อมแขน“เมื่อไหร่จะได้ยินคำว่ารักจากปากเล็กๆ นี่กันนะ หืมจะบอกรักกันตอนไหน”“อื้อ”พิทย์แทบหยุดหายใจเมื่อเขาใช้นิ้วชี้จิ้มริมฝีปากบางแผ่วเบา แต่เธอดันส่งเสียงอื้ออึงประท้วง ถ้าตื่นมาเพราะโดนแกล้ง กูตายแน่ถูกเม

“ขอบคุณครับป๋า”“ไม่อนุญาตนะ เป็นแค่ว่าที่ลูกเขยไม่ใช่ลูกรักอย่าห้าว”พิทย์ยังยิ้มเหมือนเดิมเสี่ยเบียร์ปากหนัก บอกรักคนอื่นไม่เป็นนอกจากลูกสาวกับลูกสะใภ้สองคน คำว่า 'ป๋าเบียร์' บนโลกใบนี้เรียกได้แค่บรั่นดี น้ำหวาน และแฟนสาวเฮียแบรนด์ ท่านรักและเอ็นดูหญิงสาวสองคนเหมือนลูกเฉกเช่นบรั่นดีส่วนว่าที่ลูกเขยอย่างพิทย์ไม่เคยบอกว่ารัก แต่เวลาบรั่นดีงอนเขายังเป็นเสี่ยเบียร์ที่คอยบอกกล่าวให้ลูกสาวใจเย็นลง และให้อภัยชายหนุ่มเวลาพิทย์ไปทานข้าวที่บ้าน ยังบอกลูกสาวสุดที่รักอย่าลืมทำของชอบไอ้พิทย์ ปากเรียกจิกกันสุด ๆ แต่ใจรักไม่ต่างจากลูกอีกคน เพราะยังไงลูกสาวก็รักเขา“ยินดีด้วยนะทุกคน” สองพ่อลูกหันไปหาเพื่อยินดีกับเพื่อนลูกชายทั้งเพื่อนลูกเขยที่คุ้นหน้ากันดี“ขอบคุณครับเสี่ยเบียร์ เฮียแบรนด์” เสียงเพื่อนเขาพูดขอบคุณพร้อมกัน ทั้งยิ้มอย่างลูกผู้ชายยินดีทั่วไป“ถ่ายรูปกันไหมครับดี” มือหนึ่งพิทย์ถือช่อดอกไม้ขนาดใหญ่บังตัวเขาเกือบมิด อีกมือยื่นมาโอบแผ่นหลังบาง“เอาสิคะ” “คืนนี้ครับ”“หมายถึงถ่ายรูปไหม” บรั่นดีหรี่ตามองเขาอย่าง

เมื่อพิทย์ใช้มือที่นวดคลึงหน้าอก ลูบไล้ลงมาหาจุดอ่อนไหว พร้อมกับวางปลายนิ้วบดขยี้สร้างความเสียวซ่าน ยิ่งเขาออกแรงบดมากเท่าไหร่เธอยิ่งถูกมวลอารมณ์ที่ตื้นจนควบคุมไม่อยู่ พร้อมน้ำหวานที่ไหลออกมาชโลมความเป็นเขาพิทย์ไม่ได้บังคับเอาที่เธออยากทำ เขามีหน้าที่ช่วย“อื้อ”“อา ดี”จู่ๆ บรั่นดีกลับกดตัวเธอลงจนสุดความยาวของชายหนุ่ม เธอจุกจนตัวกระตุกสั่นอยู่บนตัวเขา พิทย์เองก็ครางคำรามต่ำเพราะเสียวซ่านไม่ต่างกันเขาปล่อยเธอเป็นอิสระ สองแขนเท้าไว้ด้านหลังกับเตียงเพื่อพยุงตัวเอง มองแม่คุณเริ่มร่อนเอวบดกายเข้าหาเขาใบหน้าสวยแดงก่ำ ผมสยายยุ่งเหยิง แต่สายตากับท่าทางทำเอาคนมองแทบบ้า พิทย์กลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกขยับขึ้นลง“อื้อ”คนตัวโตนั่งมองทั้งขบกรามไปด้วย อารมณ์เธอมากเท่าไหร่เขายิ่งมากกว่านั้นเท่าตัว แต่ยังอดทน บรั่นดีกัดปากล่างไว้แน่น พอเขาจ้องดันยกหลังมือขึ้นปิด ส่วนอีกมือวางไว้หน้าท้องที่มีมัดกล้ามขึ้นลอนแข็งของเขาสายตาที่มองมาหรี่เล็กลง เหมือนกำลังอ้อนวอนและร้องขอบทรักจากเขา“เคล้นนมสิครับดี ผมอยากเห็น”พิทย์พูดแค

ประตูรั้วเหล็กเปิดออกกลับมีรถหลายคันจอดอยู่ หรือป๋ามีแขกแต่ปกติเสี่ยเบียร์ไม่พาแขกมาที่บ้าน ยิ่งขับเข้าไปใกล้ยิ่งเห็นความชุลมุน บรั่นดีรีบลงจากรถเดินตรงไปหาพ่อเธอ ดันได้ยินเสียงตวาดดังลั่นจนหญิงสาวห่อไหล่สะดุ้งโหยง“ไอ้ห่าพิทย์มึง”ปัง ปัง ปังแล้วเสียงปืนหลายนัดที่ดังไม่หยุดแต่...“ไอ้พิทย์หลบลูกกระสุนกูเป็นลูกปิงปองเลยนะมึง”“ป๋า! เกิดอะไรขึ้นคะ นั่นพิทย์กับเพื่อนเขาไม่ใช่เหรอ ป๋าวางปืนลงก่อนได้ไหม”ลูกสาวรีบมาคว้ามือพ่อที่ถือปืนเล็งไปยังกลุ่มก้อน ที่ยืนรวมกันอยู่กลางสนามหญ้าหน้าบ้าน เธองงไปหมดทั้งตกใจเอามากๆ“มันปากดีป๋าไม่ทนมันแล้ว”ทั้งที่ก่อนหน้านี้เอ็นดูพิทย์อย่างกับอะไรดี ทั้งบอกให้เธอเข้าใจเขาเวลาทะเลาะกัน รู้แม้กระทั่งว่าที่ลูกเขยคนนี้ชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น“ป๋าใจเย็นๆ ก่อนสิคะ มันจะถูกตัวเขาจริงๆ นะ”“ดีเป็นห่วงมันมากเหรอ”เฮียแบรนด์ที่ยืนเอียงตัวพึงกรอบประตูหน้าบ้านอยู่ เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเล่นอย่างนึกเคือง เสี่ยเบียร์ห้าวหาญเหี้ยมโหด มือถือปืนอย่างดุดัน แต่คุยกับลูกสาวส