Alle Kapitel von พิทย์มันรักดี: Kapitel 31 – Kapitel 40

“เคลียร์กันก่อนดูแลให้ดี ไม่ดีกูจะมาเอาคืนด้วยตัวเอง”“อือ ขอบใจ”ทุกอย่างคลี่คลาย ทุกคนผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนแยกย้ายยังตบไหล่ให้กำลังใจกันกับเพื่อนทุกคน พิทย์เดินเข้ามาในห้องนอนเห็นคนตัวเล็กหลับอยู่บนเตียงกว้างของเขา พอเดินเข้าไปใกล้คนหลับกลับขยับพลิกตัวนอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางเขาที่ยืนอยู่ข้างเตียงเจ้าของห้องนั่งลงข้างเธอมือหนาเกลี่ยผมออกจากใบหน้าอ่อนใส ซึ่งตอนนี้ไม่มีคาบน้ำตาให้เห็น น้องชายเธอคงเช็ดให้เหลือเพียงรอยช้ำใต้ตา เกิดจากการร้องไห้หนักมือหนาดึงผ้าห่มคลุมให้ถึงไหล่เล็ก ยังเลื่อนขยับจับข้างแก้มนิ่ม ทั้งโน้มตัวไปหอมข้างขมับหายใจเข้าเอากลิ่นหอมคนหลับเข้าปลอดเพื่อปลอบใจเขาอีกที“พิทย์รักดีมาก” พูดจบยังจูบลงแก้มนวลแผ่วเบา“หืม” จู่ๆ คนหลับกลับงัวเงียตื่นทั้งลุกขึ้นนั่ง“ดี” เขาเองก็รู้สึกผิดที่พาเธอมาเจอเรื่องแบบนี้“เฮียบาร์”“กลับแล้ว” บรั่นดีนิ่งไป“กลับไหมเดี๋ยวไปส่ง” มือหนายกขึ้นจัดทรงผมคนพึ่งตื่นให้เข้าที ใจเขากลับหน่วงแปลกๆ อย่างคนไม่สบายใจ“อยากให้

“ก็ลองดู แต่กูไม่คิดจะปล่อยมือดีไปให้ใครง่ายๆ ไม่ว่าจะตอนไหน”เสี่ยเบียร์ขบกรามแน่นการอนุญาตครั้งนี้มันหน่วงหน่อยๆ เป็นห่วงจริงๆ กลัวดีเสียใจ กลัวลูกไม่มีความสุข แต่เขาจะคอยดูอยู่ห่างๆ“เสี่ยอนุญาตให้ผมคุยกับดี”“ไม่ได้อนุญาตแค่บอกให้ลองดู เข้าตามตรอกออกตามประตู โตๆ กันแล้วอะไรควรไม่ควรคิดเอา”เฮียแบรนด์ที่มองหน้าพ่อกับหน้าพิทย์สลับกัน คนหนึ่งหน้ายิ้มระรื่น อีกคนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่เสี่ยเบียร์ยังจะปากแข็งว่าไม่อนุญาตให้จีบลูกสาว แล้วไอ้ประโยคที่ว่า 'เข้าตามตรอกออกตามประตู' เขามีไว้ใช้กับอะไรล่ะ แสดงความยินดีเวลาขึ้นบ้านไหมรึไง อยากถามพ่อตัวเองนักทุกคนใจอ่อน ทุกคนที่ว่าก็สองพ่อลูก พวกเขาใจอ่อนเพราะพิทย์มันตอบกลับได้ดีกว่าพนักงานมาสอบสัมภาษณ์งาน เพราะอยากได้งาน แต่ไอ้พิทย์ตอบแบบจริงจังมาก เพราะอยากได้เจ้ดีเป็นเมียมันเล่นใหญ่ขนาดนี้ เสี่ยเบียร์ผู้เป็นพ่อก็ยอมถอยมาครึ่งก้าวแต่ตัวยังยืนขวางประตู แบรนด์เองก็ไม่ติดอะไรเรื่องตัวเองยังจะเอาไม่รอดส่วนเจ้ดีแน่นอนว่าไม่มีใครใน

พิทย์เร่งงานทุกอย่างให้เสร็จ บางวันไปหาหญิงสาวที่บริษัทเพื่อชวนทานข้าว แต่เธอดันติดลูกค้าไปหาบางทียังออกมาเจอหน้าไม่ได้ เขาเองก็อยู่รอได้เพียงครู่ ก็ต้องกลับมหา'ลัยยอมรับว่าแอบน้อยใจ แต่เขาก็จะไปหาเธออยู่ดี วันนี้ที่มหา'ลัยไม่มีอะไรแล้ว พิทย์ขอตัวแยกจากเพื่อน แวะซื้อน้ำหวานกับบราวนีที่เธอชอบติดมือไปด้วย  ก๊อก ก๊อก ก๊อก“เชิญค่ะ” บรั่นดีที่ก้มๆ เงยๆ กับกองเอกสาร เอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกเข้ามา“คุณว่านช่วยหยิบแฟ้ม ด้านหลังแถวที่สองซ้ายมือสุดข้อมูลลูกค้าให้ดีหน่อยสิคะ” ปากพูดแต่ตามองเอกสารในมือ ทั้งยังถือปากกาเซ็นไปด้วย ไล่อ่านไปด้วยอย่างเคร่งเครียดพอแฟ้มถูกยื่นมาให้เธอก็รับแต่ไม่ได้มอง รู้สึกว่าเลขาสาวในยามปกติจะพูดคุยตลอด แต่ทำไมรอบนี้เงียบจัง แล้วจมูกเธอดันได้กลิ่นหอมอ่อนที่คุ้นเคยรีบเงยหน้าขึ้นไปมอง“พิทย์ อื้อ” ยังไม่ทันได้พูดอะไร เอ่ยเรียกได้แค่ชื่อ ริมฝีปากคนมาใหม่ก็แนบประกบจูบลงมาริมฝีปากอวบอิ่มแผ่วเบา เขานิ่งค้างไว้อยู่ครู่หนึ่งถึงได้ขยับบดจูบเลาะเล็มนุ่มนวลบรั่นดีที่นั่ง

“ดีแฉะมากอยากโดนผมเอาเหรอครับ” เสียงแหบต่ำติดนุ่มนวลเอ่ยถาม สายตาเขายังจับจ้องมองร่างบางในกระจุก เธอแดงทั้งตัวสายตาโคตรยั่วกันริมฝีปากหนาพูดชิดใบหูเล็ก แกล้งขบเม้มไปหนึ่งทีทั้งที่มือหนึ่งกำลังขยำอกอวบ ส่วนอีกมือบดขยี้เสียดสีหยอกเอินกับจุดอ่อนไหว บรั่นดีไม่ได้ตอบเขา แค่พยายามควบคุมอารมณ์และสติของตัวเองยังยาก เธอไม่สามารถตอบโต้เขาได้ชายหนุ่มผละมือจากความชื้นแฉะ เขายังยืนซ้อนด้านหลังคนตัวเล็ก จับเรียวขาสวยข้างหนึ่งยกขึ้นวางบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า จนจุดสำคัญของเธอเปิดอ้ากว้างให้เขาสัมผัส พิทย์เลื่อนมือขึ้นจับคางเธอให้เอียงหน้ามาหาเขา ก่อนจะบีมแผ่วเบาให้เผยอปากรับเรียวลิ้นร้อนที่ตวัดเกี่ยวรัดรึงลิ้นเธอ“อื้อ” บรั่นดีคิ้วขมวดทันทีเมื่อรู้สึกหน่วงช่วงล่าง เพราะพิทย์สอดก้านนิ้วเข้ามาในโพรงนุ่มสุดความยาว น้ำหวานไหล่ทะลักง่ายดายเพียงเขาเข้าไปคราแรก มือหญิงสาวข้างหนึ่งยกขึ้นจับแขนแกร่งที่ประคองใบหน้าเธอให้รับจูบดูดดื่มจากเขา อีกมือวางบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าเพื่อพยุงตัวพอก้านนิ้วขยับรัวเร็ว ทั้งปากเขาที่เอาแต่ป้อนให้กัน บรั

“พิทย์ ลึก ลึกไป อื้อ” มือบางกำเข้ากับผ้าปูที่นอนจนยับย่น ตัวเธอขยับโยกโยนจนเวียนหัวพิทย์ขบกรามจนเจ็บมือข้างหนึ่งจับเอวบางยึดสะโพกเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี อีกมือกดลำคอเล็กให้อยู่นิ่งไม่ให้เธอขยับมากเสียงเนื้อหน้าขาหนักแน่นกระทบเนื้อเต่งตึงตรงสะโพกดังให้ได้ยินจังหวะถี่เร็ว บรั่นดีแทบร้องไม่ออกเขาเหมือนสัตว์ป่าที่กินเหยื่ออย่างไม่ปรานี แล้วตอนนี้เธอเหมือนกำลังจะตายที่เกิดจากการเสียวซ่าน“อา พิทย์” บรั่นดีถึงจุดได้ไม่ยากเมื่อถูกเขากระแทกกระทั้นจังหวะถี่ๆ ทั้งหนักหน่วง ตัวเธอกระตุกเกร็งหนักกว่าทุกรอบที่ผ่านมา เพราะเขาใส่ทุกกำลังกับเธอ“พิทย์” ชายหนุ่มจับตัวเธอนอนพลิกหงายมาหาเขาดีๆ “แว่นผมยังอยู่ดีไหม” คงเป็นครั้งแรกในศึกรักครั้งนี้ที่เขายิ้มให้เธอ อย่างกับคนพอใจ แว่นเขาไม่แตกมีแต่เธอบรั่นดีกัดปากด้านในไว้แน่น ยังไม่ทันตอบเขากลับขยับตัว“อื้อ พิทย์ค่ะ” เอาอีกแล้วอิตานี่“ดีแตกไปกี่ครั้งแล้วครับ แว่นผมยังไม่แตกเลย” เขายังมาพูดจาอ่อนโยนกับเธอได้ยังไง เมื่อตอนนี้ส่วนนั้นของเขาดื้อใส่เธออีกแล้ว“พิทย์ดีตายได