All Chapters of ไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!: Chapter 41 - Chapter 50

            ข้างขอบสระหยก          จงเจี๋ยอุ้มร่างบางขึ้นมาพักที่พื้นหินด้วยร่างกายที่เปียกโชก          ขณะที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกนั้นจางซินหยางก็ว่ายน้ำตามายังขอบสระบัว          “ตามหมอหลวง แล้วพานางกลับตำหนักก่อน!” จางซินหยางแตะไหล่ว่าที่ราชบุตรเขยเบา ๆ อย่างเรียกสติ          “...อึก....” ร่างบางสำลักเบา ๆ ท่ามกลางสติเรือนราง โลหิตชะโลมอาภรณ์สีเหลืองไข่จนแดงฉาน ทำจงเจี๋ยยิ่งหายใจแทบไม่ออก          “รถม้าอยู่ทางนั้น!”          จงเจี๋ยแผดเสียง ก่อนรีบโอบอุ้มร่างบางขึ้นด้วยลำแขนที่แข็งแกร่งขึ้นกว่ายามที่เคยอุ้มนางครั้นตกน้ำ เขารู้สึกขอบคุณตัวเองขึ้นมา ที่วิดพื้นก่อนหัวถึงหมอนทุกคืนตั้งแต่มาวังหลวง          เขาจะต้องช่วยนางให้ปลอดภัยใ

           “อย่างที่ข้าบอกไป... องค์หญิงถูกวางยาด้วยชามานานแล้ว ชานั้นใส่เปลือกไม้โลหิตนิรันดร์ในปริมาณไม่มาก แต่มันก็จะทำให้พิษค่อย ๆ สะสมในร่างกาย ร่างกายจะอ่อนเพลีย สู่อาการไอเป็นเลือด ปอดอักเสบจนถึงแก่ชีวิตในระยะสี่ อาการของนางเพิ่งเริ่มเข้าสู่ระยะสอง หมอหลวงประจำพระองค์ก็น่าจะรู้อาการของนางแต่กลับเมินอาการของนาง จึงน่าจะมีส่วนรู้เห็น......ในคืนเลี้ยงฉลองกับทูตชาฮาร์ ข้ากับองค์หญิงแสร้งทำทีแจกจ่ายชาหายากที่นางดื่มประจำแก่ทุกคนในงานเลี้ยง ซึ่งเป็นชาปลอมที่ไม่ได้มีพิษ ซึ่งผู้ที่ผิดปรกติมีแต่ฮองเฮา ที่เทชานั้นทิ้ง” จงเจี๋ยเล่าลงลึกในรายละเอียด          ซินหยางฟังแล้วก็นับถือในความพยายามของอีกฝ่าย          ‘ทั้ง ๆ ที่ไม่มีพรรคพวกในวังสักคน ทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งแล้ว’ ซินชมคนตรงหน้าในใจ ก่อนจะเริ่มเอ่ยในสิ่งที่รู้มา          "เรื่องนี้... พอข้าได้ข้อมูลเรื่องความผิดปกติที่ฝ่าบาทประทานให้องค์หญิง ข้าก็ได้เข้าไปสืบข้อ

                         และแล้วบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ก็กลับมาอยู่ตรงหน้าของนางจนได้ นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตากับเขาที่ก้าวเข้ามาเบื้องหน้า           “ทะ...ท่านว่าที่ราชบุตรเขย เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่”           อิ่นลู่อึกอัก และค่อย ๆ ก้าวถอยหลังขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามา จนถอยชิดโต๊ะเบื้องหลัง           ใช่แล้ว... เขาควรจะอยู่ในคุกไม่ใช่หรือ           “ตกใจทำไม กลัวอะไรอยู่รึ?” จงเจี๋ยเอียงคอน้อย ๆ ใบหน้าของเขาดูกวนนิ่ง ๆ แสนอ่านยาก อิ่นลู่หน้าซีดลงไปเล็กน้อยเมื่อเห็นกล่องในมือของเขา... และอาภรณ์สีม่วงที่อยู่ในอีกมือ           “...อึก....”   &n

ยามสายของวันใหม่ภายในตำหนัก ฮู่เมิ่ง นั้น อากาศเย็นอย่างประหลาด เมื่อสายลมเหนือพัดพาเอาอุณหภูมิที่ต่ำลงมาเยือนอย่างช้า ๆ ลมอ่อนนั้นพัดเอากิ่งไม้ของต้นเม่ยฮวากระทบกันจนเกิดเสียง ใบและดอกของมันเริ่มร่วงหล่นลง ราวกับบอกว่าฤดูใบไม้ร่วงได้จะมาเยือนในอีกไม่นาน ธารน้ำไหลใสเบื้องหน้าตำหนักสงบนิ่ง มันสะท้อนภาพผืนฟ้าสีอ่อนที่เงียบเหงา ไม่มีเสียงนกร้อง หรือเสียงหัวเราะของนางกำนัลคนใด มีเพียงเสียงผ้าสีดำขลิบเงินที่กระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่เหล่านางกำนัลเหล่านั้นขยับกาย ทุกคนในตำหนัก ฮู่เมิ่ง ล้วนอยู่ใน...อาภรณ์ไว้ทุกข์... รวมถึงทุกคนทั่วทั้งวังหลวง... “ยินดีที่ได้รู้จัก... ท่านจางซินหยาง ได้ยินชื่อท่านมานาน แต่ไม่เคยได้พูดคุยทำความรู้จักเป็นกิจจะ ถือว่าข้ามีบุญแล้วในวันนี้” เจิงหู่คารวะบุรุษใบหน้าสวยในอาภรณ์เนื้อละเอียดอย่างสำรวมท่าที เกราะของเขากระเพื่อมน้อย ๆ แต่กลับดังกว่าทุกทีในบรรยากาศที่เงียบฉี่ “ได้รู้จักบุตรของแม่ทัพใหญ่อย่างท่านก็เป็นเกียรติ” จางซินหยางประสานมือแสดงความเคารพกลับตามมารยาท บุรุษทั้งสองจิบชากันอย

            เซียนเซียนลุกขึ้นจากแท่นบรรทมช้า ๆ ในห้องที่มืดสลัว นางเดินไปจุดเทียนเบื้องข้างแท่นบรรทม ก่อนจะค่อย ๆ เสด็จช้า ๆ ออกจากห้อง พระหัตถ์บางผลักบานประตูไม้สลักเปิดออก ก่อนมู่อินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงหน้าห้องบรรทมจะสะดุ้งน้อย ๆ          “ยามไฮ่แล้ว... ทรงไม่บรรทมหรือเพคะ” มู่อินที่นั่งท่วงท่าผ่อนคลายยืดหลังตรงช้า ๆ          “ข้านอนไม่หลับ เลยจะไปห้องพระอักษร หาหนังสืออ่านเล่นเสียหน่อย”          ร่างบางตอบนางกำนัล ก่อนจะเสด็จหันนำไปก่อน นางกำนัลเห็นเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นตาม เพื่อไปถวายการปรนนิบัติ          มู่อินค่อย ๆ จุดไฟบนเชิงเทียนตั้งพื้นตามจุดต่าง ๆ ในห้องทรงอักษรให้สว่างไสว ขณะองค์หญิงผู้งามสง่านั้นเยื้องย่างไปที่ชั้นหนังสือไม้สลักสูงตระหง่าน พระหัตถ์เลือกหนังสือที่เรียงรายบนนั้น          ก่อนนางจะหยุดชะงัก ....เมื่อทอดพระเนตรไปเห็