《 ไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ- เรื่องราวของวังหลวงนั้นอาจซับซ้อน และต่างออกไปจากสายตาของคนภายนอก เพราะมันห่างไกล… ยากจะหยั่งรู้... ว่าภายในรั้วสูงที่ตั้งตระหง่านอย่างแข็งแกร่งเบื้องหน้านั้นมีอะไรซ่อนอยู่ ในราชวงศ์หมิง ที่ท้องพระคลังเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง ยุคของฮ่องเต้เจิ้งเหริน... แม้ประชาชนอยู่ดีกินดี แต่ก็ต่างอยู่ด้วยความหวาดระแวงต่อกฎหมาย... ไม่กล้าฝ่าฝืนกฎระเบียบที่เข้มงวดของราชสำนัก เพราะเกรงกลัวบทลงโทษที่เหี้ยมโหด... ฮ่องเต้เจิ้งเหริน ที่มากด้วยความสามารถ แม้ทำให้ปากท้องของชาวประชาอิ่มได้ แต่แลกมากับวิสัยที่ไร้มนุษยธรรม ที่ทุกคำสั่งคือชีวิตและความตาย ผู้คนต่างได้ยินหนาหูว่า... พระองค์ฆ่าได้แม่กระทั่งสนมที่ใกล้ชิดที่สุด สนมจื่อเสวียน...สนมเอกในดวงใจกลับถูกประทานยาพิษทันทีที่หมดเสน่ห์หา และข่าวลือพวกนั้นก็แพร่สะพัดทั่วแดน ซึ่งดังไกลมาถึงเมืองที่ติดชายแดนอย่างที่แห่งนี้เช่นกัน “นี่ จงเจี๋ย! เจ้าก็อายุยี่สิบสามแล้ว จะไม่ไปสอบรับราชการสักหน่อยรึไง” เสียงแหบแห้งของชายแก่ไร้บ้านที่อาศัยอยู่ใน วัดร้างหยิ่นโหยว ของเมือง จางเจียกู่ เอ่ยขึ้น ขณะที

  -ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-           และไม่กี่นาทีต่อมา จงเจี๋ยก็มาอยู่ในห้องส่วนตัวของตนเอง เขายืนสงบนิ่งเงียบ ราวกับว่า... ท่าทีทะเล่อทะล่าและดูไม่เอาอ่าวของช่วงเวลาอื่น ๆ กลายเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ สองแขนนั้นกางออกอย่างนิ่งงัน ปล่อยให้บ่าวจัดแต่งอาภรณ์ประณีตอย่างช้า ๆ          ในเสื้อคลุมดำเงางามเนื้อผ้าไหมบางเบานั้นมันพริ้วไหวตามแรงลมเมื่อขยับตัว ขอบเสื้อและชายแขนถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสด ทำให้อาภรณ์นั้นยิ่งโดดเด่นสะดุดตา คู่กับกางเกงสีดำเรียบเข้าชุด ก็ยิ่งทำให้ร่างของเขาดูสูงสง่าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งเข็มขัดเอวสีดำขลิบปักลายทอง ยังเสริมให้เขาดูสมเป็นคุณชายแห่งจวนแม่ทัพอย่างแท้จริง          เมื่อบ่าวปรับอาภรณ์ให้เรียบร้อย จงเจี๋ยก็ก้าวออกจากห้องด้วยท่าทางสง่างามไปสู่ทางเดินหินที่ทอดยาว          เมื่อเสียงพูดคุยของคนในงานเลี้ยงเริ่มชัดขึ้นมา เขาก็ก้าวมาสู่สวนดอกโบตั๋นอีกครั้งในคราบที

  -ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-           กรอบหน้าต่างไม้ฉลุลายละเอียดของจวนตระกูลหลง เปิดอ้ารับแสงอาทิตย์อ่อน ส่องลงบนโซฟาไม้สลักลายประณีตบุผ้ากำมะหยี่แดงเข้ม ที่บัดนี้ว่างลงอีกครั้ง เมื่อแขกทั้งสามของจวน ซั่งกวาน ได้ออกไปจากเรือนแล้ว          เจิงหู่ บุตรชายคนโตของ ฝานเยว่ เห็นมีที่นั่งว่าง แล้วก็เข้ามานั่งแหมะ!          ก่อนเอียงตัวไปกระซิบท่านแม่อย่างคับข้องใจ          “สงสัยนักว่า... ท่านซั่งกวานและฮูหยิน แม้เป็นมารดาบิดาของอดีตพระสนม แต่มีสิทธิ์เรียกใช้หมอหลวงมารักษาหลานห่าง ๆ ด้วยรึ” เจิงหู่เอียงคอน้อย ๆ และจิ๊ปากเบา ๆ          “อย่าพูดให้มันเสียงดัง ระวังปากเสีย...! ถ้าเขาเรียกได้ นั่นก็แปลว่ายังมีอิทธิพลอยู่” ฝานเยว่บิดเนื้อที่หัวไหล่ที่กล้ามแขนของลูกชายเบา ๆ          แต่บุตรชายผู้กำยำก็ไม่ได้สะท

 -ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-          “...ยังไม่ได้ลาเฒ่าถิงจงเลยแท้ ๆ”          กึก... กึก... กึก... กึก...          จงเจี๋ยกอดสัมภาระเอาไว้ ขณะรถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองหลวง บนระยะทางยาวไกลกว่าสี่ร้อยลี้ ที่เขาถูกเชิญกลับไปพร้อมกับขบวนผู้ประกาศราชโองการ          งานอภิเษกงั้นหรือ...          คนที่ไร้ประสบการณ์ความรักเช่นเขา ยังจะต้องมาถูกบังคับผูกสัมพันธ์กับสตรีที่ไม่ชอบขี้หน้าเพียงคนเดียวบนโลก          โลกนี้มันก็ไร้ซึ่งมนุษยธรรมเกินไปแล้ว          “งั้นเป็นจริงตามข่าวลืออย่างที่เขาว่ากันสินะ ว่าฮ่องเต้เจิ้งเหรินนั้นทรงโหดเหี้ยม” น้ำเสียงกล้ำกลืนนั้นสรุปกับตัวเอง           ..ดูไปแล้วชะตากรรมของเขาต่างหากที่น่าเป็นห่วง...       

 -ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-           ใต้ความมืดมนของราตรี บนเตียงนุ่มของวังหลวง แม้แสนอุ่น แต่กลับทำให้รู้สึกเย็นเยียบหนาวขั้วหัวใจ ดวงตาคมของร่างสูงยังคงพริ้มหลับใต้แสงเทียนเล็ก ๆ ที่จุดเอาไว้พอสลัว ในความพร่าเลือนของสติ... ภาพบางอย่างกลับเด่นชัด          ...รูปรสกลิ่นเสียงของอดีตเริ่มค่อย ๆ เข้ามาเยือนให้สัมผัสอย่างช้า ๆ ...          “โอ๊ยย! ท่านพี่เจิงหู่ ให้อภัยข้าเถิด ข้าจะไม่ง้างหมัดใส่ท่านอีกแล้ว” จงเจี๋ยในวัยเด็กน้ำตาคลอ ขณะที่มือยังคงกำแน่น แต่แล้วสุดท้ายก็ต้องคุกเข่าก้มหัวให้พี่ใหญ่อย่างไม่เต็มใจนัก          “ไอ้ขยะ! ลุกขึ้นมาสู้ต่อสิ ไอ้ลูกอนุ ลุกขึ้นมา!!” หลงเจิงหู่ยังคงฟาดน้องชายคนเล็กต่อไปเรื่อย ๆ อย่างคนที่ระบายความอึดอัดจากภายใน “เหม็นหน้ามันจริง ๆ”          ตุบ... ตุบ... ตุบ... ตุบ...