All Chapters of ไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!: Chapter 31 - Chapter 40

                      “ฉลองพระองค์ที่จะใช้ในงานอภิเษกของว่าที่ราชบุตรเขย และองค์หญิงเสวี่ยเซียนมาถึงแล้วเพคะ”           นางกำนัลวัยกลางคนร่างผอมตาเล็กเรียวก้าวเข้ามารายงานความคืบหน้าของงานวิวาห์ในตำหนักคุนหนิงแต่เช้าตรู่ พร้อมด้วยขันทีของตำหนักที่ถือฉลองพระองค์บนถาดเงินเข้ามาเบื้องหลัง           “งั้นรึ...”           ท่ามกลางแสงอรุณที่สาดผ่านช่องหน้าต่างพาดเงาลงบนพระพักตร์ ฮองเฮาลวี่เวยหยุดพระหัตถ์ที่กำลังถักจงกั๋วเจี๋ย และเงยขึ้นเล็กน้อยมองไปยังฉลองพระองค์ที่พับอยู่เรียบร้อยในมือของขันที ก่อนจะทรงวางเชือกไหมสีแดงสดในพระหัตถ์ลงบนโต๊ะสลักข้างพระวรกาย           พระเนตรบนใบหน้าสวยเฉี่ยวเศร้าหมองเล็กน้อย อย่างที่แทบจะไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น           “เอาไว้ตรงไหนดีเพคะ”

            เมฆหนาทึบจนขีดเส้นขอบวังเป็นสีหม่น ลมเหนือพัดผ่านแผ่นกระเบื้องเป็นรอบแนวระเบียงรอบลานประลองทั้งสามทิศ ในที่สุดวันประลองกระชับมิตรก็มาถึง...          ขณะธงเหลืองขอบแดงถูกแขวนตามแนวระเบียงรอบลานหวงเจียอู่ และกลองยักษ์ข้างพลับพลายกพื้นทางทิศตะวันออกเริ่มเคาะจังหวะก้อง นั่นบ่งบอกว่า...การประลองของวันนี้ใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว          ในลานหวงเจียอู่ ผังถูกวางให้ฮ่องเต้เจิ้งเหรินรวมถึงเชื้อพระวงศ์ประทับกลางพลับพลาของฝั่งตะวันออก ฮองเฮาขนาบข้าพระพักตร์ องค์หญิงหย่งจูก็อยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งกลาง ซึ่งองค์หญิงเสวี่ยเซียนก็ทรงประทับอยู่ที่มุมหนึ่งของพลับพลาในวันนี้ พร้อมด้วยทั้งบ่าวไพร่คนสนิทของแต่ละตำหนักก็ยืนเรียงรายเบื้องพลับพลา คอยปรนนิบัติเหล่าเชื้อพระวงอยู่ไม่ห่าง          แต่ในเวลานี้ กลับยังไม่พบเงาของว่าที่ราชบุตรเขย...          &l

          “ท่านโคร์บาตาร์”        เสียงคุทุคตูเอ่ยต่ำ ก้าวเข้าไปใกล้แตะแขนเอกอัครทูต “ท่านจงสงบใจไว้ อย่าลืมว่าเรามี เจอีเต อยู่ หากถึงคราวอับจน ส่งเขาลงสนามเป็นคนสุดท้าย เราก็ไม่มีทางแพ้”        โคร์บาตาร์ฟังแล้วก็สูดหายใจลึก แววตาแข็งกร้าวตวัดมองไปยังฮ่องเต้หมิงที่ยังทรงพระสรวลอยู่บนพลับพลา ก่อนกล่าว        “ว่าที่ราชบุตรเขยนั้นปรีชาสามารถยิ่ง แม้ไม่ได้เป็นทหาร แต่ก็เก่งสมเป็นบุตรแม่ทัพ ขอให้ เจียร์กัล ทหารแนวหน้าของฝ่ายเราได้ลองประมือต่อไปเถิด”        โคร์บาตาร์พูดจบสะบัดอาภรณ์ และนั่งลงด้วยสีหน้าบึ้งตึง..         เสียงกลองใหญ่ดังก้องอีกครา บ่งบอกถึงการเปลี่ยนคู่ต่อสู้ในลานประลอง        สายลมเหนือยิ่งพัดโหมกระหน่ำ พาธงเหลืองโบกสะบัดแรงกว่าเก่า ผู้ชมจากสองฝั่งฝ่ายต่างรอคอยการต่อสู

            ปัง!          “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ!”          จงเจี๋ยผลักเข้าไปในห้องที่ว่างเปล่า          ทรุดเข่าลงตรงหน้าพระแท่นบรรทม มือเรียวกำชายผ้าสีอ่อนแน่นอย่างรู้สึกสิ้นหวัง เมื่อเห็นเซียนเซียนนอนอยู่อย่างเงียบเชียบ มีเพียงเศษถ้วยชาแตกกระจายอยู่บนพื้นที่ยังไม่ถูกเก็บกวาดเท่านั้น ที่เป็นหลักฐานชั้นดี          จงเจี๋ยมือสั่นลูบไปยังพระกรที่เย็นเฉียบ          “ตื่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเขาสั่นเครือ...          “...อื้อ...เจ้าเป็นอะไร...” ร่างบางบิดพระวรกายเปลี่ยนเป็นท่านอนตะแคง          จงเจี๋ยหันไปน้ำตาคลอเบ้ามองนอกประตู          “ซงเป่า!!! ไหนเจ้าบอกองค์หญิงเจ็บเจียนตายไง!” ร่างสูงต

          เมื่อถึงยามซวี เกี้ยววิจิตรสองหลังได้ถูกเจี้ยวฝูร่างกายกำยำแบกไปตามทางเดินหินของพระราชวังฝ่ายใน หลังหนึ่งสีขาววิจิตรด้วยลายเมฆเงิน และอีกหลังหนึ่งสีดำสนิทประณีต ดำเนินสู่ตำหนัก เฉียนชิงกง ที่ใช่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ในค่ำคืนนี้  โดยขบวนทั้งสองรายล้อมด้วยนางกำนัล ที่ถือโคมไฟแดงระย้าส่องแสงนวลอ่อน ๆ         ไม่กี่อึดใจ ขบวนเกี้ยวก็ได้มาจอดลงหน้าพระตำหนัก เฉียนชิงกง ทันทีกลับที่เสียงพิณกับขลุ่ยบรรเลงได้เข้าดังคลอรอบกาย ทั้งสองลงจากเกี้ยวก่อนเดินเข้าไปในตำหนักโอ่โถง ที่สว่างด้วยเชิงเทียนระย้า และเชิงเทียนตั้งพื้น         ฮ่องเต้เจิ้งเหรินประทับเหนือบัลลังก์มังกรทองอยู่เบื้องหน้า ใต้ฉลองพระองค์สีเหลืองทองงดงาม โดยมีฮองเฮาลวี่เวยประทับเคียงกาย ลานหน้าพระพักตร์ จัดโต๊ะไม้เตี้ยประณีตวางคู่เบาะไหมวิจิตรเรียงรายทั้งสองฝั่ง แบ่งเป็นฝั่งของขุนนางหมิงในด้านซ้าย และฝั่งของทูตต่างแดนในด้านขวา         จงเจี๋ยและเ