All Chapters of ไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!: Chapter 21 - Chapter 30

           "แค่เข้าพิธีอภิเษก...กับเจ้า... กับคนที่ข้าชอบ และอยู่ด้วยกันตลอดไปกระมัง”           นางยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะสบตาอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย          จงเจี๋ยเผลอกลั้นหายใจน้อย ๆ          ตลอดไปงั้นรึ..          ทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้านี้นั้นเป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น นางก็อาจความจำเสื่อมเพียงชั่วคราว ชอบเขาเพียงชั่วคราว ความสัมพันธ์ที่เหมือนจะดีขึ้นอยู่ตรงนี้มันก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น          แบบที่เฒ่าถิงจงพูดไว้นั่นแหละ ความจริงในตอนนี้ ชอบนางหรือไม่ชอบนาง นั้นไม่มีความสำคัญอันใดเลย          เพราะแม้แต่เขาเองก็ยังปลอมกับนาง และตั้งใจจะล้มการอภิเษกตั้งแต่แรกแท้ ๆ          “...องค์หญิงชอบคนผิดแล้วล่ะ พระองค์รู้หรือไม่ว่ากระหม่อมนั้นเป็นเพียงแค่คนเห็นแก่ตัว และเหลวแหลกที่สุดในบรรดาบ

            ณ ตำหนักไท่เหอ กงกงเหลาวิ่งลากเท้ายาวด้วยความไวดุจนักวิ่งแข่ง และหยุดลงเบื้องหน้าบัลลังก์ทองด้วยอาการหอบ ก่อนทรุดเข่าลงถวายบังคมอย่างรีบเร่ง          “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท~” หัวเข่านั้นปักลงพื้น มือเปื้อนเหงื่อประสานมือ อย่างพร้อมที่จะกราบทูลในสิ่งที่คาบมา          “มีอะไรอีก” ฮ่องเต้เหนือบัลลังก์ทองบนฐานหินหยก สุรเสียงตรัสเรียบนิ่ง ทรงออกแนวจะรำคาญเล็กน้อย เมื่อเพิ่งว่าราชการเสร็จไป ก็ดูจะมีเรื่องราวใหม่มาให้คับข้องใจ          “เอ่อ! คนของเรารายงานมาว่า องค์หญิงเสวี่ยเซียนเหมือนจะทะเลาะกับว่าที่ราชบุตรเขยพ่ะย่ะค่ะ”          กงกงลากเสียงยาวกราบทูล ดวงตาเล็กนั้นกรอกไปมา อย่างลุ้นในใจว่าฮ่องเต้จะทรงมีทีท่าอย่างไร เขานั้นวิ่งไปสืบข่าวอยู่หลายคราแต่รุ่งสาง ระหว่างรอฝ่าบาทว่าราชการเช้า และมีเรื่องราววุ่น ๆ หลายอย่างเกิดขึ้นในก่อนหน้านี้ 

           ที่นี่ที่ไหนกัน...          เมื่อหมอกควันบางขาวคลี่ตัวลงต่ำราวกับพันธนาการรอบตัว เซียนเซียนยกชายกระโปรงเดินเชื่องช้าไปตามทางที่ถูกกลืนหายไป ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าดังกังวานเหมือนคลื่นความถี่          ราวกับโลกทั้งใบหยุดนิ่ง และก็ต้องชะงักเมื่อปลายเท้าจมลงในผืนดินที่ชื้นแฉะ          “ช่วยด้วย...” เสียงบางเบาแหลมเล็กและสั่นเครือ แว่วขึ้นมาจากที่ใดที่หนึ่งในม่านหมอก          เสียงร้องไห้สะอื้นของเด็กชายแผ่วเบาแทรกเข้ามาในโสตประสาท จนต้องหันมองตามเสียง          เซียนเซียนชะลอฝีเท้าเงี่ยหูฟัง แต่เสียงร้องไห้นั้นยังดังอยู่ไม่จางไป... มันเว้นจังหวะแปลกประหลาด ราวกับเด็กคนนั้นกำลังพยายามกลั้นสะอื้น          แล้วปลายกระโปรงก็ลากผ่านดินโคลน ท่ามกลางความมืดสนิท 

              “...แต่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่า พวกเจ้าจะมีปัญญารึไม่”          สุรเสียงฮ่องเต้สูงขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มใต้หนวดสีดำขลับที่เงางามเผยรอยยิ้ม          “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ไว้ใจทหารใหม่อย่างกระหม่อม แต่กระหม่อมไม่อาจจะแน่ใจว่าจะแบกรับภารกิจของแผ่นดินเอาไว้ได้”                    เจิงหู่ตอบอย่างลังเล เขาแอบไม่แน่ใจว่าหากแพ้แล้ว หัวของเขาจะยังอยู่ที่เดิมหรือไม่ เขาพูดเสร็จก็หันไปสะกิดน้องชายอย่างร้อนใจ          แต่ฮ่องเต้ก็ส่ายพระพักตร์เบา ๆ          “ไม่ต้องกังวลไป ข้ากำลังคิดอยู่ ว่าเราอาจจัดการประลองแบบผู้ท้าชิง ถ้าหากว่าไม่ไหวกันจริง ๆ แม่ทัพฝีมือดีอย่างพ่อของเจ้าก็อาจจะต้องออกโรงเอง”&n

            เย็นวันนั้น           “องค์หญิงไปกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ”          จงเจี๋ยโผล่เข้าไปในตำหนักฮู่เมิ่ง เห็นร่างบางประทับอยู่ในสวนดอกเม่ยฮวาบนสะพานเล็กเหนือธารน้ำ ก็เข้าไปคว้าพระกรบาง และพานางเข้าไปในตำหนัก          “จะพาข้าไปไหนงั้นหรือ”          ร่างบางถามเช่นนั้น..          แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนการแต่งกายออกมาแต่โดยดี          บัดนี้นางอยู่ในฉลองพระองค์แบบปุถุชน แต่ยังคงความงามใต้สีฟ้าอ่อนละมุนตา หลงจงเจี๋ยไม่บอกกล่าวสิ่งใด เพียงแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ แล้วพาร่างบางขึ้นรถม้าที่เตรียมไว้ไปอย่างเงียบ ๆ          หลังรถม้าเคลื่อนผ่านประตูวังไปแล้วชั่วยามหนึ่ง มันก็ได้แล่นไปถึงที่หมายอย่างปล