All Chapters of ไม่ได้ตั้งใจนะ องค์หญิง!: Chapter 11 - Chapter 20

 -ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-           บนเกี้ยวไม้สีดำด้านที่เหนือหลังคาประดับหยกสีเขียวเข้มไว้ทั้งสี่หัวมุม ระหว่างเส้นทางสู่วัด จื่อฮว๋าซื่อ จงเจี๋ยได้ทบทวนถึงแผนการที่เตรียมเอาไว้อย่างเงียบ ๆ มือเรียวกำจี้ไม้ที่มารดาให้แก่เขาเอาไว้ในมือ อย่างภาวนาให้ตนทำตามแผนได้ราบรื่น          “ขอบารมีทั้งปวงของท่านแม่...คุ้มครองข้า ขอให้โชคเข้าข้างข้าด้วยเถิด...” ร่างสูงเอ่ยในลำคอ พลันนึกไปถึงคำพูดของเจิงหู่อีกครั้ง ------           “การที่จะยกเลิกงานอภิเษกให้ได้ ก็ต้องทำให้นางเกลียดเจ้า” เจิงหู่ยื่นหน้าเข้ามากระซิบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง โดยมีดอกโมกโปรยปรายในฉากหลังของเขา          “เรื่องนั้นข้าลองไปก่อนแล้ว แต่มันกลับได้ผลตรงข้าม” จงเจี๋ยเอ่ย       

            เหนือขอบหน้าต่างของห้องพักผ่อนส่วนตัว จงเจี๋ยยังคงนั่งอยู่อย่างสงบมากว่าครึ่งชั่วยาม เมื่อยามที่อาทิตย์ใกล้ตกดินเต็มที กลิ่นดอกโมกนั้นโชยอ่อน ราวกับปลอบประโลมให้ใจของเขาเย็นลงอย่างเงียบเชียบ แต่มันก็กลับไม่ได้เป็นผลเท่าไหร่นัก          “...” ขาคู่ยาวข้างหนึ่งของเขาห้อยลงขนานผนัง แต่อีกข้างชันเข่าอย่างสง่าผ่าเผยตรงขอบหน้าต่างนั้น          ดวงตาคมมองตรงไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับว่าสติไหลออกไปในห้วงความคิด          ใบหน้าหวานของใครบางคนที่เพิ่งแยกกันไปไม่นาน ผุดขึ้นราวกับภาพฉาย          มือเรียวที่มีลอยถลอกจึงกำหมัดแน่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิดใจ          ‘โผล่มาทำไมในหัวข้ากัน’ จงเจี๋ยสะบัดหน้าไปมา          “ไม่สิ... คนที่ต้องคิดถึงยามนี้ไม่ใช่นาง! แต่ต้องคิดถึงตัวต้นเรื่องที่ก่อเหตุใน

 -ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-           “เสด็จพ่อเพคะ เสด็จพ่อ~~~ ข้าเห็นเต็มสองตาว่า ว่าที่ราชบุตรจงเจี๋ยอะไรนั้น เกี้ยวท่านพี่เสวี่ยเซียน และก็อ้อล้อต่อกระซิก นัวเนียประเจิดประเจ้อนะเพคะ”          ณ ห้องบรรทม อันเป็นสถานที่ควรจะสงบสุขและของ ฮ่องเต้เจิ้งเหริน ที่เต็มไปด้วยความหน้าเกรงขามเปี่ยมศักดิ์ศรีของความเป็นจักรพรรดิ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนพื้นที่เล่นขององค์หญิงวัยสิบแปด ที่มีความซุกซนราวกับเด็กสามขวบ เมื่อองค์หญิงหย่งจูได้เสด็จเข้าเฝ้าผู้เป็นพ่อตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางดี          นางเกาะพระกรของฮ่องเต้เอาไว้ แล้วเขย่าในยามที่พระองค์พยายามจะล้างพระพักตร์จนน้ำกระเซ็น โดยมีกงกงเหลาคนสนิทกลืนน้ำลายอยู่เงียบ ๆ          “อืม... แล้วข้าต้องทำอย่างไร ลงโทษหลงจงเจี๋ยงั้นรึ?”          สุรเสียงของจักรพรรดิยังคงง่วงงุน และถามด้วยความเรียบนิ่ง พระองค์ทอดสายตามองยังพื้นที่เปียก

วันต่อมา เมื่อจงเจี๋ยลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า ได้ก็เห็นหัวหน้าหน่วยทหารในชุดเกราะนั่งสบายใจอยู่ในสวนดอกโมกของเขา “ท่านพี่เป็นเพียงหัวหน้าหน่วยทหาร แต่เข้ามาเพ่นพ่านในตำหนักฝ่ายในได้ขนาดนี้เชียวรึ” ผู้เป็นน้องชายเอ่ยผ่านช่องหน้าต่างที่เพิ่งเปิดออกกว้าง ด้วยสีหน้ารำคาญใจ แต่เจิงหู่นั้นก็ทักทายด้วยรอยยิ้มใต้ฟ้าใส ๆ “ต้องขอบคุณที่ข้ามีน้องชายเป็นถึงว่าที่ราชบุตรเขย ข้าเลยมีอภิสิทธิ์ในการเข้าออกฝ่ายในถึงเพียงนี้ แต่ข้าก็เพ่นพ่านมาได้แค่ตำหนักเจ้านี่แหละ ไม่งั้นอาจจะโดนเพ่งเล็งเอาได้” ผู้เป็นพี่ส่ายหน้าด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เขาวางแอปเปิลที่กัดครึ่ง ๆ กลาง ๆ ลงโต๊ะหินอ่อน ก่อนจะบิดขี้เกียจ------ “มีปัญหาอะไรกับข้าแต่เช้างั้นรึ” จงเจี๋ยยืนกอดอกต่อหน้าพี่ชายข้างโต๊ะหินอ่อน หลังทานข้าว จิบชาช้า ๆ และปล่อยให้อีกฝ่ายรออยู่นานสองนาน “เจ้านี่กินอาหารอะไรนานขนาดนี้ ข้านั่งจนเมื่อยก้นแล้ว นี่เจ้าลืมแล้วรึว่าเราต้องไปให้ปากคำในคดีขององค์หญิงน่ะ” เจิงหู่ส่ายหน้า ก่อนดีดซากเมล็ดแอปเปิลที่แห้งเพราะแสงแดดไปใส่ร่างผอมบาง

               ใต้ต้นบ๊วยที่ไร้ดอกระหว่างตำหนัก ฮู่เมิ่ง และ หลางเซียว จงเจี๋ยยืนรอคอยการกลับมาของร่างบางอย่างเงียบงันหลังไปเปลี่ยนชุดให้แห้งดีแล้ว ซึ่งทันทีได้ยินเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ขององค์หญิงที่เฝ้ารอ จงเจี๋ยก็เผลอเลื่อนมือมากุมไว้ที่หัวใจ ราวกับพยายามห้ามมันให้ไม่เต้นแรงขึ้น            ตัก.. ตัก.. ตัก.. ตัก.. ตัก..           แต่เหมือนมันไม่ยอมฟังเท่าไหร่ แถมใบหน้าและใบหูของเขายังร้อนขึ้นจนเหมือนจับไข้           ขณะนั้น ก็สังเกตเห็นองค์หญิงกำลังเสด็จกลับมาตำหนักจากด้านหลัง ยามนี้นางอยู่ในฉลองพระองค์สีชมพูอ่อนไม่ต่างจากดอกเม่ยฮวาในสวน ซึ่งพระเกศานั้นยังคงเปียกลู่ประพระอังศา งดงามจับสายตาแม้มิได้เกล้าผมอย่างหรูหราเช่นปกติ           คิดแล้ว...​คำพูดของพี่ชายเขาช่างไม่เกินจร