All Chapters of ขอเพียง แค่มัดใจ: Chapter 11 - Chapter 20

คล้อยหลังลูกน้องเดินออกไปแล้ว ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มจนขึ้นเป็นสันนูนหายไปตั้งห้าปี ไม่ร่ำลาสักคำ พอกลับมาเจอกันกลับทำเป็นเมินเฉยต่อเขาเนี่ยนะ เรื่องวันนั้นเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา ชายหนุ่มเอนตัวลงพิงกับพนักเก้าอี้เพื่อรอคนที่อยู่ในห้วงความคิดขึ้นมาหาเขาเพื่อโวยวาย“อะไรนะคะ! ทำไมต้องมีแค่แก้วที่ต้องเปลี่ยนเป็นกะกลางคืน แก้วแจ้งไปแล้วว่าแก้วมีเหตุจำเป็นไม่สามารถทำงานกลางคืนได้”หญิงสาวย่นคิ้วเข้าหากันรู้สึกกังวลใจเพราะหากเธอทำงานกลางคืนแล้วใครจะดูแลลูกของเธอ“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่แจ้งท่านประธานไปแล้วนะ แต่ท่านสั่งมาแบบนี้ พี่ก็ขัดคำสั่งไม่ได้”ชานนท์เองก็ลำบากใจแต่ถ้าไม่ทำตามตัวเขาเองนั่นแหละที่จะต้องเดือดร้อนแก้วขวัญรู้สึกไม่พอใจแต่ก็แสดงออกมากไม่ได้ เธอรู้ว่าสิ่งที่ได้รับคำสั่งมาเขาจงใจกลั่นแกล้งเธอเสียมากกว่าหญิงสาวผ่อนลมหายใจแล้วขอตัวไปทำงานต่อแต่ความจริงแล้วเธอก้าวเท้าด้วยความเร็วเพื่อตรงไปยังห้องทำงานของเขาทันที“คุณเตวิชน์!”แก้วขวัญไม่ได้เคาะประตูตามมารยาทเธอเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา เตวิชน์เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็กระตุกยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ใบหน้าหวานแปรเ

ช่วงเช้าตรู่เมื่อถึงเวลาเลิกงานแก้วขวัญก็รีบสแกนนิ้วมือเพื่อออกจากงานทันทีเพราะว่ายามเช้าลูกสาวคนสวยจะต้องแต่งตัวไปโรงเรียนตอนแรกเมษยาอาสาจะทำให้ทั้งหมดเพราะอยากให้เธอได้พักผ่อนเพราะทำงานมาทั้งคืน แต่มีหรือคนอย่างเธอจะยอมเพราะเกรงใจเพื่อนจะแย่“คุณคะ รู้เรื่องที่ยัยติวกับเจ้าเตเจอหนูแก้วแล้วหรือยัง”คุณกชมนเอ่ยขึ้นบนโต๊ะอาหารเช้าของวันด้วยรอยยิ้ม จนคนเป็นสามีอดที่จะยิ้มตามไม่ได้“ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย คุยกับเจ้าเตทีไรก็มีแต่เรื่องงาน ก็ไม่เห็นลูกพูดอะไรเลยนี่ แล้วคุณรู้ได้ยังไง”พูดจบมือก็ตักโจ๊กร้อน ๆ เข้าปากแต่ตาก็ยังคงชำเลืองมองคนเป็นเมียเพื่อรอฟังคำตอบ“จะรู้มาจากใครได้ล่ะคะ ก็รู้มาจากลูกสาวเรานี่แหละ เห็นบอกว่าหนูแก้วไปทำงานเป็นแม่บ้านที่โรงแรมเราทั้ง ๆ ที่การศึกษาก็ดี เรียนก็เก่ง”“หนูแก้วเขาอาจจะมีเหตุผลส่วนตัวอะไรหรือเปล่า”“ฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ ที่แปลกไปเลยเห็นยัยติวบอกว่าสองคนนั้นเจอหน้ากันก็เอาแต่ทะเลาะกัน หนูแก้วเองก็ไม่ได้ตามตอแยเหมือนแต่ก่อน”“เอาน่าคุณ มันเป็นเรื่องของเด็ก ๆ เราก็ดูอยู่ห่าง ๆ เอาก็แล้วกัน”“ถ้างั้นเอาแบบนี้ไหมคะคุณ ช่วงปิดไตรมาสของบริษัท เราหาเวลาไปหาลูก

สนามบินสุวรรณภูมิ...ร่างระหงของหญิงสาวที่บินกลับมาจากต่างประเทศลากกระเป๋าเดินทางใบขนาดใหญ่ออกมาจากฝั่งผู้โดยสารขาเข้ามือเรียวยกขึ้นจับไปที่แว่นกันแดดแล้วดึงออก เธอสอดส่องสายตาไปยังฝูงคนที่มายืนรอรับคนในครอบครัว จนกระทั่งเธอเห็นผู้ชายตัวโตที่ยืนพิงเสาอยู่ เธอร้องเรียกพร้อมกับโบกมือให้“พี่ธีภพ”“มิลิน”ธีภพยกมือทักทายพร้อมกับเดินเข้ามาหา แล้วเอื้อมมือไปดึงกระเป๋าจากเธอมาถือแทนเมื่อไม่นานมานี้เขาได้รับสายจากต่างประเทศที่ติดต่อมาหา ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นมิลินอดีตคู่หมั้นเพื่อนรักเขาเอง เธอคอยโทรมาถามเรื่องราวของเตวิชน์อยู่ไม่เคยขาดตอนแรกเขาก็บ่ายเบี่ยงที่จะตอบเพราะเห็นว่าเธอเคยทำร้ายจิตใจเพื่อนของตนเองแถมยังบอกเลิกหนีไปต่างประเทศกับชายอื่นอีกต่างหากแต่เพราะเธอยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังพร้อมกับแนบหลักฐานการรักษาซึ่งเขาเห็นว่าเป็นเรื่องจริงจึงยอมตอบคำถามทุกอย่างพร้อมกับบอกความจริงไปว่าเตวิชน์ไม่ได้มีใครใหม่เลยนับตั้งแต่วันที่มิลินทิ้งไป“ไม่เป็นไรค่ะพี่ธี เดี๋ยวลินถือเองได้”“อย่าเลย พี่ช่วยถือ แล้วนี่น้องลินบอกที่บ้านหรือยังว่ากลับประเทศไทยแล้ว” เขาเอ่ยถามขึ้นขณะลากกระเป๋าไปตามทา

แม้จะเป็นฤดูร้อนแต่อุณหภูมิในห้องกลับเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศจนร่างอวบที่อยู่ภายใต้อ้อมกอดต้องซุกกายเข้าหา แผงอกเจ้าของความสูงกว่า 185 ซ.ม เหมือนจะรับรู้ว่าเธอต้องการไออุ่นเรียวแขนแกร่งจึงกระชับอ้อมแขนเพื่อให้เธอซุกหน้าได้ถนัดมากขึ้นเวลาผ่านไปยาวนานเท่าไรไม่รู้แต่เปลือกตาบางรับรู้ถึงแสงสว่างจากแดดอ่อน ๆ ยามเช้าเมื่อตกกระทบสัมผัสดวงตาหวานเบิกกว้างขึ้นเมื่อต่อมสำนึกระลึกได้ว่าเมื่อคืนเธอเผลอหลับไปในอ้อมกอดของเตวิชน์แทนที่เธอจะรอให้เขาหลับแล้วค่อยหนีออกไปแต่ก็ดันมาหลับไปพร้อมกับเขาได้เสียนี่ น่าเขกกระบาลตัวเองเสียจริงใบหน้าคมแม้ยามหลับก็มีเสน่ห์เหมือนเดิม หากใครเห็นก็คงต่างหลงใหลมิใช่น้อย หญิงสาวเงยหน้ามองเขาแล้วเผลออมยิ้มออกมาเพราะมันช่างเหมือนกันกับเจ้าแก้มป่องเสียจริงถอดแบบกันมาหมดทั้งตา จมูก และปาก“จ้องหน้าพี่ขนาดนี้ แสดงว่าชอบพี่มากเลยใช่ไหม”น้ำเสียงนุ่มเอ่ยขึ้นทั้ง ๆ ที่ดวงตาเขายังไม่ทันได้ลืมขึ้นเสียด้วยซ้ำ ร่างอวบสะดุ้งสุดตัวแล้วแกะแขนที่โอบกอดออก พร้อมกับลุกขึ้นนั่ง“หลงตัวเองชะมัด” เธอพึมพำออกมาเบา ๆเตวิชน์ยันกายลุกขึ้นพิงกับที่พักแขนของโซฟาโดยที่ขายาวยังคงเหยียด

ผมเส้นเล็กดำขลับถูกมัดแกะขึ้นสองข้าง ร่างเล็กถูกสวมด้วยชุดเจ้าหญิงสีฟ้าสดใส ต้นข้าวยืนหลบอยู่ข้างหลังคนเป็นแม่เจ้าแก้มป่องชะเง้อคอออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อมองสาวสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกล และ กำลังส่งรอยยิ้มหวาน ๆ มาให้ดวงตาดำจ้องมองไม่กะพริบ หนูน้อยได้แต่สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร จนกระทั่งแก้วขวัญย่อตัวนั่งลงตรงหน้าลูกมืออวบลูบศีรษะลูกเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“ต้นข้าว จำที่แม่เคยบอกได้ไหมคะ ว่าอาติววดีจะมาหา”หนูน้อยพยักหน้ารับ “น้องสาวของคุณพ่อเหรอคะ”เสียงแหลมเล็กบ่งบอกว่าเจ้าแก้มป่องดีใจแค่ไหน แก้วขวัญยิ้มอ่อนๆ แล้วผงกหัวให้ก่อนจะหันไปมองหน้าติววดีเป็นเชิงอนุญาตหญิงสาวไม่รอช้ารีบก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างไวตุ๊กตาเจ้าหญิงถูกยื่นให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังจ้องมองมา ติววดีซื้อติดมือมาเพื่อเอาใจหลานโดยเฉพาะเผื่อว่าจะทำให้ทั้งคู่เข้ากันได้เร็วขึ้นเด็กน้อยยกมือไหว้ขอบคุณและสวัสดีไปพร้อม ๆ กัน บ่งบอกว่าหลานสาวคนแรกของตระกูลถูกอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี“ขอบคุณค่ะ คุณอา”นิ้วมือเล็กยื่นออกไปรับแล้วก็เดินกลับมายืนหลบอยู่หลังคนเป็นแม่เหมือนเดิม แม้ว่าจะดีใจที่ได้เห็นญาติฝั่งคนเป็นพ่อแต่ก็ใช่ว่าหนูน้อ