All Chapters of ขอเพียง แค่มัดใจ: Chapter 1 - Chapter 10

“พี่เต รอแก้วด้วย อย่าเดินเร็วสิ แก้วเดินไม่ทัน”ร่างอวบในชุดนักศึกษาวิ่งตามชายหนุ่มรูปหล่อที่ก้าวเท้ายาวๆ โดยไม่ได้เหลียวมองด้านหลังเลยสักนิด เธอเอาแต่ร้องตะโกนบอกให้เขาเดินช้าๆ เพราะขาป้อมสั้นของเธอก้าวตามไม่ทันใบหน้าคม คิ้วเข้ม จมูกเป็นสันรับกับรูปปากหนา ได้แต่ย่นคิ้วแล้วถอนหายใจออกมา เท้าใหญ่หยุดนิ่งกะทันหันทำเอาแก้วขวัญที่วิ่งตามมาไม่ทันระวังจึงเบรกไม่อยู่ชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างเต็มเปา“โอ๊ย จะหยุด ทำไมไม่บอก”มืออวบลูบหน้าปอยๆ จมูกโด่งเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหวานเงยจ้องชายหนุ่มที่เธอวิ่งตามมาด้วยท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย“แล้วจะตามมาทำไม เลิกทำตัวน่ารำคาญได้ไหม”เตวิชน์แยกเขี้ยวใส่เด็กสาวที่คอยเอาแต่ตามตื๊อเขา แม้จะถูกปฏิเสธหลายครั้ง แต่คนตรงหน้าก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย แถมยังตามติดเขาเป็นเงาตามตัวเสียอีก“ก็แก้วแค่อยากรู้นี่ ว่าพี่เตจะไปไหน ถามก็ไม่ยอมบอก แก้วก็ต้องวิ่งตามมาสิ”น้ำเสียงแหลมเล็กราวกับนกแก้วถามออกไปโดยไม่ได้สนใจเสียด้วยซ้ำว่าชายตรงหน้าจะพอใจตอบหรือไม่“พี่กำลังจะไปหาแฟน พอใจหรือยัง” เขาตะคอกน้ำเสียงออกมา“ฟะ แฟน หมายความว่ายังไงคะ”ใบหน้าอวบเศร้าลงเล็กน้อย รู้สึกเจ

แกร๊ก...เสียงลูกบิดประตูห้องนอนดังขึ้นเตวิชน์เดินเข้ามาภายในห้องที่มืดสนิท ดวงตาพร่ามัวมองไปยังเตียงกว้าง เขาขยี้ตาและสะบัดหัวเพื่อไล่ความมึนเมาสองเท้าใหญ่เดินไปยังเตียงก็พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ มีเพียงไรผมยาวที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเท่านั้น ร่างกำยำก้าวขึ้นเตียงแทรกร่างตัวเองใลงต้ผ้าห่มผืนหนาแขนยาวเกี่ยวรั้งเธอเข้าหาแผ่นอก“รอผมนานไหม ขอโทษนะที่มาช้า”น้ำเสียงแหบกระซิบข้างหูพร้อมใช้ริมฝีปากขบเบาๆ ไปที่ใบหู สองมือซุกซนล้วงผ่านเสื้อยืดผืนบางเกาะกุมสองเนินใหญ่บีบคั้นราวกับลูกโป่งใส่น้ำปลายลิ้นตวัดโลมเลียผ่านซอกคอเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของผู้หญิงตรงหน้า จากเรียวนิ้วที่สัมผัสเขารับรู้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเจ้าเนื้อค่อนข้างอวบอ้วน แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้ลองเปลี่ยนรสชาติดูบ้างแก้วขวัญที่ถูกกระตุ้นอารมณ์แทนที่จะปัดป้องแต่กลับตอบสนองราวกับต้องการปลดปล่อยความใคร่ อารมณ์ความต้องการบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งส่งเสริมให้คนทั้งคู่กอดรัดกันยิ่งขึ้นความมึนเมาทำให้คนทั้งคู่ตกเป็นของกันและกันโดยที่ต่างคนต่างไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร รสสวาทครั้งแรกที่ถูกปรนเปรอทำให้แก้วขวัญถึงกับเคลิบเคลิ้มปล่

วัญที่มีค่า(1)1052 คำ5 ปีผ่านไป...สายลมยามบ่ายแก่ๆ พัดเอาไอร้อนมากระทบผิวกาย แก้วขวัญยืนเหม่อลอยมองน้ำทะเลเบื้องหน้า เธอยังคงหวนคิดถึงใครบางคนอยู่ไม่เคยลืม แม้คำพูดในวันนั้นจะทำให้เธอเสียใจก็ตาม“แม่คะ ต้นข้าวกลับมาแล้ว”เสียงแหลมเล็กตะโกนมาจากด้านหลัง แก้วขวัญหันกลับไปแล้วยิ้มกว้าง เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเรียกเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มสวมชุดนักเรียนอนุบาลกระโปรงแดง สะพายกระเป๋าลายการ์ตูนตัวโปรดกำลังวิ่งตรงเข้ามาหาสองแขนอวบกางออกอ้ารับคนตัวเล็กพร้อมกับอุ้มขึ้นไว้บนอก“กลับมาแล้วเหรอคะ” หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวา“แม่ไม่ไปรับต้นข้าว” เด็กน้อยทำแก้มป่องแล้วย่นคิ้วเข้าหากัน“แม่ขอโทษนะคะ วันนี้แม่งานยุ่งมากๆ เลยแต่ก็ให้น้าเมย์ไปรับ แล้วไง เห็นบ่นหาแต่น้าเมย์ทุกวัน”แก้วขวัญใช้หน้าผากตัวเองชนหน้าผากลูกสาวเบาๆ แล้วหันไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินตามหลังมาพร้อมถุงที่อยู่ในมือพะรุงพะรัง“ต้นข้าวขา เดินไวมากเลยนะ ไม่เห็นรอน้าเมย์เลย”เมษยาเดินมายังไม่ทันจะถึงตัวคนทั้งคู่ก็ทำเสียงเล็กเสียงน้อยราวกับออดอ้อนคนเป็นหลาน“ก็น้าเมย์เดินช้า ต้นข้าวไม่รอหรอกค่ะ”เด็กน้อยยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วโบก

ช่วงสายของวันหลังจากที่ไปส่งลูกสาวที่โรงเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว แก้วขวัญก็เดินทางมาที่โรงแรมด้วยความเร่งรีบเพราะว่าอีกไม่ถึงสิบนาทีเสียด้วยซ้ำก็ได้เวลาเข้างานแล้วอาชีพแม่บ้านโรงแรมแม้จะเป็นอาชีพที่ไม่ตรงกับสายที่เรียนมาแต่อย่างน้อยเงินเดือนและสวัสดิการที่นี่ก็ค่อนข้างดี บางครั้งห้องไหนเจอลูกค้าใจดีหน่อยก็ได้เงินพิเศษที่ลูกค้าวางไว้ให้“อ้าว ยัยแก้ว มาพอดีเลยรีบๆ เปลี่ยนชุดเดี๋ยวจะไม่ทัน”หญิงวัยกลางคนกวักมือเรียกไวๆ เมื่อเธอเดินอ้อมมาทางด้านหลังซึ่งเป็นห้องซักล้างและห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด“มีอะไรหรือเปล่าคะป้าอ้อย ทำไมดูท่าทางรีบร้อนจัง”สองมือรีบปลดกระเป๋าสะพายที่คล้องอยู่ออกแล้วรีบนำไปยัดเก็บไว้ที่ตู้เก็บทรัพย์สิน พร้อมกับดึงยูนิฟอร์มของโรงแรมมาสวมแล้วห้อยติดป้ายพนักงานไว้ที่หน้าอกให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมทำงาน“จะไม่ให้รีบได้ยังไงล่ะ อีกครึ่งชั่วโมงประธานบริหารคนใหม่ก็จะเข้ามาดูงานแล้วนะ”“อ้าว ไหนบอกว่าจะมาอาทิตย์หน้าไงคะ”เธอย่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้หรือว่านี้จะเป็นแผนเข้ามาดูงานโดยไม่แจ้งจะได้ไม่ต้องเป็นผักชีโรยหน้า“จะมาตอนไหนก็ไม่ต่างกันหรอก รี

บ่ายแก่ๆ ตะวันเริ่มคล้อยลง ร่างอวบของแก้วขวัญเดินกลับไปกลับมาบริเวณถนนด้านหลังโรงแรมติดกับชายหาด สองมืออูมกุมเข้าหากันจนเหงื่อเปียกชุ่ม ส่วนคอก็คอยชะเง้อมองถนนเบื้องหน้าเพื่อรอใครสักคนไม่นานรถยนต์กึ่งเก่ากึ่งใหม่คันสีดำก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบท่า กระจกรถถูกเลื่อนลงพร้อมกับรอยยิ้มสดใสของเมษยา“คิดถึงเจ้าตัวเล็กจนต้องออกมายืนรอรับเลยเหรอจ๊ะ”เมษยาเอ่ยปากแซวโดยไม่ได้จับสังเกตสีหน้าคนเป็นเพื่อนเลยสักนิดว่าเป็นอย่างไร ซึ่งยามนี้เต็มไปด้วยความกังวล“เมย์ แกอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ ฉันฝากลูกกลับไปพร้อมกับแกก่อนได้ไหม เลิกงานแล้วฉันจะรีบไปรับ”“แกเป็นอะไรยัยแก้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”คราวนี้เมษยาจับอาการของเพื่อนได้ก็ถึงกับคิ้วขมวด“แล้วฉันจะกลับไปเล่าให้แกฟังทีหลังนะ แต่ตอนนี้แกพาลูกฉันกลับไปรอที่บ้านก่อนได้ไหม”ปากอิ่มพูดกับเพื่อนแต่ก็มิวายหันซ้าย หันขวาราวกับกลัวว่าจะมีคนมาเห็น“ไม่เอา ต้นข้าวจะอยู่กับแม่ ต้นข้าวไม่ไปกับน้าเมย์หรอก”เด็กน้อยแก้มป่องยืดตัวขึ้นแม้ว่าเข็มขัดนิรภัยจะยังคงคาดอยู่ที่อก ปากเล็กเม้มขึ้นเล็กน้อย คิ้วเล็กย่นเข้าหากัน บ่งบอกว่าเด็กน้อยงอนคนเป็นน้าด้วยเรื่องอะไรสักอย่าง