All Chapters of ขอเพียง แค่มัดใจ: Chapter 21 - Chapter 30

เรือยอชต์สีขาวลำใหญ่ถูกจอดเทียบท่าสะพานซีเมนท์ที่ถูกยื่นออกไปพื้นน้ำทะเลแก้วขวัญรีบขนอุปกรณ์ทุกอย่างช่วยเพื่อนร่วมงานขึ้นไปบนเรือ วันนี้เธอออกมาสายนิดหน่อยเพราะลูกเธอร้องไห้งอแงวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แทนที่เธอจะได้ใช้เวลาอยู่กับลูกก็ต้องมาทำงานข้ามวันเสียนี่สองมือหอบหิ้วของพะรุงพะรังแถมยังค่อนข้างจะหนักอีกเสียด้วย“มาครับ เดี๋ยวผมช่วยถือ”“ขอบคุณมากค่ะ”เหมือนสวรรค์ส่งสุภาพบุรุษมาช่วยเธอยามลำบาก ของบางชิ้นที่หนักอึ้งถูกชายปริศนาแย่งไปถือ แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มที่เปื้อนหน้าก็หุบลงแทบในทันที“พี่ธีภพ”“น้องแก้ว...”ทั้งสองต่างจ้องหน้ากัน เป็นธีภพเองที่ยืดตัวตรงแล้วมองหน้าร่างอวบ ชายหนุ่มก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอแก้วขวัญที่นี่สายตาไล่มองยูนิฟอร์มที่หญิงสาวสวมก็ต้องประหลาดใจที่เห็นเป็นชุดพนักงานโรงแรมที่นี่ธีภพย้อนนึกไปถึงคำพูดของเตวิชน์ที่บอกว่าเจอแก้วขวัญแล้วในรอบห้าปี มันหมายความว่าแบบนี้นี่เองหญิงสาวตรงหน้าหนีมาทำงานเป็นพนักงานที่นี่ แล้วบังเอิญทั้งคู่ก็มาเจอกันอย่างนั้นเหรอ โลกมันช่างกลมเสียจริงแล้วมีเหตุผลอะไรที่หญิงสาวจะต้องหนีมาไกลถึงที่นี่ หนีมาทำใจเหรอ?“เกิดอะไร

ข่าวเรื่องความสัมพันธ์บนเตียงของเตวิชน์และมิลินถูกแพร่กระจายผ่านช่องทางออนไลน์อย่างรวดเร็ว เรื่องราวดังกล่าวถูกเป็นที่พูดถึงในหมู่พนักงานทั้งวันแก้วขวัญซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ เธอเดินกลับบ้านด้วยท่าทีเหม่อลอย ก้อนเนื้อหัวใจข้างซ้ายเหมือนถูกเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงนับพันเล่ม“แม่แก้วกลับมาแล้ว”เสียงแหลมเล็กของเจ้าแก้มป่องร้องตะโกนขึ้นเมื่อเงยหน้าจากกองของเล่นที่วางอยู่บนพื้น เท้าเล็กยันตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดคนเป็นแม่หญิงสาวทิ้งกระเป๋าสะพายลงพื้นแล้วทรุดตัวอ้าแขนรับอ้อมกอดของเจ้าตัวเล็ก แต่แล้วอยู่ ๆ น้ำตาที่พยายามอดกลั้นก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้“คุณแม่ร้องไห้ทำไมคะ ใครทำอะไรคะ เดี๋ยวหนูจะไปทำโทษเขา”นิ้วเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้ม เรียวคิ้วย่นเข้าหากัน แววตามีความสงสัยว่าคนใจร้ายที่ไหนกันมาทำให้แม่ต้องร้องไห้“ไม่มีใครทำอะไรแม่หรอกค่ะคนเก่ง เมื่อกี้แม่เดินผ่านคนที่กำลังกวาดถนน ฝุ่นมันเยอะค่ะ แม่เลยแสบตา”แก้วขวัญลูบหัวคนเป็นลูกด้วยความเอ็นดู วันนี้เธอโกหกลูกตัวเองแล้วหนึ่ง แต่ก็อดปลื้มปริ่มไม่ได้ที่ลูกสาวตัวแค่นี้รู้จักเป็นห่วงเธอด้วย“มาอยู่ตรงนี้นี่เอง น้าพริกับน้าเมย์ก็เดินตามห

“คุณแก้วแน่ใจแล้วนะครับว่าจะลาออก” ชานนท์มองซองกระดาษขาวในมือ ซึ่งเป็นจดหมายลาออกที่แก้วขวัญนำมายื่นให้ในเช้าวันนี้“แน่ใจแล้วค่ะ แก้วตัดสินใจดีแล้ว”“แล้วท่านประธานทราบเรื่องนี้หรือยังครับ”“ไม่ค่ะ อีกอย่างการที่ฉันจะลาออกหรือไม่ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา ถ้าไม่มีอะไรแล้วแก้วขอตัวนะคะ”เธอยิ้มให้ผู้จัดการโรงแรมบาง ๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปเลยแต่ขายังไม่ทันจะก้าวพ้นจากประตูห้องทำงานของชานนท์เสียด้วยซ้ำ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเรียวนิ้วกดรับสายโดยที่ไม่รีรอเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาเป็นเมษยา หลังจากพูดคำว่าฮาโหลได้คำเดียวเรี่ยวแรงที่มีแทบหายไปจนหมดสิ้น“ต้นข้าว”เธอพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วก็รีบจ้ำอ้าวเดินออกไป ชานนท์ได้แต่มองตามแบบงง ๆ ว่าทำไมหญิงสาวมีทีท่าร้อนใจนักหลังจากรับสายเมื่อครู่ทางด้านกชมนและอันนพนั่งอยู่โซฟาบริเวณโซนพักผ่อนของโรงแรมโดยที่ฝั่งตรงข้ามเป็นพ่อกับแม่ของมิลินนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“สรุปแล้วก็คือคุณเตวิชน์จะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับลูกสาวเดี้ยนนะคะ”ฝ่ายคนเป็นแม่ของมิลินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มนิด ๆ เหมือนรู้สึกโล่งใจที่ลูกสาวไม่ต้องเสียตัวฟรีแถมอีกอย่างวงศ์ตระกูลก็ไม่ต้องเ

มิลินตัดสินใจในวินาทีนั้นทันทีว่าต้นเหตุมาจากแก้วขวัญกับลูกก็ต้องเริ่มจัดการจากตรงนั้น ไม้แก่คงใช้ไม่ได้ผล แต่ไม้อ่อนรับรองได้ผลชัวร์บ้านของแก้วขวัญอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมมิลินจึงมาหาแก้วขวัญได้สะดวกโดยการไปขอร้องอ้อนวอนเอาที่อยู่มาจากชานนท์มาจนได้ยามนี้ภายในบ้านต่างนั่งห้อมล้อมรับขวัญที่เจ้าตัวเล็กกลับมาอย่างปลอดภัย ส่วนเมษยาเอาแต่ร้องไห้เพราะยังโทษตัวเองที่ปล่อยให้ต้นข้าวหายไป จนเจ้าแก้มป่องต้องเดินเข้าไปกอดปลอบ คำพูดคำจาของ เด็ก 5 ขวบ ทำเอาบรรยากาศในบ้านกลับมาครึกครื้นอีกครั้งแก้วขวัญบอกกับทุกคนว่าเตวิชน์รู้เรื่องลูกแล้วแต่ที่แปลกไปก็คือเขานิ่งจนเธอรู้สึกกลัว พีระและพริมจึงได้แต่พูดปลอบว่าอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้แสดงอาการว่าจะเอาลูกไปจากเธอเสียหน่อย อีกอย่างท่าทางมีความสุขของหลานที่แสดงออกมาว่าได้เจอพ่อมันก็พิสูจน์ว่าแก้วขวัญไม่ควรปิดบังเรื่องนี้อีกต่อไป มันก็ถูกต้องแล้วพูดคุยกันได้ไม่นานเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นสองสามครั้งพอพริมาชะโงกหน้าไปดูก็เห็นสาวสวยร่างระหงในชุดเดรสสีฉูดฉาดยืนอยู่หันมาบอกแก้วขวัญว่าไม่รู้ว่าใครมาหาหญิงสาวลุกขึ้นยืนมองตามสายตาของเพื่อน เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนมาหาก็

“เดี๋ยวสิ พวกแกจะทิ้งฉันไว้แบบนี้เหรอ”แก้วขวัญร้องตามเพื่อนที่เดินเคียงข้างกันออกไป แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจแถมยังเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกต่างหากหญิงสาวหันกลับมามองคนตัวโตที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม แถมยามนี้ใบหน้าหล่อก็เอาแต่อมยิ้ม ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้เธอ“นี่ค่ะ ผ้าเช็ดตัว คุณเข้าไปอาบน้ำสระผมก่อนแล้วกันเดี๋ยวจะไม่สบาย ส่วนเสื้อผ้าฉันพอมีชุดนักบอลอยู่บ้าง คุณคงจะใส่ได้ ส่วนชุดสูทฉันจะรีบซักแล้วอบแห้งให้ คุณจะได้รีบกลับ”“ทำไมต้องรีบไล่พี่ด้วย คืนนี้พี่ขอค้างที่นี่ไม่ได้เหรอ พรุ่งนี้เช้าพี่อยากไปส่งลูกไปโรงเรียน”“ไม่ได้ค่ะ ถ้าคุณอยากไปส่งลูกพรุ่งนี้เช้าคุณค่อยกลับมาใหม่ก็ได้”เธอตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงบึ้งตึงเล็กน้อย พลางชำเลืองมองอีกคนที่หน้าสลดลงเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดเตวิชน์พยักหน้ารับคำกับสิ่งที่เธอพูดแล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำที่เธอชี้ทางบอกแก้วขวัญมองตามร่างสูงที่หายเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเขาคงยังไม่ได้กินอะไรมาจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำเมนูง่ายๆ ให้เขาทานก่อนกลับข้าวไข่เจียวหมูสับกลิ่นหอมลอยมาตั้งแต่ที่เขาเปิดประตูห้องน้ำ พยาธิในท้องก็ส่งเส