All Chapters of Spacail friend เพื่อนที่สูญหาย 25+: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากปีศาจไวโอลินถูกกาเบรียลใช้พลังสวรรค์ "ชำระล้าง" จนกลายเป็นดวงวิญญาณสีขาวตัวจิ๋วที่นั่งสำนึกผิดอยู่ในขวดน้ำพลาสติก เอก้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ​"พวกคุณทำมหาลัยพังอีกแล้วนะ... พรุ่งนี้อาจารย์สมยศต้องเรียกฉันไปด่าแน่ ๆ" เอก้ากุมขมับมองสภาพห้องชมรมที่เละเทะ ​"ไม่หรอกครับเอก้า ผมใช้ 'มนต์ลบเลือน' กับนักศึกษาคนอื่นไปแล้ว พวกเขาจะจำได้แค่ว่าวันนี้มีวงดนตรีร็อกชื่อดังมาซ้อมหนักจนลำโพงระเบิดเท่านั้น" กาเบรียลยิ้มอ่อนโยนตามเดิม พลางเช็ดเหงื่อให้เอก้า ​"เออ! ว่าแต่ไอ้ผีนี่มันบอกว่า... มันหนีมาจาก 'คุกนรกชั้นพิเศษ' เพราะมีใครบางคนเปิดประตูให้" ฮันนี่ทำหน้าจริงจัง "นั่นแปลว่า... ในนรกมีหนอนบ่อนไส้ หรือไม่ก็มีใครกำลังพยายามจะดึงตัวฉันกลับไป" ​ในขณะที่ทุกคนกำลังเครียด จู่ๆ โทรศัพท์ของเอก้าก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์แปลกส่งรูปถ่ายมา... มันคือรูป "ร้านค้าในระนอง" ที่เอก้ากำลังจะไปทำธุรกิจ แต่ในรูปนั้นกลับมีเงาสีดำขนาดมหึมาปกคลุมอยู่! ​"พัสดุที่พวกเราเจอที่ระนอง... มันแค่จุดเริ่มต้นสินะ" กาเบรียลเอ่ยเสียงเครียด "ดูเหมือนว่าเรื่องราวที่มหาลัย มันจะเป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้บา

​ณ บ่อน้ำร้อนรักษะวาริน กลิ่นกำมะถันอ่อนๆ และไอน้ำที่ลอยกรุ่นทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย แต่ไม่ใช่สำหรับก๊วนนรกสวรรค์ เพราะทันทีที่มาถึง กาเบรียลในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตาก็กลายเป็นจุดสนใจของสาวๆ ทั้งบ่อ จนฮันนี่เริ่มออกอาการ "หวงก้าง" แบบไม่รู้ตัว ​"นี่! พวกแกจะมองอะไรกันนักหนา ไม่เคยเห็นคนหล่อเรืองแสงหรือไง!" ฮันนี่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนน้ำในบ่อเริ่มเดือดปุดๆ ​"ฮันนี่ครับ... ใจเย็นๆ สิครับ เดี๋ยวชาวบ้านเขาก็ตื่นกลัวกันหมดพอดี" กาเบรียลปรามพลางหย่อนกายลงในบ่อที่อุณหภูมิ 42 องศาเซลเซียส "อืม... สบายจริงๆ ครับ เหมือนได้ล้างบาปจากเมื่อคืนเลย" ​"แกสิที่ต้องล้างบาป! ไอ้ทูตสวรรค์สาย SM!" ฮันนี่กระซิบด่าพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ แล้วแอบใช้เท้าใต้พื้นน้ำสะกิดรอยแผลที่หน้าแข้งของเขาเป็นการเอาคืน ​ในขณะที่มนุษย์และเทพกำลังแช่น้ำอย่างสำราญ เจ้ากาฟิลด์ที่แอบนั่งอยู่ในตะกร้าข้างบ่อก็เกิดนึกสนุก มันเห็นป้าย 'ห้ามสัตว์เลี้ยงลงบ่อ' แต่มันคือใคร? มันคือกาฟิลด์! มันกระโดดพรวดลงไปในบ่อ 'บ่อนิยม' ซึ่งเป็นบ่อแช่เท้าที่คนเยอะที่สุด! ​"เฮ้ย! แมวใครตกน้ำ!" เสียงชาวบ้านร้องลั่น ​กาฟิลด์ไม่ได้ตกใจ มันกล

หลังจากจบทริประนองแบบสะบักสะบอม (ทั้งร่างกายและบานหน้าต่าง) เอก้าก็ต้องกลับมาเผชิญความจริงนั่นคือ "วันเปิดเทอม" ที่มหาวิทยาลัย แต่ปัญหาคือ... กาเบรียลกับฮันนี่ดันไม่ยอมปล่อยให้เธอไปเรียนคนเดียว! ​"ฉันจะไปเรียนด้วย! ฉันอยากรู้ว่าพวกมนุษย์เขาเรียนวิชา 'จีบกัน 101' กันยังไง" ฮันนี่เอ่ยพลางสวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะที่แอบไปจิ๊กมาจากไหนไม่รู้ รวบผมสูงจนดูเหมือนรุ่นพี่ตัวแม่สุดโหด ​"ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณครับเอก้า" กาเบรียลมาในลุค "นักศึกษาแพทย์" ใส่เสื้อกาวน์สะอาดกริบ (ที่เขาเสกขึ้นมาเอง) สวมแว่นตากรอบทองดูเป็นวิญญูชนผู้มีความรู้ "ผมจะไปนั่งสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ คุณเอง" ​"พวกคุณจะบ้าเหรอ! นี่มันมหาวิทยาลัยนะ ไม่ใช่ที่ท่องเที่ยว!" เอก้ากุมขมับ "แล้วกาฟิลด์ล่ะ? จะให้มันอยู่หอคนเดียวเหรอ?" ​เมี๊ยววว! ​เจ้ากาฟิลด์ไม่ได้อยู่หอ แต่มันแอบมุดเข้าไปอยู่ในเป้ของเอก้าเรียบร้อยแล้ว โดยสวม "ชุดนักศึกษาไซส์จิ๋ว" ที่ฮันนี่เย็บให้ พร้อมแว่นตากันแดดอันโปรด ​ณ ลานเกียร์ของมหาวิทยาลัย... ทันทีที่ก๊วนนี้ปรากฏตัว ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่พวกเขา ฮันนี่เดินเชิดหน้าแผ่รังสีอำมหิตจนพวกเด็กปีหนึ่งต้องร

ตกเย็น เอก้าต้องไปเข้ากิจกรรมชมรมดนตรีสากลตามคำสั่งของอาจารย์สมยศ (อธิการบดี) เพื่อไปสืบดูว่า "กลิ่นอายปีศาจ" ที่กาเบรียลสัมผัสได้คืออะไร ​ในห้องชมรมที่มืดสลัวและอบอวลไปด้วยเสียงเบสหนักๆ ฮันนี่เดินเข้าไปถีบประตูโครม! "ไหน! ปีศาจตนไหนมันมาเนียนเรียนหนังสือแถวนี้ ออกมาให้เจ๊ดูหน้าหน่อยซิ!" ​นักศึกษาในชมรมต่างพากันสะดุ้ง แต่ที่มุมห้อง... มีชายหนุ่มผมยาวปิดหน้ากำลังนั่งสีไวโอลินด้วยท่วงทำนองที่แสนเศร้าและวังเวียน ทุกครั้งที่เขาขยับคันสี แสงสีดำหม่นๆ จะค่อยๆ แผ่ออกมาดูดกลืนพลังงานของคนในห้องจนเริ่มหน้าซีดเซียว ​"หยุดเดี๋ยวนี้ครับ... ท่วงทำนองของคุณมัน 'ผิดเพี้ยน' จากทำนองของชีวิต" กาเบรียลเดินตรงไปที่แกรนด์เปียโนกลางห้อง เขาไม่ได้รอคำอนุญาต แต่นิ้วเรียวยาวเริ่มพรมลงบนคีย์เปียโน บรรเลงเพลงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยแสงสว่างสู้กับเสียงไวโอลินมรณะทันที! ​ตึง! ตึง! ตึง! ​เสียงดนตรีสองขั้วปะทะกันจนหลอดไฟในห้องชมรมเริ่มกระพริบถี่ ฮันนี่เห็นท่าไม่ดีเลยร่ายมนต์สร้างเกราะป้องกันเอก้าไว้ "หนอย! ไอ้ผีนักดนตรี กล้ามาดวลเพลงกับทูตสวรรค์สายดีดเหรอแก!" ​จู่ๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงต

บรรยากาศยามเย็นในจังหวัดระนองวันนี้ดูขรึมขลังกว่าทุกวัน ฝนแปดแดดสี่ที่ขึ้นชื่อเริ่มทำหน้าที่ของมัน หยดฝนหนาเม็ดพัดพาเอากลิ่นดินและไอทะเลกระจายไปทั่วบริเวณร้านค้าใหม่ของเอก้า ซึ่งบัดนี้ได้รับการเปลี่ยนโฉมจากตึกแถวไม้เก่าๆ ให้กลายเป็นอาคารกึ่งวินเทจที่ดูมีมนต์ขลังด้วยอิทธิพลจากอักขระสวรรค์ที่กาเบรียลจารึกไว้ ​"เอาล่ะเอก้า... ร้านพร้อม ฮันนี่พร้อม และที่สำคัญที่สุด... มังกรทองฮวงจุ้ยที่กาเบรียลเสกไว้ก็พร้อมทำงานแล้ว" ฮันนี่เอ่ยพลางจัดแจงสวมผ้ากันเปื้อนหนังสีดำทับชุดบอดี้สูทลูกไม้ที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นชุดพนักงานร้านกาแฟเลยสักนิด เธอหมุนตัวอยู่หน้ากระจกพลางเช็กความเรียบร้อยของโซ่เพลิงนรกที่ตอนนี้ย่อส่วนกลายเป็นเพียงสร้อยข้อเท้าดูเก๋ไก๋ ​"คุณฮันนี่ครับ ผมว่าชุดของคุณมันจะทำให้ลูกค้าหัวใจวายก่อนจะได้สั่งขนมนะครับ" กาเบรียลในชุดบาริสต้าสีขาวสะอาดตาเอ่ยขัดขึ้นเบาๆ ขณะที่เขากำลังเช็ดเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซ่ราคาแพงด้วยผ้าไหมสวรรค์ "ผมแนะนำให้คุณสวมเสื้อคลุมทับอีกนิด เพื่อรักษาบรรยากาศ 'ความสงบ' ที่ผมพยายามสร้างขึ้น" ​"ความสงบมันกินไม่ได้นะกาเบรียล! ยุคนี้มันต้องเซ็กซี่สยบโลกโว้ย!" ฮันนี่แยกเ