All Chapters of Spacail friend เพื่อนที่สูญหาย 25+: Chapter 51 - Chapter 60

แสงแดดยามเช้าที่เกาะพยามสาดส่องกระทบใบหน้าของเอก้าที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงผ้าใบหน้ารีสอร์ทหรู เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงเถียงกันอันเป็นเอกลักษณ์ของสองขั้วอำนาจที่กำลังนั่งจิบน้ำมะพร้าวอยู่ข้างๆ ​"ฉันบอกแกแล้วไงกาเบรียล! ระนองแค่นี้มันยังเล็กไป เราต้องขยายสาขาไปที่ 'ภูเขาหญ้า' ด้วย เอาให้แบบคนไปถ่ายรูปแล้วต้องเห็นโลโก้ร้านเราเด่นหราอยู่บนยอดเขา!" ฮันนี่ในชุดบิกินี่สีแดงเพลิงตัวเดิม เพิ่มเติมคือสวมหมวกปีกกว้างใบยักษ์เอ่ยอย่างมั่นใจ ​"คุณฮันนี่ครับ ภูเขาหญ้าเป็นพื้นที่ธรรมชาติ เราจะไปตั้งร้านกาแฟบนนั้นไม่ได้" กาเบรียลส่ายหัวช้าๆ พลางวางแก้วน้ำมะพร้าวลง "แต่ถ้าจะขยายสาขา ผมแนะนำให้เราไปที่ 'สะพานปลา' ครับ ที่นั่นมีพลังงานของผู้คนพลุกพล่าน เหมาะกับการวางข่ายอาคมดึงดูดทรัพย์เป็นอย่างยิ่ง" ​"พวกคุณ... นี่เพิ่งจะเปิดร้านแรกได้ไม่ถึงอาทิตย์เลยนะ จะขยายสาขาแล้วเหรอ?" เอก้ายันตัวขึ้นนั่งพลางขยี้ตา ​"เมี๊ยวววว! (แปล: ขยายไปเถอะเอก้า ข้าอยากได้สาขาที่มีระเบียงให้นอนตากแดดเยอะๆ แล้วก็ขอใกล้แพปลาด้วย ข้าจะได้ไปเดินตรวจส่วยปลาทูได้สะดวก)" กาฟิลด์บิดขี้เกียจพลางกลิ้งไปมาบน

ท่ามกลางบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ของห้องสมุดมีชีวิตพิกุลทอง ที่ซึ่งไม้ตะเคียนหินส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ และเสียงดนตรีบำบัดจากสวรรค์คลอเบาๆ ดูเหมือนว่าความเงียบสงบจะกลายเป็น "สิ่งเร้า" ให้กับวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่นึกสนุก อยากจะท้าทายกฎเหล็กของสถานที่แห่งนี้ ​ในซอกหลืบลึกสุดของชั้นหนังสือหมวด "ประวัติศาสตร์เมืองระนอง" ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและมีแสงไฟสลัวที่สุด วัยรุ่นชายหญิงคู่หนึ่งที่แอบลักลอบเข้ามาหลังจากเวลาปิดทำการ กำลังเริ่มกิจกรรมที่ "ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาในหนังสือ" อย่างดุเดือด ​"นี่... จะดีเหรอ? ถ้าเจ้าที่เขามาเห็นเข้าล่ะ" หญิงสาวกระซิบเสียงพร่า ขณะที่ชายหนุ่มกำลังรุกรานซอกคอของเธออย่างหิวกระหาย ​"เจ้าที่ที่ไหนจะว่างมาตรวจแถวนี้ล่ะจ๊ะ? อีกอย่าง... เขาว่ากันว่าที่นี่พลังงานดี ทำอะไรกันตรงนี้มันคงจะเร้าใจน่าดู" ชายหนุ่มตอบพลางมือไม้เริ่มไม่อยู่สุข ​ทว่า... พวกเขาหารู้ไม่ว่า "เจ้าที่" ของที่นี่ไม่ได้นั่งกินน้ำแดงอยู่บนศาล แต่กำลังยืนดูภาพเหตุการณ์ผ่าน "ดวงตาบรรณารักษ์" อยู่ที่ห้องควบคุมกลาง! ​เมื่อซาตานโกรธจัด: "ใครกล้ามาทำพื้นห้องสมุดเปื้อน!" ​"หนอย... ไอ้พวกเด็กเปรตนี่!" ฮันนี่คำราม

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยยามค่ำคืนช่วงสอบไฟนอลดูจะเงียบเหงาสำหรับคนทั่วไป แต่ไม่ใช่สำหรับ "เอก้า" ที่วันนี้เธอนึกสนุกอยากจะประชดบอดี้การ์ดทั้งสองที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิต หลังจากที่เธอแอบไปติวหนังสือกับ "วิน" เดือนคณะบริหารสุดหล่อที่เคยมาจีบเธอที่โรงอาหาร ความใกล้ชิดและความอ่อนโยนแบบมนุษย์ธรรมดาของวินเริ่มทำให้เอก้าหวั่นไหว และนั่นคือชนวนเหตุของเรื่องราวทั้งหมดในคืนนี้ ​ ​ที่ดาดฟ้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฮันนี่ในชุดช็อปที่ถูกปลดกระดุมลงจนเห็นความอวบอิ่มยืนพิงระเบียงพลางจ้องมองภาพเบื้องล่างผ่านเนตรซาตาน เธอเห็นเอก้านั่งหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับวินใต้ตึกคณะบริหาร ความร้อนรุ่มที่มากกว่าเพลิงนรกสุมอยู่ในทรวงจนเธอแทบจะคุมพลังไม่อยู่ ​"เหอะ... ไอ้หน้าจืดนั่นมันมีดีอะไรนักหนา? แค่จับมือนิดหน่วยทำเป็นเขิน" ฮันนี่สบถพลางกระชากโซ่ดำออกมาฟาดลงบนพื้นดาดฟ้าจนเกิดประกายไฟ ​"ใจเย็นครับคุณฮันนี่... ผมเองก็รู้สึก 'ไม่สงบ' เหมือนกัน" กาเบรียลเดินออกมาจากเงามืด ชุดบาริสต้าของเขาถูกทิ้งไป เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อจากความโกรธาที่พยายามสะกดไว้ "การเห็นเอก้าอยู่กับชายอื่น... มันให้ความรู

​ท่ามกลางพายุหิมะที่พัดกระหน่ำอยู่ภายนอกคฤหาสน์หินอ่อนหลังงามบนยอดเขาแอลป์ กาเบรียลยืนกอดอกมองดูเกล็ดหิมะที่โปรยปรายผ่านหน้าต่างบานยักษ์ เขาสลัดชุดบาริสต้าทิ้งไปอย่างถาวร บัดนี้เขาอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ที่เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามดุจเทวรูปที่สลักจากหินที่แข็งแกร่งที่สุดในสวรรค์ ​"คิดถึงยัยเด็กนั่นอยู่เหรอ กาเบรียล?" เสียงหวานทว่าแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืดหลังโซฟากำมะหยี่สีแดง ​ฮันนี่เดินออกมาในชุดที่ทำเอาอากาศในห้องที่เปิดฮีตเตอร์อยู่แล้วร้อนระอุขึ้นไปอีก เธอสวมเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำบางเฉียบที่แทบจะปิดบังอะไรไว้ไม่ได้เลย ผิวพรรณสีน้ำผึ้งของเธอดูตัดกับสีขาวของหิมะเบื้องหลัง แววตาซาตานสาวฉายแววท้าทายและโหยหาอย่างปิดไม่มิด ​"ผมแค่คิดว่า... เราใช้เวลาพิทักษ์คนอื่นมานานเกินไป จนลืมไปว่าเราเองก็น่าจะพิทักษ์ 'ความต้องการ' ของเราเองบ้าง" กาเบรียลหันกลับมามองพลางเดินเข้าไปหาฮันนี่ช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขามีแสงสีทองเรืองรองจางๆ ออกมา ​"งั้นจะรออะไรล่ะ?" ฮันนี่หัวเราะร่วนพลางใช้เรียวนิ้วไล้ไปตามสาบเสื้อคลุมของกาเบรียล "นรกน่ะไม่มีคำว่ารอคอยนะทูตสวรรค์... ม

​สิบปีผ่านไป จังหวัดระนองเปลี่ยนจากเมืองพักผ่อนเงียบๆ กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของภาคใต้ ทุกคนรู้จัก "อาณาจักรพิกุลทอง" ไม่ใช่ในฐานะแค่ร้านกาแฟ แต่เป็นสัญลักษณ์ของการยกระดับชุมชน เอก้านั่งอยู่ในห้องทำงานผนังกระจกที่มองเห็นวิวปากน้ำระนอง บนโต๊ะของเธอไม่มีเพียงเอกสารร้อยล้าน แต่มีรูปถ่ายครอบครัวที่มีเธอ วิน และ "น้องพิกุล" ลูกสาววัย 7 ขวบที่กำลังฉายแววความอัจฉริยะ ​วินเดินเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟสูตรพิเศษที่เขาคั่วเองกับมือ "เอก้า... สาขาที่ 99 ที่ลอนดอนเปิดตัวเรียบร้อยแล้วนะ คนต่อแถวยาวไปสามบล็อก เพียงเพราะอยากชิมกาแฟที่ 'มีกลิ่นอายของความรัก' แบบที่เราเขียนไว้ในปรัชญาบริษัท" ​เอก้ายิ้มพลางรับกาแฟมาจิบ "ไม่ใช่แค่ความรักหรอกค่ะวิน แต่มันคือ 'จิตวิญญาณ' ของระนองที่เราใส่ลงไปต่างหาก" ​ ​น้องพิกุลไม่ได้เป็นเพียงเด็กธรรมดา เธอเกิดมาพร้อมกับความเฉลียวฉลาดที่เกินวัย และบางครั้งเธอมักจะพูดคุยกับ "เพื่อนในจินตนาการ" ที่เธอเรียกว่า ลุงปีกทอง กับ น้าสาวไฟลุก เอก้ารู้ดีว่านั่นไม่ใช่จินตนาการ แต่เป็นพรที่กาเบรียลและฮันนี่ทิ้งไว้ให้เพื่อคุ้มครองลูกสาวของเธอ ​"แม่คะ... วันนี้ลุงปีกทองบ