All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 91 - Chapter 100

“เพราะคุณบังคับฉันต่างหากล่ะ คุณเองก็เคยสัญญาว่าจะไม่มาวุ่นวายกับฉันอีกจำไม่ได้หรือไง” หญิงสาวกล่าวย้ำในข้อตกลงที่เขาเคยให้ไว้“แต่ฉันทำไม่ได้เรย์ ฉันรักเธอนะ” ชายหนุ่มจับมือเรียวขึ้นมาจุมพิต“คำว่ารักของคุณมันออกมาง่ายเหลือเกินนะพ่อเลี้ยง” น้ำเสียงเหยียดหยันดังขึ้น ก่อนจะกระตุกมือกลับ“มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอกเรย์ กว่าฉันจะรู้หัวใจตัวเองว่ารักเธอ ฉันก็ทำให้เธอต้องเจ็บปวดสารพัด”“คุณบอกว่ารักฉัน ทั้งๆ ที่คุณกำลังจะแต่งงานกับคุณแพร คุณเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา” หญิงสาวกล่าวจบ พอดีกับรถเคลื่อนเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้าน เธอจึงรีบเปิดประตูเดินลงจากรถ สาวเท้าเกือบจะเป็นวิ่งกลับขึ้นห้องทันทีหวังหาเกราะกำบัง เพราะภายในห้องพักมีทั้งป้าแจ่มจันทร์และพันตรีธนชาติ“กลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงเอ่ยถามขึ้นพร้อมบานประตูถูกปิดลง“ค่ะคุณพ่อ เอ...ทำไมคุณพ่อยังไม่นอนอีกเหรอคะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” หญิงสาวเดินเข้ามาหาบิดาบุญธรรมที่เตียงนอน“พ่อนอนไ

“ครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ” ชัชดนัยกล่าวพร้อมยกมือขึ้นอำลาทุกคน“อืม...ฝากงานที่ไร่ด้วยนะนัย”“ครับพ่อเลี้ยง” คนเป็นลูกน้องขานรับคำสั่ง แล้วหันหลังเดินออกไป เพียงไม่นานทางสายการบินก็ประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่อง พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงจัดการพาบิดาและทุกคนไปขึ้นเครื่องเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ “โชคดีที่อัครตามมาด้วย งั้นหนูเรย์คงแย่” พันตรีธนชาติรู้สึกว่าตนเป็นภาระแก่บุตรชายบุตรสาวยิ่งนัก กลับไปคราวนี้คงต้องทำกายภาพอย่างจริงๆ จังๆ“ใช่ครับ ผมถึงตัดสินใจมาด้วยไงครับ จะขอให้คนอื่นช่วยก็คงลำบาก” ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดบิดา แล้วยังมีหนึ่งแผนการในใจ“นั่นเจ้านพมาแล้วค่ะ” ป้าแจ่มจันทร์ลุกขึ้นทันทีที่เห็นนพชัยเดินตรงเข้ามาหา“นพเข็นกระเป๋าเดินทางขึ้นรถไปก่อนเลย เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการพาคุณพ่อไปเอง” พ่อเลี้ยงหนุ่มหันไปสั่งงานกับคนขับรถของบิดา“ครับพ่อเลี้ยง” นพชัยนอบน้อมรับคำสั่ง จัดการเข็นกระเป๋าเดินทางไปที่ลานจอดรถ โดยมีป้าแจ่มจันทร์กับเรณ

“รักสิ ที่แม่ทิ้งลูกไว้กับผู้พัน เพราะคิดว่าเขาจะเลี้ยงหนูให้ได้ดีกว่าแม่ แม่อาจจะเห็นแก่ตัว ปัดความรับผิดชอบให้กับคนอื่น แม่เสียใจ ในเวลานั้นแม่ไม่ต้องการให้ใครต้องเป็นภาระ หากหนูไปกับแม่ แม่อาจจะโดนตามล่า ที่ไปผลักผู้พันตกบันได แต่แม่เชื่อว่าความไร้เดียงสาของหนูจะทำให้ความโกรธเกลียดในใจของผู้พันเบาบางลงไปบ้าง ซึ่งก็ใช่อย่างที่แม่คิด เขาเลี้ยงหนูดีมาก จนแม่ละอายใจ”นางเอ่ยพร้อมเสียงสะอื้น ยอมรับว่าช่วงเวลานั้นนางเห็นแก่ตัว หลงมัวเมากับสามีรุ่นลูกจนลืมบุตรสาวตรงหน้า ยอมแม้กระทั่งขายลูกเพื่อใช้หนี้การพนัน กว่าจะคิดได้ก็สายไป ตั้งใจทำงานและนำเงินทั้งหมดเพื่อมาคืนให้พันตรีธนชาติ และขอพาเรณุกามาดูแลในฐานะแม่บ้าง แต่กลับถูกเอกสิทธิ์ขโมยไปปรนเปรอผู้หญิงคนใหม่ หนำซ้ำพามานอนที่บ้าน ทำให้นางถึงกับสติแตกปรี่เข้าไปทำร้ายหญิงร้ายชายชั่วด้วยความบ้าคลั่งภาพในอดีตที่นางเคยทำกับฉัตรชบาฉายขึ้นมาในห้วงความคิด แต่สิ่งที่นางได้รับไม่ใช่คำขอโทษหรือรู้สึกผิด เหมือนพันตรีธนชาติเคยทำ แต่กลับถูกเอกสิทธิ์ตบตีแถมแตะซ้ำอีกอย่างไร้ความปรานี สร้างความเจ็บแค้นใจ และยังถูกผู้หญิงใหม่ด่าว

“พี่กรณ์” คนพูดดวงตาขยายกว้างด้วยความตกใจ เมื่อมานึกขึ้นได้ว่านัดกับปกรณ์ไว้ จนต้องรีบเดินลงจากรถไปหาแฟนหนุ่ม“เรย์ไปไหนมา พี่โทร.หาเป็นร้อยๆ สายก็ไม่ยอมรับน่ะ” ปกรณ์เอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจ ไหนจะออกไปกับพ่อเลี้ยงอัคราเกือบทั้งวัน ที่สำคัญไม่ยอมรับโทรศัพท์เขาอีกต่างหาก“เอ...โทรศัพท์” หญิงสาวกล่าวไม่ทันจบประโยค ก็รีบไปเปิดประตูรถฝั่งที่ตนเพิ่งเดินลงมาพร้อมยื่นมือขอโทรศัพท์คืน จำได้ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มยึดเอาไว้ก่อนที่จะออกไปที่สถานีตำรวจ นอกจากไม่ได้คืนแต่กลับถูกพ่อเลี้ยงหนุ่มคว้ามือมากุมไว้เสียก่อน“ปล่อยพ่อเลี้ยง พี่กรณ์กำลังมองอยู่” หญิงสาวกดเสียงต่ำพร้อมบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม“ไม่!” พ่อเลี้ยงหนุ่มยังดึงดัน“อยากให้ฉันเกลียดคุณมากไปกว่านี้ใช่มั้ย” คำขู่ที่ออกมาจากปากเรียวนุ่มนั้น ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มยอมคลายมือในที่สุด พร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือส่งคืนเจ้าของ“ขอบคุณ” หญิงสาวพึมพำเบาๆ ก่อนเดินกลับไปหาปกรณ์ที่จุดเดิม อธิบายถึงเหตุผลที่ตนลืมนัดกับเขาไว้&ldquo

หลังแยกกับเรณุกาหน้าสถานีตำรวจปกรณ์ก็ขับรถเข้าบริษัท เมื่อเดินมาถึง  เลขานุการที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานได้รายงานว่า    มีแขกชื่ออัครามาขอพบตน คิ้วเข้มขมวดเป็นปมทบทวนว่ามีลูกค้าชื่อนี้หรือไม่ แต่อดคิดไม่ได้ว่าคนที่มานั่งรอภายในห้องทำงานคือพ่อเลี้ยงอัครา“ขอบคุณครับคุณเดือน” ชายหนุ่มกล่าวจบ ก็สาวเท้าเดินเข้าไปในห้องทำงาน และเป็นดั่งที่คิดว่าคนที่มาขอพบตนคือพ่อเลี้ยงอัครา“สวัสดีครับพ่อเลี้ยง ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับผมงั้นเหรอครับ” ปกรณ์ไม่พูดพร่ำเอ่ยถามระคนแปลกใจ เพราะปกติแล้วอีกฝ่ายแทบไม่อยากจะเสวนากับเขาด้วยซ้ำ“ผมอยากจะมาคุยกับคุณเรื่องเรย์” จุดประสงค์การมาของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ทำเอาเจ้าของสถานที่ถึงกับชะงัก“เชิญนั่งคุยกันทางนี้ดีกว่าครับ” ปกรณ์กล่าวเชื้อเชิญแขกไปนั่งที่โซฟากลางห้องทำงาน เมื่อเห็นแขกทรุดตัวนั่งเรียบร้อยแล้วปกรณ์ก็รีบเอ่ยถามเข้าประเด็นสำคัญทันที“เรื่องเรย์ หมายความว่ายังไงครับ”“ในระยะเวลาหนึ่งปี ผมอยากขอให้คุณอย่าแตะต้องตัวเรย์”&