All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 81 - Chapter 90

“ก็ดี หนูเรย์ก็ชอบดอกกุหลาบสีขาวนี่คงช่วยเลือกได้ วานหน่อยนะหนูเรย์” เมื่อผู้มีพระคุณกล่าวขอร้อง มีหรือเรณุกาจะกล้าปฏิเสธ จำต้องพยักหน้าตอบรับ“อืม...พาพ่อไปพักผ่อนเถอะ พ่อรู้สึกเหนื่อยยังไงไม่รู้”“ครับคุณพ่อ” พ่อเลี้ยงหนุ่มขานรับแล้วเข็นรถพาบิดาออกจากห้องพระ ตรงไปยังห้องนอนโดยมีเรณุกาตามไปเปิดประตูให้“งั้นผมกับเรย์ขอออกไปหาซื้อกุหลาบให้ก่อนนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากอุ้มบิดาขึ้นไปนอนพักผ่อนบนเตียงใหญ่เรียบร้อยแล้ว“แต่ไม่มีใครดูแลคุณพ่อนะ” เรณุกากล่าวแย้ง“ไม่ต้องห่วงพ่อหรอกหนูเรย์ อีกสักพักแจ่มคงตามขึ้นมาดูแล” พันตรีธนชาติหันมาพูดกับบุตรบุญธรรมไม่ให้ต้องกังวลใจเรื่องของตน“ค่ะ งั้นเรย์จะรีบไปรีบกลับนะคะ” เรณุกากล่าวจบก็เดินตามพ่อเลี้ยงหนุ่มลงมายังโรงจอดรถ“เอ่อ...พ่อเลี้ยงฉันอยากจะชวนแก้วไปด้วย” หญิงสาวทำท่าทีอึกอักก่อนเอ่ย“ทำไม หรือว่าเธอกลัวฉัน” พ่อเลี้ยงหนุ่มกระตุกยิ้มกับท่าทางของคนตัวเล็ก“ก็ฉันก

             เมื่อแพรทองทราบข่าวว่าพ่อเลี้ยงอัคราถูกลอบยิง หญิงสาวจึงรีบขับรถมาหาแฟนหนุ่มที่บ้านไร่ แต่กลับไม่พบ เพราะชายหนุ่มพาพันตรีธนชาติกับเรณุกาไปทำบุญที่วัดเนื่องจากครบรอบวันเสียชีวิตของมารดาและน้องของเขา เธอรู้สึกน้อยใจเป็นอย่างมาก ที่พ่อเลี้ยงหนุ่มไม่โทร.ชวนสักคำ“อย่าคิดมากเลยนะคะคุณแพร พ่อเลี้ยงคงไม่อยากจะรบกวนคุณแพร” ป้านงคราญเอ่ยปลอบหญิงสาวด้วยความสงสาร“พี่อัครเปลี่ยนไปมากค่ะป้านงค์ พี่อัครเขาคงหมดรักแพรแล้ว” หญิงสาวกล่าวปรับทุกข์ด้วยเสียงสั่นเครือ“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ พ่อเลี้ยงรักคุณแพรมากป้ายืนยันได้” นางยืนยันเสียงหนักหวังให้อีกฝ่ายเลิกคิดอะไรที่ฟุ้งซ่าน“แพรไม่ได้คิดมาก แต่พ่อเลี้ยงของป้านงค์เขากำลังรักผู้หญิงคนอื่น”“เอ...ใครกันคะคุณแพร ทำไมป้าถึงไม่รู้”“คุณเรย์ไงคะป้านงค์”“ไม่จริงหรอกค่ะ” แม่บ้านวัยกลางคนส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน แม้จะร

“รู้ยังไง ว่าเขาไม่น่าไว้ใจน่ะ” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ“หน้าตาขี้โกงเหมือนนางร้ายในละคร ผู้หญิงจะมองผู้หญิงด้วยกันออก” สาวน้อยตอบด้วยสีหน้ามั่นใจว่ามองคนไม่ผิด“จ้า แม่คนเก่ง” ชายหนุ่มกำลังยกมือขึ้นหวังขยี้ศีรษะเล็ก แต่อีกฝ่ายกลับปัดทิ้ง“อย่านะเดี๋ยวผมแก้วเสียทรงหมด รีบขับรถไปสิผู้จัดการ เดี๋ยวไม่ทันเข้าเรียนกันพอดี แล้วมาบ่นว่าแก้วเรียนไม่ทันเพื่อนอีก” หญิงสาวบ่นงึมงำด้วยน้ำเสียงเง้างอน“ก็มันจริงนี่ เมื่อวานก็เกเรหยุดเรียน” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง จนหญิงสาวงุดหน้าอย่างสำนึกผิด จากนั้นชายหนุ่มก็เร่งเครื่องแล่นรถออกไปสู่ถนนสายหลักมุ่งตรงไปยังตัวเมืองเชียงใหม่ ที่มีรถสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย สายใจลากขาเดินมาตามทางเข้ามาถึงบ้านหลังงามของเจ้าของไร่จนได้ ก่อนล้มตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ขณะนั้นเรณุกากำลังพาบิดาบุญธรรมออกมาเดินเล่น จึงรีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง“คุณคะเป็นอะไรหรือเปล่า”“น้ำ น้ำ” สายใจพูดออกมาแทบไม่มีเสียง

“เพราะพี่อัครทำท่าทีอาลัยอาวรณ์ต่อเรณุกาทั้งที่อยู่ต่อหน้าและลับหลังแพร และในห้องทำงานที่ร้านเบเกอรีนั่นด้วย พี่อัครเป็นห่วงเป็นใยเขา แพรทนไม่ได้จนต้องหาทางกำจัดเสี้ยนหนามตำใจออก”“พี่แค่เป็นห่วงที่เขาแพ้ท้องหนักเท่านั้น แต่เธอกลับทำให้พี่เห็นใจเรย์มากขึ้น ทำให้ความรู้สึกพี่เปลี่ยนจากความสงสารเห็นใจ กลับกลายเป็นความรักโดยไม่รู้ตัว พี่ขอให้เรื่องของเราจบลงแค่นี้ งานแต่งงานระหว่างเราคงไม่เกิดขึ้น”“กรี๊ดดดด! ไม่นะ แพรไม่ยอม พี่อัครจะต้องแต่งงานกับแพร” หญิงสาวถึงกับกรีดร้องเสียงหลง เมื่อชายหนุ่มประกาศยกเลิกงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า“พี่อัครก็เคยมีอะไรกับเรณุกาแล้วจะแคร์อะไรกับการที่แพรมีอะไรกับพี่นนท์” หญิงสาวกล่าวแย้งขึ้นมาราวกับเรื่องเซ็กซ์เป็นเรื่องปกติธรรมดา“แพรทอง!” เดือนเต็มทนไม่ไหวปรี่เข้ามาตบหน้าบุตรบุญธรรม ที่นางรักดุจประหนึ่งเลือดในอก มอบความรักและสิ่งที่ดีๆ ให้มาโดยตลอดแต่เหมือนสูญเปล่า หนำซ้ำยังทำให้บุตรชายของนางต้องทำเรื่องเลวๆ อีก“ทำไมทำตัวแบบน

“อย่าโทษตัวเองแบบนี้สิครับ ถ้านายนนท์รู้ว่าแพรมานั่งร้องไห้เสียใจแบบนี้ มันคงไม่หมดห่วง”“แต่แพรยังทำใจไม่ได้” หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงสั่นเจือสะอื้น“แพรต้องเข้มแข็งนะ แพรยังมีคุณแม่ที่ต้องดูแล แพรคือที่พึ่งเดียวของท่าน” พ่อเลี้ยงหนุ่มกล่าวเท่านั้น แพรทองก็หันไปมองมารดาบุญธรรมที่เป็นลมล้มพับหน้าโลงศพ ซึ่งมีเพื่อนของท่านคอยจ่อยาดมประคองอยู่ข้างๆ และมีสายใจคอยพัดวีให้“นั่นสิคะ คุณแม่ท่านคงเสียใจยิ่งกว่าแพร แพรจะเข้มแข็งค่ะพี่อัคร” หญิงสาวผละจากอกแกร่ง เช็ดคราบน้ำตาเปื้อนแก้มนวลซีดออกมาลวกๆ พยายามฝืนทำตัวให้เข้มแข็ง ลุกขึ้นเดินไปหามารดาที่เอาแต่ร้องไห้เสียใจไม่แพ้เธอ  หนำซ้ำไม่ยอมทานข้าวทานปลาตั้งแต่วันที่ชานนท์สิ้นใจ“เดี๋ยวแพรดูแลคุณแม่ต่อเองค่ะคุณน้า” แพรทองเข้ามารับยาดมจากเพื่อนมารดา แล้วนำไปแตะที่จมูกของท่าน“คุณแม่ต้องทานข้าวบ้างนะคะ เดี๋ยวจะไม่มีแรง”“แม่ทานไม่ลงหรอกแพร แม่คิดถึงตานนท์ ไม่น่าอายุสั้นเลย” นางปล่อยเสียงสะอื้นออกมาปริ่มว่าจะขาดใจ ยามคิดถ