All Chapters of เงื่อนร้ายปมอดีต: Chapter 61 - Chapter 67

“ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะเลิกทำอะไรบ้าๆ”“คุณควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันตายไปอีกคน ความแค้นในใจของคุณจะได้หายไปสักที” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่น ขณะที่อีกฝ่ายโอบกอดร่างบางไว้พร้อมกดศีรษะเล็กแนบอกแกร่ง เขายอมแพ้แล้วยอมแพ้กับใจที่เด็ดเดี่ยวของคนตัวเล็กในอ้อมกอด สิ่งที่เธอทำทุกอย่างไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อคนอื่นทั้งสิ้น“ไม่ ฉันไม่ต้องการให้เธอหรือว่าใครตายทั้งนั้น ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยนะ ฉันเองก็เจ็บปวดไม่แพ้เธอที่ต้องสูญเสียเขาไป”“คุณไม่ได้ต้องการเลี้ยงเขาตั้งแต่ต้น คุณต้องการแค่รอเวลาฆ่าเขาเพื่อสังเวยความแค้น แค้นที่อยู่ในใจของคุณ” หมัดเล็กๆ ทุบลงไปบนอกแกร่งด้วยความโมโห“ฉันยอมรับว่าเคยแค้นเธอ แม่เธอและคุณพ่อมาก ตั้งใจใช้เขาเป็นเครื่องมือทำลายความสุข แต่มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเอง ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาตายนะเรณุกา ไม่เชื่อก็ถามเจ้าหมอดูก็ได้” ชายหนุ่มดันร่างบางออกจากอ้อมกอดเล็กน้อยเพื่ออธิบาย“แล้วคุณบอกใครหรือเปล่า ว่าฉันกำลังท้องลูกของคุณ” หญิงสาวอดถามไม่ได้ เพราะคิดถึงคำพู

“พี่อัครเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่กลับมาจากกรุงเทพฯ ไม่แคร์ความรู้สึกแพรเหมือนก่อน” หญิงสาวกล่าวตัดพ้อด้วยความน้อยใจ“ไม่ใช่ พี่แคร์แพรเสมอ แต่พี่อยากให้แพรเข้าใจการทำงานพี่ด้วย”“ค่ะ แพรจะพยายามเข้าใจ” หญิงสาวกล่าวจบก็สะบัดหน้าหนีเดินขึ้นรถ แล้วขับออกมาที่ไร่ของบิดาบุญธรรม แพรทองมาถึงก็นั่งดื่มไวน์ที่เคาน์เตอร์ภายในห้องรับแขกเพื่อดับความเครียด“จะเป็นเจ้าสาวแล้ว ทำไมทำตัวเหมือนไม่มีความสุข” ชานนท์ได้รับรายงานจากคนสนิทว่าแพรทองมาที่ไร่ เขาถึงกับทิ้งงานทั้งหมด เพื่อมาหาเธอด้วยความคิดถึง“ก็แพรไม่มีความสุขจริงๆ นี่คะ พี่อัครเขาไม่ค่อยสนใจแพร มีแพรบ้าอยู่คนเดียว” หญิงสาวกล่าวเสียงสะอึกสะอื้น จนชายหนุ่มต้องดึงร่างบางมากอดไว้“พี่จะไปเอาเลือดหัวมันออก” ชายหนุ่มกล่าวเคียดแค้น ที่อีกฝ่ายทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่ตนรักเช่นนี้“อย่านะคะ อย่าทำพี่อัคร” แพรทองกล่าวแย้งขึ้นมา“ยังไปปกป้องมันอีก มาเถอะ พี่จะทำให้แพรหายเครียดเอง” ชายหนุ่มกล่าวจบก็ช้อนร่างบางขึ้นไปยังห้องนอนของตน โดยไม่รู้ว่ามีคนแอบตามไปเงียบๆ และจัดการบันทึกความเคลื่อนไหวของทั้งสอง ว่าเกิดอะไ

“เกิดอะไรขึ้นทำไมคุณเรย์ถึงตกลงไปแบบนั้น”“ฉันก็ไม่รู้ แพรเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรณุกาถอยเท้าหรือลื่นกันแน่ เรณุกาก็ไม่ยอมบอกถึงสาเหตุที่เกิดขึ้นได้แต่กรีดร้องกล่าวหาว่าฉันอยากให้ลูกตาย แต่เรณุการู้ได้ยังไงว่าฉันเคยคิดที่จะให้เขาไปทำแท้ง แกบอกเขาไปใช่มั้ยหมอ”“ฉันเปล่านะ จำวันที่แกโทร.ให้ฉันมาตรวจอาการคุณเรย์ที่กระท่อมได้มั้ย เราถกเถียงกันเรื่องแก้แค้นและเธอก็ได้ยินในสิ่งที่แกพูดทั้งหมด ผลสุดท้ายก็ย้อนกลับมาทำร้ายแกเอง”“ฉันกำลังได้รับผลกรรมนั้นแล้วหมอ ตอนนี้เรณุกาเขาเกลียดฉันจนไม่อยากจะมองหน้า” แค่คิดเท่านั้นหัวใจก็กระตุกวูบ“เรื่องนี้ฉันไม่มีความคิดเห็นเพราะไม่อยากจะตอกย้ำกับเรื่องที่เกิดขึ้น ว่าแต่แพรรู้มั้ยว่าแกเป็นพ่อของลูกในท้องคุณเรย์”“อืม...” พ่อเลี้ยงรับคำเพียงสั้นๆ“คงไม่ใช่เหตุผลนี้นะ ที่ทำให้แพรหนีหน้าแกไปน่ะ” แพทย์หนุ่มตั้งข้อสงสัย“ไม่ใช่หรอก แพรเข้าใจดีทุกอย่าง แต่พักหลังฉันมัวแต่ทำงานในไร่ จนไม่สนใจเรื่องเตรียมงานแต่ง เขาก็คงน

“ครับคุณพ่อ” อัคราขานรับเพียงสั้นๆ แต่ใจเต้นแรงที่มารับรู้ว่าเรณุกานั้นมีใจให้กับตน มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ชายหนุ่มนั่งคุยกับบิดาไม่นานก็ขอตัวกลับห้องนอน ช่วงจังหวะเปิดประตูออกมาเจอกับเรณุกากำลังเดินขึ้นมาพอดี   ทั้งคู่ถึงกับชะงักนิ่งงันไปชั่วขณะ  แต่เรณุกาเป็นฝ่ายที่ดึงสติได้ก่อน แล้วรีบสาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนของตนทันที  เพราะไม่อยากพบหน้า  หรือพูดคุยกับพ่อเลี้ยงอัคราอีก ยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวด“คุยกันก่อนได้มั้ย” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นผะแผ่ว มองแผ่นหลังบางอย่างโหยหาชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ก่อนหน้ามีแต่ความเกลียดชัง มีวิธีไหนที่จะทำให้เธอต้องเสียน้ำตาเขาพร้อมที่จะลงมือทำทันที“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณอีก” หญิงสาวกล่าวเสียงสั่น ทั้งๆ ที่พยายามควบคุมตัวเองไว้สุดฤทธิ์ ไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาให้อีกฝ่ายเห็น ฝ่ามือเรียวสั่นไหวขณะที่หมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าห้องนอน แต่ไม่ทันได้ขยับปลายเท้าก้าวเข้าห้องก็ถูกชายหนุ่มสวมกอดจากด้านหลัง คำสอนหรือคำตักเตือนของบิดาถูกลบเลือนไปตั้งแต่ที่เห