جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Pagkasara ng pinto, napuno agad ng bigat ang opisina. Tahimik pa rin naman, pero hindi komportableng uri ng katahimikan. Si Portia ang naunang nagsalita, hindi dahil humihingi ng tawad kundi ng malalim na paghikbi na pilit niyang pinipigilan.Si Martin naman ay tinitigan lang siya, malamig ang mukha pero may bahagyang nauupos na pagod sa mga mata. “Portia,” panimula ni Martin, mababa pero mariing boses. “Bakit ka nandito? Hindi ba dapat nagpapahinga ka pa? Hindi ka pa… hindi ka pa stable. Kahapon lang iyong nangyari sa iyo, di ba?”Mahigpit ang kapit ni Portia sa strap ng bag niya. “Huwag mo ’kong kausapin na parang pasyente mo ko, Martin. Hindi ka doktor para sabihin sakin ang dapat at hindi dapat kong gawin.”“Hindi kita tinatrato bilang pasyente. Okay? I'm not trying to be your doctor here,” mariing sagot ng lalaki. “Pero halos mawala ka na kahapon. Hindi pa nag-iisang linggo ang lumipas. Dapat kasa

Isang linggo matapos ang suicide attempt ni Portia, unti-unti nang ibinabalik ni Hiraya ang dating routine ng kaibigan. Hindi pa ito pinapayagan ng ina niyang si Emma na lumabas nang mag-isa, kaya sinamahan siya ni Hiraya sa isang tahimik na café. Maganda ang panahon, maaraw pero hindi mainit. Sa labas ng salamin ay mga taong abala sa kani-kanilang buhay. Sa loob naman ng café ay amoy kape, vanilla, at cinnamon. Nakakatulong iyon to light up a mood. Naka-tshirt at light cardigan lang si Portia, walang makeup, mukhang stressed pero mas maaliwalas kaysa noong unang linggo matapos ang insidente. Nakangiti si Hiraya habang inaabot ang iced mocha ng kaibigan. “Baby steps, Portz. Proud ako sa’yo today dahil sumama sa akin.” Ngumiti si Portia nang mahina, hawak ang baso na parang iyon ang tanging bagay na nagbibigay sa kanya ng lakas. “Hindi pa ako okay,” bulong niya, “pe

Kinabukasan, hindi mapakali si Portia. Buong magdamag siyang hindi nakatulog, paikot-ikot sa kama, paulit-ulit na naaalala ang sinabi ni Gabriel o ang mga hindi nito sinabi sa kanya. Lalo lang sumisigaw ang duda sa utak niya, na ayaw magsalita ni Gabriel, na ayaw umamin ni Martin sa kanya.Dahil doon, naisip niya na siya na mismo ang hahanap ng sagot sa mga tanong niya dahil hindi niya talaga kayang palipasin iyon.Kaya bago pa sumikat nang tuluyan ang araw, nakabihis na si Portia. Naka-suot siya ng jacket, naka-ponytail ang buhok. Determinado sa kung ano talaga ang gagawin niya. Walang bahid ng pag-aalinlangan.Pupuntahan niya ang DNA testing centre kung saan namataan si Gabriel ni Hiraya. Ang DNA Testing & Diagnostics building ay simpleng building lang, kulay puti, malinis at tahimik. Hindi ito ang lugar kung saan nababasag ang puso ng mga tao pero alam ni Portia na dito magsisimula ang babasag sa pu

Nasa kotse pa lang ay hindi na malaman ni Martin kung ano ang dapat niyang isipin at sabihin kay Cassy kapag nagkita na sila. Habang nag-iisip, bumalik si Martin sa ulirat nang magsalita si Gabriel. “Sir, sure na kayong ngayon niyo siya kakausapin? Well, hindi naman sa ayaw kong kausapin niyo si Cassy pero di ba, parang ang aga pa po para roon?” “Seryoso ka? Sa tingin mo ba ay maaga pa ang limang taon? Late na late na nga ako sa buhay ng mga anak ko. Hindi pa rin ba ko kikilos ngayong alam ko na ang totoo?” “Hmm, tama ka rin naman, Sir. Pero ang tanong, handa ka na ba sa magiging reaksyon niya?” Hindi alam ni Martin kung anong isasagot niya sa sinabi ni Gabriel kaya tumahimik na lang siya at hindi na nagsalita pa. Ilang saglit pa ay dumating na sila sa subdivision kung nasaan ang bahay ni Cassy. Hindi alam ni Martin kung ilang beses siyang huminto habang nakasakay sa wheelchair niya sa harap ng pinto ni Cassy bago tuluyang kumatok. Basang-basa siya ng pawis kahit malamig ang han

Umaga pa lang ay kabado na si Cassy dahil balak niyang umalis sa HappyHatch Baby Co at ibalik ang bahay na binigay ni Martin para sa kanila ng kanyang mga anak. Habang nagkakape ay hindi naiwasan ni Hazel na tanungin ang kaibigan habang busy pa ang kambal sa mga ginagawa nila. “Sure ka na bang ibabalik mo ang bahay na ‘to?” “Hmm, oo. Bakit?” sagot ni Cassy. “Wala naman. Iniisip ko lang kasi, kailangan niyo ito ng mga bata. Kung aalis tayo rito, saan tayo titira? I mean, okay naman tayo dito, di ba?” may pag-aalalang sabi ni Hazel. “Well, totoo naman ang sinasabi mo. Pero, gusto ko na talagang ilayo ang mga bata rito. Oo, unfair para kay Martin na hindi ko ipapakita sa kanya ang mga bata pero natatakot kasi ako.” Napabuntong-hininga na lang si Hazel bago tuluyang sumagot kay Cassy. “Pero di ba, sinabi mo kagabi na deserve ng mga bata na makilala si Martin? Anong nangyari at nagbago na ang isip mo ngayon?” Natahimik saglit si Cassy. “Sa totoo lang, hindi ako nakatulog sa kakais