Mabilis na umiling si Amanda. "Hindi po!"Sa tindi ng titig nito, naramdaman niyang mas mabuting lumayas na agad siya roon. "Mr. Jonathan, kung wala na po kayong ibang ipagagawa, lalabas na po ako."Pero bago pa man siya makahakbang, narinig niya ang boses nito: "Ayaw mo na bang kunin ang undergarment mo?"Nanlaki ang mga mata ni Amanda. Bigla siyang lumingon at lumapit ng mabilis. "Mr. Jonathan, anong sinasabi mo?"Nahihiya at kinakabahan niyang bulong. Nasa loob sila ng president's office! Paano kung may makarinig sa kanila?Seryosong tinitigan siya ng binata. "Gusto mo ba o hindi?""Tinapon mo na ba?" pabulong niyang tanong."Hindi, nasa kama ko pa.""Pinag-iinit ba nito ang ulo niya? Bakit naman dinala pa nito sa kama nito? "Itapon mo na nga 'yan!""Ayoko, para may maamoy ako kapag hindi ako makatulog sa gabi.""Grabe ka naman!" Hindi na napigilan ni Amanda ang inis. "Ibalik mo na lang sa akin!""Sige, pumunta ka mamayang gabi sa bahay ko para kunin.""May asawa pa ako, Mr. Jonatha
อ่านเพิ่มเติม