All Chapters of Second Choice No More: I Replaced My Abstinent Husband with His Boss: Chapter 341 - Chapter 350

Habang nagkakahiyaan, ang magkabilang pisngi nito ay namumula nang husto, dahilan para lalo siyang magmukhang kaakit-akit. Mayroon ding kakaibang linaw at kaputian sa kanyang mga mata. Malambot at may kakaibang sigla. Kaya naman mabilis na nabibihag ang sinuman sa kanyang presensya.Dahil sa sobrang lapit ng kanilang mga mukha, malinaw na nasusuri ni Jonathan ang bawat detalye ng mukha nito. Naaaninag pa niya ang maliliit na pinong balahibo sa pisngi ng dalaga.Ang mga pilikmata nito ay bahagyang nanginginig dahil sa nararanasang kaba. Dahil dito, nakaramdam si Jonathan ng kakaibang pintig sa kanyang dibdib. Itinaas niya ang baba nito at walang-alinlangang hinalikan ang namumula at nanginginig nitong mga labi.Sinubukan ni Amanda na magpumiglas. Pero mas hinigpitan ni Jonathan ang pagkakayakap sa beywang nito, pinipilit siyang tanggapin ang halik. Sa mga mata ni Jonathan, nakita ni Amanda ang isang ningas na hindi niya kailanman nasaksihan noon…Hindi lamang ito simpleng pagnanasa, kund

Ganito pa rin ang ina niya tulad ng dati. Sa tuwing may alitan sila ni Soledad, pipilitin siya nitong humingi ng tawad nang hindi man lang tinitingnan kung sino ang tama o mali. Wala itong pakialam sa mga hinagpis at sakit na nararamdaman niya…Kahit na alam nitong si Soledad ang laging umaapi at nambubully sa kanya, kapag sinubukan niyang ipagtanggol ang sarili o ang ina, siya pa ang laging napapagalitan at sinisisi…Kaya naman sa huli, si Soledad pa ang mas lalong nagtatanim ng galit sa kanya."Siguradong ikaw ang may kasalanan kaya ka sinaktan ng tita mo!" agad na desisyon ni Charity nang walang pasubali.Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ni Amanda sa tindi ng sama ng loob. Ayaw na niyang makipagtalo pa sa sariling ina. Wala ring mangyarari kahit magpaliwanag siya."Kung yan ang gusto mong isipin, sige."Tumalikod siya para bumalik sa kanyang office, ayaw na sanang mag-aksaya ng panahon sa maling paniniwala nito. Dahil sa huli, ang tanging mapapala niya lang ay a

Agad na naintindihan ni Jonathan ang sitwasyon.. "Bumalik ba ang kondisyon mo?"Tumango si Amanda at mabilis na nagmakaawa: "Bilisan mo.""Lumapit ka rito!"Matalim na nakatitig si Jonathan sa kanya, habang inuutos na lumapit ito. Akala ni Amanda ay bibigyan siya nito ng gamot.Kaya naman sumunod siya at lumapit sa kinatatayuan nito. Pero laking gulat niya nang bigla siyang hablutin ng lalaki at isubsob sa mga bisig nito.Kasabay nito, dumampi ang isang mariing halik sa kanyang mga labi..."Hmm..."Ang halik ni Jonathan ay mabilis, mainit, at puno ng pagnanasa. Hindi nakapaghanda si Amanda."Teka lang..."Itinukod niya ang dalawang kamay sa dibdib nito para itulak palayo. Pero masyadong malakas ang lalaki, kaya hindi niya ito natitinag.Ang halik na iyon ay may halong awa at pag-aalala, na para bang gusto nitong pawiin ang lungkot at sakit na naramdaman niya kanina. Unti-unting nanlabot ang mga tuhod ni Amanda. Nawala ang kanyang pag-iingat at hinayaan ang sarili na sumabay sa halik ng

Paano ba siyang titigil gayong bitin na bitin pa ito?"Sino 'yan? Lumabas kayo rito!"Galit na isinigaw ng lalaki habang mabilis na isinira ang sinturon ng kanyang pantalon.Gusto niyang malaman kung sino ang walang-galang na nagtangkang makinig at manood sa kanila.Biglang nakaramdam ng kaba si Amanda.Kung sakaling matuklasan ng lalaki na magkasama sila rito ni Jonathan, tiyak na magiging kumplikado at mahirap ipaliwanag ang lahat. Parang nabasa ni Jonathan ang kanyang pag-aalala.Agad siyang niyakap nito nang may pagpapakita ng proteksyon sabay marahang hinaplos ang likod niya. At habang papalapit nang papalapit ang lalaki sa kinaroroonan nila, mabilis na tumayo si Jonathan mula sa pagkakaupo."S-Sir Jonathan?"Nanlaki ang mga mata ng lalaki nang makita kung sino ang nakatayo sa harapan niya.Halos manginig ito sa tindi ng takot."Umalis kayo rito!"Matalim na tinitigan ni Jonathan ang lalaki habang mariing isinigaw ang utos na ito. Sa tindi ng takot, dali-daling nagtatakbo ang lala

Hindi akalain ni Amanda na magiging ganoon kahalaga kay Warren ang bagay na iyon.May gana pa itong mag-utos at magpasuri sa iba? Nagsisisi tuloy siya nang husto ngayon. Bakit ba kasi isinuko niya agad ang pangalang Rita nang hindi nag-iisip.Ayan tuloy, ngayong nalaman nitong walang ganoong tao sa mga listahan, talagang pinuntahan pa siya para usisain! Kahit naman sabihin niyang iba ang pangalan, kung hindi naman totoo, malamang ay hahanapin at iimbestigahan pa rin ito ng lalaki.Ang pinakamahirap na parte ng sitwasyong ito ay… Wala siyang paraan para masabi kay Warren ang totoo. Dahil ang totoo, ang nagmamay-ari ng panyong iyon ay walang iba kundi siya!"Siguro ay masyadong matagal na ang lumipas kaya hindi ko na maalala!" pagdadahilan na lamang ni Amanda para makalusot."Isip-isipin mo munang mabuti, ano ba talaga ang apelyido ng kaklase mong iyon?" pilit pa rin ni Warren na parang ayaw sumuko.Sumasakit ang ulo ni Amanda. Hinaplos niya ang kanyang noo at nag-isip ng pwedeng idahila