บททั้งหมดของ Second Choice No More: I Replaced My Abstinent Husband with His Boss: บทที่ 331 - บทที่ 340

Makalipas ang ilang sandali, pumasok si Paul habang bitbit ang dalawang thermal lunch box.Tahimik nitong sinuri sina Amanda at Jonathan. Napansin agad niya na ang kapaligiran sa loob ng president's office ay hindi na ganoon kasungit at kalamig tulad kanina. Mukhang malaking tulong talaga ang pagpasok ni Amanda rito. Ang tensyon at bad trip sa mukha ng big boss nila ay parang bula na nawala. Nakahinga ng maluwag si Paul sa kanyang isipan.Pag-angat niya ng mukha, kusang binati ni Paul si Amanda… "Miss Amanda!"Bilang chief assistant na malapit sa big boss, kadalasan ay ang ibang empleyado ang nagpapapansin at sumisipsip sa kanya. Si Amanda lang ang bukod-tangi na hindi ganoon.Nang batiin siya ni Paul, ngumiti rin si Amanda at magalang na tumugon… "Chief Assistant Paul."Nang makita ng lalaking nakaupo sa likod ng mesa na nakasimangot ito sa kanya kanina pero nginingitian naman si Paul ngayon, biglang dumilim ang mga mata nito. Ang titig na ibinato nito kay Paul ay kasing-talim ng isan

Yna: Kumain ka na ba ng lunch Gusto mo bang ipag-balot kita at iakyat ko riyan?Amanda: Huwag na! Pinadalhan na ako ni Paul kanina.Agad na nagpadala ng voice message si Yna, halatang nagulat… Ipinag-balot ka pa ni Paul ng food? Kayo na ba ngayon?Doon lamang natauhan si Amanda at napagtantong baka ma-misinterpret ng matalik na kaibigan ang isinagot niya.Pero wala na siyang paraan para ipaliwanag iyon ng diretso.Hindi naman niya pwedeng sabihin na nasa president's office siya ni Jonathan at si Paul ay nagdala lang ng pagkain para sa boss nila kaya nadamay din siya.Kung sasabihin niya iyon, tiyak na iisipin ng kaibigan na may relasyon sila ni Jonathan.“Walang ganoon, huwag kang mag-isip ng kung ano-ano!”Nagpadala rin si Amanda ng voice note para itanggi iyon. Pagkatapos noon ay hindi na muling nag-reply si Yna. Inisip ni Amanda na marahil ay abala na naman ito sa trabaho kaya hindi na niya pinansin. Wala na rin siyang ganang kumain kaya napagdesisyunan niyang magpahinga na lang muna

Sa tawag na iyon, binuhusan ng mga panlalait at sisi ni Charity si Ricky. Pero nakalimutan yata nito na noong pilit na ikinakasal si Vanessa sa mataas na lipunan noon, pilit nilang inakyat at ipinilit ang sarili sa pamilya ni Ricky.Nagbigay naman ng napakalaking pampamilyang regalo ang pamilya ni Ricky sa mga ito. Maliban sa kawalan ng pagmamahal ni Ricky kay Vanessa, walang ibang pagkukulang ang lalaki rito. Lalo na nang mag-anunsyo sila ng annulment, buo at sapat na kabayaran sa pananalapi ang ibinigay nito. Hinding-hindi nito hinayaang umuwi si Vanessa nang walang natatanggap o empty- handed. Sa katunayan, dahil sa maikling pagsasamang iyon, malaki pa ang napala ng pamilya ng mga ito. Pati nga ang pagkaka-ugnay ni Vanessa noon sa kanyang dating asawang si Warren ay naging bulung-bulungan din. Sa madaling salita, hindi lugi si Vanessa.Malamig—malamang ay kumita pa nga ito sa relasyong iyon.Kaya hindi maintindihan ni Amanda kung bakit umabot pa sa puntong nagtangka itong magpakamatay.

Talagang napakawalang-kwenta nang isuko ang buhay para sa isang lalaking hindi ka naman mahal!"Tok-tok!"Kumatok nang ilang beses si Amanda bilang pormalidad bago itinulak ang pinto ng silid at tuluyang pumasok."Bakit ka nandito?"Nang makita siya, isang mabilis na kislap ng pagkagulat ang dumaan sa mga mata ni Soledad.Bahagyang natigilan si Amanda. Agad niyang naunawaan kung gaano ka-impossible at kabigla-bigla ang pagbisita niya ngayon.Siguradong hindi akalain nina Soledad at Vanessa na mag-aabala pa siyang silipin ito.Pilit na ngumiti si Amanda… "Dumalaw lang ako sa ate ko!"—pati na rin para saksihan ang mga katatawanan nito.Ang huling bahagi ay tahimik lamang niyang idinagdag sa kanyang isipan. Unti-unting nabawasan ang pag-iingat sa mukha ni Soledad."Mabuti naman at may utang na loob ka pa ring natitira.""Syempre naman po!" paimbabaw na sagot ni Amanda.Ibinaling niya ang tingin kay Vanessa na nakahiga sa kama, blangko at walang buhay ang ekspresyon. Matapos mag-anunsyo ng

Pero ang ipinagtaka niya, naglakas-loob pa itong sumuway at hindi igalang siya pati na ang "anak" nito.Hindi napigilan ni Marcus na magreklamo…. "Kahit anong mangyari, anak pa rin siya ni Papa, kapatid ko siya!""Tumahimik ka!" galit na bulyaw ni Soledad. "Iisa lang ang kapatid mo, si Vanessa lamang at wag mong kakalimutan yun.."Pagkatapos sabihin iyon, mariing hinila nito ang tainga ng anak.Napadaing sa sakit si Marcus at mabilis na nagmakaawa…. "Mama, masakit po, bitawan niyo na!"Malamig ang mukha ni Soledad… "Kapag hindi nasaktan, hindi ka matututo!"Nakatunganga lang si Vanessa sa hospital bed habang pinapanood ang pagdidisiplina ng ina sa kapatid, walang emosyon ang mukha. Pero sa kaibuturan ng kanyang mga mata, may bahid ng kasiyahan at lungkotHindi pa rin alam ni Soledad na si Amanda ang tunay nitong anak. Ang makitang nagbabanggaan at nag-aaway ang mag-ina sa harap niya ay nagbibigay sa kanya ng kakaibang saya at ginhawa.Pag-uwi ni Amanda sa kanyang tinutuluyan. Ang kanan