جميع فصول : الفصل -الفصل 50

PARANG wala lang. Parang hindi siya bahagi ng pamilya. “Hindi pwedeng kulang ang gift money.” Diretsong sabi ni Warren sa kanya at inabot ang isang card.“Share ko ‘yan para regalo kay Vannesa.. Ikaw na ang magbigay sa mom mo,” ani pa nito sa kanya.Natigilan si Amanda. Ito unang beses siyang binigyan ng pera ni Warren pero para sa kapatid niya. Hindi para sa kanya.“Tomorrow, pupunta tayo sa bahay ng Papa mo.. Tutulong tayo sa preparations para sa kasal,” ani Warren..Halatang excited pa.Tahimik lang si Amanda. Nakikinig lamang siya sa sinasabi ni Warren. Wala na siyang masabi. Hindi na niya tinatago. Hindi na niya kailangan magpanggap.Kung gaano niya kamahal si Vanessa ay kitang-kita na at siya? Ang akala ni Warren ay parang wala na siyang pakiramdam.Pag-alis ni Warren ay bumalik siya sa paglalaba. Pero naiinis siya. Nanggigigil. Hindi niya napansin na napalakas ang kuskos niya Pagtingin niya ay napunit ang underwear.Tumigil siya sa ginagawa. “Great…” Hindi na magagamit ang under

“Nandito ka pala.” Biglang may boses sa likod niya. Pamilyar. Paglingon niya ay nakita niya si Marcus. Ang kuya niya. Walang ibang tao sa balcony kundi siya lamang.“What?” walang gana niyang tanong. Hindi rin naman siya malapit dito.Ngumiti ito.“May ipapakilala ako sa’yo,” wika pa nito sa kanya.Hinila siya ng kapatid..“Kuya, wag. Kasal ngayon ni—”Pero hindi siya pinakinggan ni Marcus.. Dinala siya sa isang tahimik na lugar. Isang gazebo. At doon ay may naghihintay sa kanya.“Long time no see, Amanda,” boses iyon ni Bryan. Biglang nawala ang tama ng alak niya. Lahat ay nawala. Seryoso ang mukha niya na napatitig kay Bryan.“Kailan ka pa bumalik?” tanong niya sa lalaki.Ngumisi ang lalaki. “Just in time for your sister’s wedding.”Lumapit ito sa kanya. Dahan-dahan. Mapanganib.Umatras si Amanda. Hinahanap ang kuya niya pero wala na ito. Iniwan siya kay Brya .Ipinagkanulo siya ng kapatid niya.. Huli na. Bago pa siya makatakbo ay sinunggaban siya ni Bryan. Idiniin sa poste upang hin

UMILING agad si Amanda sa sinabi ni Jonathan.“No need… I can go home by myself,” sagot niya. Ayaw niyang maging komplikado pero tiningnan siya ni Jonathan mula ulo hanggang paa.“Sigurado ka? Ganyan ang itsura mo, sasakay ka ng taxi?”Napatingin siya sa sarili. At doon niya napansin na punit ang kanyang damit. Malaki ang punit. Halos hindi na imatago. Agad niyang tinakpan ang dibdib niya. Namula ang mukha. Huli na para itago niya. Ngumiti ng bahagya si Jonathan.“Too late to cover now. I’ve already seen everything.”“YOU—” Namula lalo si Amanda. Pero bago pa siya makasagot, hinubad ni Jonathan ang coat niya at isinukbit sa kanya. Natakpan siya ng buo.Tahimik siyang napatingin sa lalaki.. Hindi alam kung magagalit o magpapasalamat.Dumating ang sasakyan ni Jonathan. Luxury car. Binuksan ni Jonathan ang pinto para sa kanya at pumasok siya. Sumunod siya. Sa loob ng sasakyan ay namagitan ang katahimikan.Pareho silang hindi nagsasalita. Nakatingin lang si Amanda sa labas. Gusto na niyang

AGAD na bumaba ng sasakyan si Amada. Halos tumakbo siya.. Para bang may hinahabol o tinatakasan. Sa loob ng sasakyan ay nakatingin si Jonathan sa papalayong babae. Madilim ang mata. Malalim ang mga tingin.. Ramdam pa rin niya ang lambot ng bewang nito sa kamay niya. Sa mga gabing nagdaan ay palagi niya itong napapanaginipan. Pinipisil ang bewang nito. Dinidiin sa kama. Pinipigilan nya naman ang sarili pero hindi niya mapigilan. Hindi niya magawa. Bawat gising niya tuloy sa umaga ay diretso sa shower.Pero kahit malamig ay hindi nawawala ang init. Minsan hindi na siya nakakatulog ulit. Si Amanda ang palaging lamang ng isipan niya. Paulit-ulit niya itong naiisip. Hindi lang sa pagtuloy niya ang ginugulo ng babae dahil kahit gising siya, hinahanap niya ito.Napatingin siya sa upuan. Sa coat niya. Yung sinuot ni Amanda kanina. Pinulot niya iyon at dahan-dahan na inangat. Dinala niya sa mukha niya at inamoy.Andoon pa rin ang bango nito ni Amanda. Oo may pabango siyang nilagay sa coat ni

PAKIRAMDAM ni Amanda ay walang hangin sa paligid dahil kinakapos siya ng hininga…Agad siyang umiwas ng tingin. Lalo nang lumapit si Jonathan sa kanya at tumigil sa harap niya at hinawakan ang baba niya. Hindi nakagalaw. Kulang na lang ay manigas ang kanyang katawan.“Why are you avoiding me?” tanong nito..Sobrang lapit ang mukha sa mukha niya..Magkahalo ang hininga nila. Nanginginig ang boses niya.“I’m afraid…”“Afraid of what?” Tumaas ang kilay ni Jonathan. “Natatakot ka na ma-adik sa kagwapuhan ko?…” ani pa nito sa kanya kaya napangiti siya. Ang lahat ay parang biro lang dito samantalang siya ay hindi na makahinga..“Tell me, bakit ka natatakot sa akin? Natatakot ka ba na baka kainin kita?”Biglang nagulo ang isip ni Amanda. Inaatake na naman siya na kanyang sakit. Hindi niya mapigilan ang sarili...“Hindi… Natatakot ako na baka ikaw ang kainin ko,” pag-amin niya sa lalaki. Hindi niya kinaya pa.Napamulat siya. “OMG—ano sinabi ko—” Huli na para maisip niya na mali ang kanyang sinab