جميع فصول : الفصل -الفصل 30

SUOT ni Amanda ang isang manipis na silk nightdress. Ang ahahabang binti niya ay nakaekis sa carpet. Bahagyan siyang napalunok.Pagmulat pa lang ng mata ni Warren ay ito agad ang bumungad. Nataranta siya.Bigla siyang napaupo mula sa kama. Pero mas lalo siyang nagulat dahil hubad ang itaas na bahagi ng katawan niya. At isa lang ang suot niya.“Last night… we…?” Hindi niya natuloy ang tanong. “What about last night?” Tahimik si Amanda. Nakatitig lang sa kanya. Hindi niya alam kung paano itatanong. Hinawakan niya ang mukha niya, pinisil, bahagyang hinamas at pinagod ang sarili. Pero hindi pa rin siya mapakali.Sa loob ni Amanda, wala na. Tapos na. Wala nang init. Wala nang sakit. Wala na ring inaasahan. Sinadya niyang magsuot ng ganito. Para makita ang reaksyon nito. At tama nga siya.. Mag-asawa sila. Kung may mangyari man ay normal lang pero ang reaksyon nito ay parang may nangyaring krimen. Kitang-kita na wala siya sa puso nito. At ayaw nitong may mangyari sa kanila.“Don’t worry.

NAPANSIN din ng ibang tao sa meeting room ang pagbabago ng atmosphere. Tahimik ang lahat. Halos hindi makahinga. Takot silang madamay dahil sa nakikita nilang reaksyon ni Jonathan. Pero si Amanda ay wala sa sarili. Nakalubog siya sa nararamdaman ng katawan niya.Oh no… Gusto na naman niya. Anong gagawin niya? Hindi naman pwedeng bigla siyang tumalon kay Jonathan, right? God… Ano bang iniisip niya? Bakit paulit-ulit niyang iniisip ang Boss niya ng ganito? Gusto pa ba niyang magtrabaho? Instinctively, inalis niya ang isang button ng blazer niya para makahinga. Pero dahil nagmamadali siya ay napwersa niya ito.Biglang bumukas ang ilang butones. At ang loob ay bahagyang lumitaw. Hindi niya napansin iyon pero napansin ni Jonathan.Nagdilim ang mukha nito.“What is she doing?’ Tanong ni Jonathan sa sarili niya nang makita niya ang ginawa ni Amanda. Sa meeting room pa talaga? Puno ng lalaki ang paligid. Sa ayos niya ngayon kahit sinong lalaki mapapatingin.“Meeting adjourned!” Biglang wika ni

Natakot si Amanda na madamay sa galit nito. Kaya hindi na siya nag-atubili na tumakbo siya palabas ng meeting room. Dumiretso siya sa CR. Binuksan ang gripo at paulit-ulit na naghilamos.Dahan-dahang humupa ang init sa katawan niya. Pero sa isip niya si Jonathan pa rin ang laman.Was he about to kiss her? Hindi pwede…CEO iyon.Pero kanina, ramdam niya ang reaksyon nito. Kung walang pumasok malamang hindi lang halik ang nangyari sa kanilang dalawa. Malamang bumigay na siya. Ipinagkanulo na siya ng kanyang sarili.Nagulo ang isip niya. Bumilis ulit ang paghinga niya. Para hindi lumala ang kondisyon niya ay bumalik siya sa office at uminom ng gamot. Samantala, pinagmamasdan siya ni Jonathan habang umaalis. Madilim ang tingin nito. Nananatili pa rin sa ilong ng lalaki ang amoy ni Amanda.Nakaka-distract. Hindi lang sa trabaho kahit sa bahay, kahit sa pagtulog niya naiisip niya ito. Lalo na kapag umaatake ang kondisyon nito. Ang itsura nitong hindi makuntento… Hindi mapalagay at naghahanap

KINABUKASAN sa kanilang bahay. First time na wala si Warren. Pero ang mas masakit walang pakialam ang nanay niya. Hindi man lang nagtanong kung bakit wala ang asawa niya.Sa halip si Vanessa ang laman ng usapan.“Next month kasal na ang ate mo… anong regalo ang ibibigay natin?”Nanigas si Amanda. Noong siya ang ikinasal walang ganitong usapan. Ngayon, ganito? Talagang tinanong pa sjya?Binuksan ni Mama Charity ang jewelry box nito. “Konti lang alahas ko… what if ibigay ko itong jade bracelet ko bilang regalo kay Vanessa?” ani pa ng Mama niya.Nagulat si Amanda sa narinig.“Ma… galing ‘yan kay lola…” tutol ni Amanda..Iyon na lang ang natira kay Charity. Bilang isa sa mga babae ni Julio ay wala siyang posisyon sa pamilya. Kung hindi dahil kay Marcus, hindi siya kikilalanin.. Hindi magiging Fernandez ang kanyang mga anak. Kahit kinilala siya ay lagi siyang nakayuko kay Soledad, ang legal na asawa ni Julio. Walang karapatan. Walang boses. At kahit ganun lahat ibinibigay niya kay Vanessa

KUMUHA si Amanda ng payong mula sa bag niya at bumaba siya upang payungan ito. Lumapit siya sa lalaki.“Okay lang ba?” tanong niya“Nasiraan tayo.”Nagulat siya. “Ganito kagandang kotse, nasisira rin pala?”“Too fast, too much rain… may lubak na hindi ko nakita kanina,” paliwanag sa kanya ni Jonathan.“Bumalik ka na sa loob.”Inabot ni Amanda ang payong dito.. “Gamitin mo na muna.”Tumingin si Jonathan sa maliit na payong. “Isang tao lang kasya diyan. Bumalik ka na sa loob at baka mabasa ka pa..”Natigilan si Amanda. Sa unang pagkakataon may taong nag-alala sa kanya. Simula bata siya ay hindi niya naramdaman ang ganitong pag-aalala na nakita niya sa mukha ni Jonathan. Pamilya? Wala. Asawa? Wala. Lahat wala.Pero si Jonathan sa gitna ng ulan ay iniisip pa siya.Tahimik siyang bumalik sa kotse. Hindi niya mapigilan ang hindi mapangiti.Makalipas ang ilang minuto ay bumalik si Jonathan. Basang-basa ito.Tumutulo ang tubig mula sa buhok niya, dumadaan sa jawline, hanggang leeg… Napalunok s