All Chapters of ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น: Chapter 91 - Chapter 100

ตั้งแต่เกิดเรื่องเช้าวันนั้นเขมจิราก็พยายามเข้าถึงตัวกันธิชาเพื่อขอโทษและขอโอกาสแก้ตัว แต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ดูเหมือนครั้งนี้กันธิชาจะโกรธมากถึงกับตัดขาดทุกช่องทางไม่ว่าจะเป็นทางโทรศัพท์มือถือหรือแม้กระทั่งไปหาที่ห้องพักก็ไม่เคยเปิดประตูต้อนรับ งานนี้จะโทษใครได้ในเมื่อทำตัวเองทั้งนั้น อีกฝ่ายเคยให้อภัยตนมาครั้งหนึ่งแล้วแต่กลับทำลายมันลงด้วยน้ำมือของเธอเองแล้วโอกาสที่เขมจิราเฝ้ารอก็มาถึงเมื่อได้พบกับกันธิชาอีกครั้งที่ห้องประชุม เธอพยายามส่งยิ้มให้แต่กันธิชากลับมองข้ามผ่านไปราวกับเธอเป็นอากาศธาตุเขมจิราเกือบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ จวบจนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลงเขมจิราจึงรีบมายืนดักรอกันธิชายังประตูทางออกของห้องประชุม“ธิชา ฉันขอคุยด้วยสักครู่จะได้ไหม ธิชาได้โปรด” เขมจิราเอื้อมมือไปเพื่อรั้งอีกฝ่ายให้หยุดคุย เพียงเห็นกันธิชาปรายหางตามองเท่านั้น มือที่กำลังไปแตะจึงร่วงลงข้างลำตัวอย่างคนที่หมดแรง “เราไม่สามารถกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีกแล้วใช่ไหม”“แกเป็นคนทำลายมันเองนะเขม อ่อ...ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าไปรบกวนฉันที่คอนโดฯ อีก...ขอต

หลังปรับความเข้าใจกันได้แล้ว กันธิชาก็รีบชักชวนปรเมศวร์กลับกรุงเทพฯ ทันที เพราะเธอมีงานอีกหลายชิ้นที่ต้องสะสาง แต่ปรเมศวร์กลับนิ่งเงียบไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำใดออกมาราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเธอ“นี่คุณปรเมศวร์” หญิงสาวเพิ่มระดับเสียงเรียกคนหัวดื้อจอมเกเร“เรียกพี่เมศวร์ก็ได้ ไม่ต้องเรียกชื่อเต็มยศขนาดนั้นฟังแล้วดูห่างเหินชอบกล”“ปกติก็เรียกแบบนี้ ไม่เห็นเคยว่า”“นั่นเมื่อก่อน แต่เราสองคนกำลังจะเป็นคนคนเดียวกันแล้วนะ ควรทำความสนิทสนมกันตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป” ชายหนุ่มเอ่ยพลางอมยิ้มนิดๆ“งั้นฉันขอเรียกคุณเมศวร์แล้วกันค่ะหวังว่าคงพอใจ” กันธิชากล่าวแกมประชด“...แล้วตกลงจะพาฉันกลับได้หรือยังคะ ให้ฉันลางานไม่มีเหตุผลแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ”“พี่โทร.ไปลาคุณณุให้แล้วไง และเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรด้วย”“แต่ฉันลางานบ่อยแล้วนะ ประวัติการทำงานเสียหมด เป็นคนอื่นคงไล่ออกไปแล้ว”“นั่นสิ บริษัทอื่นคงไล่ออกไปแล้ว แต่คุณณุเขาอยากเก็บธิชาไว้ข้างกายไง

“ว่าแต่คุณรู้ใช่ไหมว่าคอนโดฯ เขมอยู่ไหน”“อืม...พี่เคยไปอยู่สามครั้ง”“หึ! ฉันก็ไม่น่าถาม” หญิงสาวสะบัดเสียงใส่จนชายหนุ่มยิ้มกริ่ม แววตาวิบวับ“ยิ้มอะไรของคุณ” น้ำเสียงและแววตาบ่งบอกถึงความไม่ชอบใจ“ยิ้มให้คนขี้หึงน่ะสิ แต่พี่ชอบนะ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพร้อมรั้งร่างบางขึ้นนั่งบนตักแกร่งพลางโยกตัวไปมา“ใครว่าฉันหึงคุณกัน”“ไม่บอกก็รู้ แต่รู้สึกดีชะมัดที่เธอหวงพี่ พี่น่ะเคยไปที่คอนโดฯ นั่นแค่สามครั้งมั้ง ครั้งแรกตอนพาคุณเขมไปดูคอนโดฯ และครั้งต่อมาตอนที่เธอตกลงทำสัญญาซื้อห้อง ครั้งสุดท้ายตอนที่เธอย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นพี่ก็ไม่เคยไปที่นั่นอีกเลย” ปรเมศวร์รีบอธิบายเสียงรัวไม่อยากให้หญิงสาวเก็บไปคิดจนไม่สบายใจ“ไม่เห็นต้องอธิบายละเอียดยิบเลยนี่”“พี่อยากให้เธอรู้ว่าพี่บริสุทธิ์ใจและไม่อยากให้ธิชาคิดเป็นตุเป็นตะด้วย กับคุณเขมพี่ไม่เคยแตะต้องเลย อาจจะมีบ้างแค่จับมือ เธอจะเชื่อพี่ไหม”“ฉันเชื่อไม่ลง กับฉันคุณ

วันอาทิตย์ปรเมศวร์ขับรถมาหากันธิชาที่คอนโดฯ ในช่วงสายโดยไม่บอกล่วงหน้า หวังชวนเธอออกไปซื้อของและกินข้าวตามประสาคนรัก เมื่อมาถึงกลับไม่เจอเจ้าของห้องพักจึงโทรศัพท์ไปถามถึงรู้ว่าเธอเดินทางไปเปิดตัวสินค้ากับพิษณุวัชร์ที่ชลบุรีตั้งแต่เช้า เขาถึงกับหัวเสียแต่ไม่กล้าบ่นอะไรออกไปเพราะมีชนักติดหลังอยู่ ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้คงสติแตกเข้าสักวัน เขาจึงตัดสินใจขับรถไปยังสถานสงเคราะห์เพื่อขอพบครูสมใจ“มาคนเดียวหรือคะคุณเมศวร์ แล้วธิชาล่ะ” ครูสมใจเอ่ยทักว่าที่ลูกเขยด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ยินดีต้อนรับ ยามนึกถึงเรื่องที่ชายหนุ่มเคยทำให้บุตรสาวของนางทั้งสองต้องเจ็บช้ำใจแถมยังมีเรื่องผิดใจกันจนความสัมพันธ์ขาดสะบั้นลงถึงสองหน“ครับ...ธิชาไปดูงานที่ต่างจังหวัดครับ”“ถึงว่าสิ ปกติเห็นตัวติดกันอย่างปลาท่องโก๋” ครูสมใจพูดแกมประชดก่อนจะเชิญให้อีกฝ่ายนั่ง“เอ่อ...ครูยังไม่ได้ขอบคุณคุณเมศวร์เรื่องที่ดิน ที่อนุเคราะห์ให้แก่สถานสงเคราะห์ ทางเราเองก็ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณในครั้งนี้ยังไง” นางรู้สึกซาบซึ้ง

ส่วนคนเจ้าแผนการเข้ามาคุยเรื่องสถานที่จัดงานแต่งงานกับผู้จัดการโรงแรมซึ่งเป็นคนเดียวกันกับคนที่ยืนจ้องเธอหน้าโรงแรมเมื่อหลายเดือนก่อน จนมารู้ความลับที่ปรเมศวร์เคยกุเรื่องว่าเธอเป็นคนรักของเขาอีกด้วย หญิงสาวเก็บความสงสัยไว้ในใจแต่ไม่กล้าแย้งอะไรขึ้นมาในเวลานี้ เพราะไม่อยากให้ปรเมศวร์เสียหน้าต่อหน้าลูกน้องจนเสียการปกครองและเขายังแนะนำเธอให้พนักงานทุกคนได้รู้จักในฐานะว่าที่นายหญิง ทำให้อดตื้นตันใจไม่ได้ที่ปรเมศวร์ให้เกียรติเธอขนาดนี้แม้กระนั้นก็ยังไม่ลืมที่เขาโกหกเรื่องเธอกับศักดิ์ชาย กระทั่งเข้ามานั่งในห้องทำงานของปรเมศวร์ ก็ไม่รอช้าเอ่ยถามข้อข้องใจทันที“นี่คุณเมศวร์ ทำไมคุณต้องโกหกคุณศักดิ์ชายว่าฉันเป็นแฟนคุณด้วย”“โกหกที่ไหน ก็เราเป็นแฟนกันจริงๆ และกำลังจะแต่งงานกันอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า”“ไม่ใช่ตอนนี้ ก่อนหน้าที่เราจะเจอกัน ตอนที่คุณเกลียดฉันเข้ากระดูกดำน่ะ”“อย่ารู้เลยดีกว่า” ชายหนุ่มตอบเลี่ยงๆ แล้วเฉไฉเปิดแฟ้มเอกสาร“แต่ฉันอยากรู้เพราะมันเกี่ยวข้องกับฉันเต็มๆ”“อืม...งั้นพ