Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

“ได้ครับ ก๋วยเตี๋ยวนี่ของโปรดเอมมี่เขาเลยนะครับ” พิษณุวัชร์เอ่ยพลางมองบุตรสาวที่กำลังสนุกสนานร้องเพลงกับพีรพลที่หน้าเวทีกว่าทั้งหมดจะลากลับก็เกือบสามทุ่ม ส่วนพีรพลกลับไปก่อนเพราะถูกมารดาโทร.ตามตัวตั้งแต่บ่าย เมื่อมาถึงที่หน้าคอนโดฯ ก็เห็นเขมจิรากำลังยืนคุยกับปรเมศวร์อยู่ข้างรถ กันธิชาแกล้งทำทีไม่เห็นแต่พิษณุวัชร์เดินเข้าไปกล่าวทักทายปรเมศวร์เสียก่อนทำให้เธอจำต้องเดินตามไปด้วย“สวัสดีครับคุณเมศวร์”“อ้าวคุณณุ ไปไหนกันมาหรือครับ” ปรเมศวร์เหลือบมองกันธิชาชั่วแวบหนึ่งก่อนถาม“ไปที่สถานสงเคราะห์บ้านต้องรักสมใจมาครับ ไปแจกของให้เด็กๆ” คำตอบของพิษณุวัชร์ทำให้เขมจิราหันไปมองกันธิชาเป็นคำถาม“คุณณุคะ ธิชาต้องขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะรู้สึกเหนื่อยๆ” กันธิชาเอ่ยแทรก เพราะไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้นาน รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก“แล้วเจอกันที่บริษัทครับ” พิษณุวัชร์หันมายิ้มให้กับเลขาฯ สาว จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในคอนโดฯ เขมจิราจึงขอตัวเดินตามไปเพราะมีเรื่องค้างคาใจ เมื่อกลับเข้ามาถึง

“เดี๋ยวธิชา แกช่วยพาคุณเมศวร์ไปอาบน้ำหน่อยสิ ฉันจะลงไปหาซื้อเสื้อตัวใหม่ให้กับคุณเมศวร์ก่อน” เขมจิรากล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องพักพร้อมกระเป๋าสตางค์ เพียงคล้อยหลังไปเท่านั้นกันธิชาก็หมุนตัวกลับเดินเข้าไปในห้องนอนทันที แต่ไม่ทันได้ปิดประตูปรเมศวร์ก็สอดขาแกร่งเข้ามาขวางประตูเอาไว้ก่อนดันตัวเดินเข้ามายืนอยู่กลางห้องอย่างถือวิสาสะ“นี่คุณจะเข้ามาทำไม”“คุณเขมบอกให้เธอพาฉันมาอาบน้ำไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางปลดกระดุมเสื้อ“ใช่ แต่คุณต้องไปอาบน้ำที่ห้องยายเขมโน่น เดี๋ยวฉันพาไป”กันธิชาเดินนำออกมาก่อนยืนหยุดรอที่หน้าห้องนอนของเขมจิรา เมื่อไม่เห็นชายหนุ่มเดินตามออกมาจึงกลับไปเรียกด้วยท่าทางโมโห ก็พบว่าปรเมศวร์อยู่ในสภาพเกือบเปลือยทำเอาหญิงสาวรีบหันหลังให้ทันที แต่แล้วต้องมาสะดุ้งตกใจเมื่อร่างใหญ่มายืนซ้อนด้านหลัง และกำลังเอื้อมมาแกะกระดุมเสื้อให้“ไปอาบน้ำกันนะ” ปรเมศวร์กระซิบบอกเสียงพร่าข้างๆ ใบหู“ไม่! คุณอยากอาบก็ไปอาบเองสิ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงสั่น“แต่เธอเป็นคนทำใ

“อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ อีกเด็ดขาดนะ” กันธิชาเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจ คิดว่าเขาเลิกยุ่งกับเธอตั้งแต่คบกับเขมจิราเสียอีก แต่ถึงอย่างไรเธอจะไม่มีทางให้เกิดขึ้นอีกและจะไม่มีวันทรยศเพื่อนรักอย่างเด็ดขาด“ฉันทำอะไรเธอ คิดลึกไปเปล่าเนี่ย หรือคิดถึงสัมผัสฉัน” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ แล้วเงียบไปจนถึงคอนโดฯ“จะลงมาดีๆ หรือให้ฉันอุ้ม” ปรเมศวร์กล่าวข่มขู่ เมื่อหญิงสาวนั่งนิ่งไม่ยอมลงจากรถ“คุณสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำอะไรฉัน”“โอเคฉันจะไม่ทำอะไรเธอ ถ้าเธอไม่ลุกขึ้นมาปลุกปล้ำฉัน” ชายหนุ่มกล่าวเย้าจนอีกฝ่ายสะบัดค้อนให้“เรามีเรื่องต้องตกลงกัน” ปรเมศวร์กล่าวเสียงขรึม แววตาจริงจังทำให้หญิงสาวยอมเดินตามเขาขึ้นไปยังที่ห้องพัก ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดปรเมศวร์ก็คว้าร่างบางมากอดไว้จนเธอตกใจพยายามผลักไส“ไหนคุณสัญญาแล้วไงคุณปรเมศวร์”“ฉันแค่อยากกอดเธอเท่านั้น” ชายหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าจนหญิงสาวต้องยอมสงบนิ่งปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ จนกระทั่งจูงมือเธอไปนั่งที่โซฟา

“คุณหมอ คุณพ่อผมเป็นยังไงบ้างครับ” ปรเมศวร์เดินเข้ามาถามนายแพทย์ที่ทำการรักษาบิดาตนด้วยน้ำเสียงร้อนรน“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ เดี๋ยวสักครู่ทางเจ้าหน้าที่จะพาคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้น”“ขอบคุณมากครับคุณหมอ” ปรเมศวร์เอื้อมมือมาจับมือนายแพทย์วัยกลางคนด้วยรอยยิ้มที่โล่งอก แต่สำหรับชัญญาในใจกลับสั่นรัว กลัวเจ้าสัวพงษ์เทพตื่นขึ้นมาพูดเรื่องที่เธอกับอนุวัฒน์แอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน“ผมว่าเราไปรอคุณพ่อที่ห้องพักฟื้นดีกว่าครับ” ปรเมศวร์แตะศอกแม่เลี้ยงสาวเบาๆ จนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจก่อนพยักหน้าเดินตาม กันธิชาก็รีบสาวเท้าตามหลังทั้งคู่ไปเงียบๆ จนถึงหน้าลิฟต์ชายหนุ่มก็สั่งห้ามไม่ให้ตามขึ้นมา เพราะไม่อยากให้บิดาตื่นขึ้นมาเจอหน้ากันธิชาอีก อาจจะทำให้ท่านช็อกจนอาการทรุดลงไปอีก“แต่ฉันอยากรอดูจนท่านฟื้น ให้แน่ใจก่อนว่าคุณลุงไม่เป็นอะไรแล้ว” กันธิชายังดื้อดึงแม้ชายหนุ่มจะเอ่ยปากไล่กลับ จนปรเมศวร์โมโหก่อนหันไปฝากแม่เลี้ยงสาวช่วยตามไปดูบิดาที่ห้องพักฟื้น จากนั้นก็ลากแขนกันธิชาออกไป“เธอจะดื้อไปถึงไหน

“ทำไมถึงบอกไม่ได้! มันความลับอะไรนักหนาหรือเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น เหตุผลจริงๆ ของแก คืออยากไปเสนอตัวให้คุณเมศวร์ถึงที่ทำงานใช่ไหม” น้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามที่ออกมาจากปากของเพื่อนรัก ทำเอากันธิชานิ่งอึ้งน้ำตาคลอ“เขม ทำไมแกคิดแบบนั้น แกก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง”“ฉันไม่รู้ ว่าตัวตนจริงๆ แกเป็นคนยังไง แต่ขอเตือนเอาไว้ว่าห้ามแกไปพบกับคุณเมศวร์อีก เขาเป็นของฉัน ห้ามยุ่งจำไว้” เขมจิราชี้หน้าใส่กันธิชาแล้วเดินเข้าไปในห้องก่อนปิดประตูดังปัง เท่านั้นกันธิชาถึงกับทรุดลงกับพื้นอย่างคนหมดเรี่ยวแรง“ทำไมแกถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้เขม ฉันไปพบคุณปรเมศวร์ก็เพื่อแกนะ” กันธิชาพึมพำบอกเพื่อนรักที่หายเข้าไปในห้องนอนด้วยความเจ็บปวดเสียใจกับเหตุการณ์ที่นับวันยิ่งดูจะเลวร้ายลง เพื่อนที่เคยเข้าใจเธอมาตลอด เหมือนจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน สองอาทิตย์ผ่านไป            เขมจิรายังคงทำตัวหมางเมินใส่กันธิชา และในทุกๆ เช้าจะออกไปท