Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 86

             เมื่อปรับความเข้าใจกันได้ ยูโกะก็ตัดสินใจเดินทางกลับญี่ปุ่นพร้อมกับทาเคชิในช่วงบ่าย โดยปรเมศวร์เป็นคนขับรถไปส่งทั้งคู่ขึ้นเครื่องที่สนามบิน                “ขอบคุณสำหรับทุกๆ เรื่องนะคะเมศวร์ และก็ขอโทษด้วยที่มาสร้างความวุ่นวายให้กับคุณและครอบครัว” หญิงสาวกล่าวพลางยิ้มแหยๆ กับวีรกรรมล่าสุด ทำเอาป้าเฉลาแทบเป็นลม“ไม่ต้องคิดมากหรอก ทุกคนเข้าใจคุณดี...ยินดีด้วยนะทาเคชิ” ปรเมศวร์หันไปพูดกับหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังสมหวังในเรื่องของความรัก“ขอบคุณครับคุณปรเมศวร์” ทาเคชิยิ้มให้อีกฝ่ายที่เคยเกือบพรากดวงใจตนไป“ยูโกะฝากลาคุณณุกับคุณธิชาด้วยนะคะ อ่อ...และเสียใจที่เกิดเหตุร้ายๆ กับเธอเมื่อคืน” ยูโกะทราบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากคำบอกเล่าของพิษณุวัชร์ ในระหว่างที่เขาขับรถไปส่งเธอที่บ้านของปรเมศวร์ นับว่ายังโชคดีที่กันธิชารอดปลอดภัยจากน้

ปรเมศวร์เดินทางมาถึงภูเก็ตในช่วงบ่าย เพื่อจัดการปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์และความเชื่อมั่นของโรงแรม ซึ่งฝ่ายคู่กรณีแรกๆ เหมือนจะไม่ยอมความ ข่มขู่ว่าจะเอาเรื่องนี้ไปประจานให้นักข่าวทราบ ปรเมศวร์จึงยื่นข้อเสนอยอมชดใช้ของที่ถูกขโมยไปสามเท่าพร้อมกับเงินค่าทำขวัญอีกจำนวนหนึ่ง แขกคู่กรณีไม่รอช้ายอมรับข้อเสนอทันที เพราะเงินมิใช่น้อยๆ ใครบ้างจะไม่รับไว้คงมีแต่คนโง่เท่านั้น เมื่อทุกอย่างจบลงด้วยดี พนักงานต่างพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกไปตามๆ กัน โดยเฉพาะศักดิ์ชายแต่มิวายกล่าวขอโทษกับเจ้าของโรงแรมหนุ่มที่ตนทำงานผิดพลาด“ไม่ใช่ความผิดของคุณอาหรอกครับ ไม่ต้องคิดมาก”“ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบ”“เรื่องลาออก คุณพ่อคงพูดกับคุณอาแล้วนะครับ ว่าท่านไม่อนุมัติ ถ้าอยากจะไถ่โทษจริงๆ คุณอาต้องทำให้โรงแรมของเรากลับมาสร้างความเชื่อมั่นให้กับแขกที่มาพักอีกครั้ง แม้ยังไม่เป็นข่าว แต่ผมเชื่อว่าเรื่องนี้คงรั่วไหลออกไปพอสมควร”“ครับท่านประธาน” ศักดิ์ชายก้มหน้าลงเล็กน้อยน้อมรับคำสั่ง“เอ่อ...คุณอาช่วยให้คนจัดการเรื่องตั๋วให้ผมด้ว

 ปรเมศวร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงตอนบ่ายพร้อมกับอาการแปลกใจระคนสงสัยเมื่อพบว่าตนมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลและรู้สึกมึนงงหนักกว่าเดิมที่เห็นเขมจิรามานั่งอยู่ข้างเตียง“เอ...ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมขยับตัวลุกขึ้นนั่ง“ธิชาพาคุณมาส่งที่โรงพยาบาล”“ธิชาเหรอครับ” แค่ได้ยินชื่อหัวใจก็เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ พลางกวาดสายตามองหาเจ้าของชื่อทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า “ธิชาไปไหนครับ”“เขมก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ตั้งแต่มาถึงก็ไม่เจอใคร โทร.เข้ามือถือธิชาก็ปิดเครื่อง”“แล้วคุณเขมรู้ได้ยังไงครับว่าผมอยู่ที่นี่”“ธิชาส่งข้อความไปบอกเขมว่าคุณเมศวร์นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล เขมก็เลยรีบเดินทางมา แล้วคุณเมศวร์ไปทำอีท่าไหนถึงมาป่วยได้ล่ะคะ” เขมจิราเอ่ยถามถึงต้นสายปลายเหตุ เพราะเมื่อวานชายหนุ่มก็ยังดีๆ อยู่“ผมไปยืนตากฝนอยู่ที่หน้าบ้านพักคุณพีททั้งคืน รอธิชาลงมาพบ รอแล้วรอเล่าเธอก็ไม่ยอมลงมาจนถึงเช้าธิชาคงเกลียดผมมากถึงไม่อยากจะพบหน้