All Chapters of ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น: Chapter 61 - Chapter 70

ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน สายตาประสานกันเพียงครู่ก่อนที่หญิงสาวจะยื่นใบหน้ามาใกล้ๆ จังหวะนั้นปรเมศวร์ตัดสินใจขยับตัวออกห่างพร้อมกล่าวขอโทษเบาๆ แล้วเอ่ยขอตัวกลับ เขมจิรารู้สึกอับอายขายหน้าเป็นที่สุด ที่เสนอตัวขนาดนี้แต่อีกฝ่ายกลับไม่แตะต้อง  ช่วงสายของวันต่อมา            กันธิชารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งตัว เพราะถูกพิษไข้เล่นงานเกือบตลอดทั้งคืนทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัว พีรพลเป็นห่วงอยากจะเข้ามาดูแลเพื่อนรัก แต่ถูกมารดาห้ามไว้ดูจะไม่เหมาะสม จึงสั่งให้สาวใช้มาดูแลแทน กว่าไข้จะลดก็เกือบตีสอง ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน“เป็นยังไงบ้างธิชา” พีรพลเห็นเพื่อนรักขยับตัวลืมตาขึ้นมาก็รีบทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ขอบเตียง“เจ็บคอ ปวดร้าวไปทั้งตัว มึนๆ หัวด้วย สงสัยจะโดนฝนเล่นงานเอาเมื่อวาน”“ก็แน่ล่ะ ดาวคอยเช็ดตัวให้แกเกือบตีสองล่ะมั้ง กว่าไข้จะลด”“ตา

“หยุดเดี๋ยวนี้นะธิชา แกมีสิทธิ์อะไรไปทำร้ายคุณเมศวร์แบบนั้น” เขมจิราเข้ามาดึงแขนแล้วผลักร่างกันธิชาล้มลงด้วยความโมโห“กันธิชา” ปรเมศวร์ผวาร่างเมื่อเห็นกันธิชาล้มลงจนหน้าผากไปกระแทกกับขอบชั้นวางทีวี“อย่าสนใจคนพาลเลยค่ะคุณเมศวร์ เขมว่าเรารีบไปกันดีกว่า” เขมจิราไม่ยอมหันมามองฝีมือของตนเลยสักนิด แล้วลากแขนปรเมศวร์ออกไปจากห้องพักทันที เพียงประตูห้องถูกปิดลงกันธิชาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ด้วยความเจ็บปวดเสียใจกับการกระทำของเขมจิราเป็นที่สุด เพื่อนที่เคยรักและหวังดีกับเธอเสมอมา ภาพความทรงจำในวัยเยาว์ผุดขึ้นมาในห้วงของความคิด แต่ในเวลานี้เธอได้สูญเสียเพื่อนที่แสนดีคนนี้ไป หญิงสาวยังคงนั่งร้องไห้โดยไม่สนใจเลือดที่ไหลซึมออกมาจากหน้าผาก ปรเมศวร์มองเขมจิราที่นิ่งเงียบมาตลอดทางด้วยความไม่สบายใจ เมื่อความสัมพันธ์ของเพื่อนรักทั้งสองคนจบสิ้นลง เขาน่าจะสะใจไม่ใช่หรือที่เห็นกันธิชาเจ็บปวด แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นสักนิด กลับรู้สึกใจหายและหดหู่ใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนที่เห็นน้ำตาของกันธิชา น้ำตาของผู้หญิงแ

“อุ๊ย...เขมขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าเที่ยงแล้วคุณเมศวร์จะมีแขก” หญิงสาวรู้สึกอับอายไม่น้อย ขณะปรเมศวร์เพียงแต่ตีหน้าขรึมเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะในระหว่างที่กำลังคุยงานสำคัญ“ไม่เป็นไรครับ เชิญคุณเขมนั่งรอที่โซฟาก่อนนะครับ” ปรเมศวร์กล่าวเสียงเรียบ แล้วหันมาคุยงานกับทศพรครู่ใหญ่ ก่อนสั่งให้คนสนิทรีบไปจัดการ อีกฝ่ายขานรับคำสั่งแล้วเดินออกไป“คุณเขมมีอะไรครับ ถึงมาหาผมถึงที่บริษัท”“เอ่อ...เขมมาทำธุระแถวๆ นี้ ตั้งใจจะแวะมาชวนคุณเมศวร์ออกไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน” เขมจิราจำต้องกุเรื่องขึ้นมาเพราะกลัวอีกฝ่ายจะไม่พอใจที่เธอบุกมาหาเขาถึงที่บริษัท“ไปสิครับ” ปรเมศวร์ยกนาฬิกาขึ้นมาดูเวลาพร้อมพยักหน้ารับคำชวน จากนั้นพาหญิงสาวออกไปรับประทานอาหารที่ร้านใกล้ๆ กับบริษัท“ดูคุณเมศวร์เครียดๆ นะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย“เครียดเรื่องงานนิดหน่อยครับ” ชายหนุ่มฝืนยิ้มให้อีกฝ่าย ทั้งที่จริงแล้วเขากำลังเครียดเรื่องกันธิชา หลังจากส่งข้อความไปบอกเรื่องลบรูป กันธิชาก็ปิดเครื

ปรเมศวร์ไม่รู้จะไปทางไหน คอนโดฯ ของตนก็กลับไม่ได้เพราะเขมจิรายังอยู่ และแล้วในที่สุดก็ตัดสินใจขับรถไปหากันธิชาที่คอนโดฯ ทั้งตะโกนทั้งกดกริ่งเรียกอยู่ที่หน้าห้องพัก ขณะนั้นกันธิชาเพิ่งอาบน้ำเสร็จยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดนอนก็รีบเร่งเดินมาทั้งชุดคลุมอาบน้ำเพื่อกดอินเตอร์คอมดูที่หน้าประตูว่าใครมาหาตนในเวลานี้ เมื่อเห็นเป็นปรเมศวร์ก็นิ่งเงียบไปไม่ยอมตอบ แต่ยังยืนมองเขาอยู่อย่างนั้น เวลาเดียวกันคนด้านนอกยังกดกริ่งไม่เลิกพร้อมบิดตัวไปมาอย่างทุรนทุรายแทบขาดใจ ทำให้หญิงสาวเริ่มเห็นความผิดปกติของอีกฝ่าย จนลืมตัวเปิดประตูออกไปดูเพราะความเป็นห่วง“คุณปรเมศวร์ คุณเป็นอะไร”“ฉันทรมานเหลือเกินธิชา” ชายหนุ่มเค้นเสียงบอกทั้งใบหน้าคมมีเหงื่อผุดพรายขึ้นมาและลามไปถึงลำคอ หญิงสาวจึงรีบเข้าไปช่วยประคองแต่ปรเมศวร์กลับถอยห่าง“ฉันขอใช้ห้องน้ำหน่อยนะ” ปรเมศวร์ไม่รอเจ้าของห้องอนุญาตตรงไปยังห้องน้ำในห้องนอนของหญิงสาว จัดการเปิดฝักบัวราดบนตัวตั้งแต่ศีรษะลงไป“คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย” กันธิชาตามเข้ามาดูเพราะชายหนุ่มเปิดประตูค้างไว้

เขมจิรากดกริ่งเรียกอยู่นานสองนาน แต่กันธิชาก็ไม่ยอมเปิดประตูและแน่ใจว่าปรเมศวร์อยู่ที่นี่เพราะเห็นรถของเขาจอดอยู่ที่ลานจอดรถด้านหน้าคอนโดฯ เธอจึงตัดสินใจลงไปขอคีย์การ์ดห้องจากประชาสัมพันธ์สาวโดยอ้างว่าเป็นห่วงกันธิชาเพราะกดกริ่งอยู่นานแต่ไม่ยอมออกมาเปิดประตู กลัวกันธิชาจะเป็นอะไรไป ซึ่งอีกฝ่ายก็รู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีจึงไว้ใจให้คีย์การ์ดมาซึ่งสืบเนื่องจากเมื่อเช้าชัญญามาหาปรเมศวร์ที่คอนโดฯ บอกว่าเจ้าสัวพงษ์เทพเป็นห่วงเพราะเมื่อคืนเห็นว่าไม่ได้กลับไปนอนที่บ้าน จึงสั่งให้มาดูชายหนุ่มว่ามานอนที่คอนโดฯ หรือไม่ แต่ก่อนกลับชัญญาพึมพำราวกับพูดกับตัวเองหรือจงใจให้เธอได้ยิน หวังว่าปรเมศวร์คงไม่ไปนอนค้างคืนกับกันธิชาที่คอนโดฯ หรอกนะ เท่านั้นทำให้เธออดรนทนไม่ไหวต้องขับรถมาดูให้เห็นกับตาและก็เป็นจริงอย่างที่ชัญญาสันนิษฐาน“คิดไว้ไม่ผิด” เสียงดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนทำให้สองร่างที่นอนก่ายกอดกันหันขวับไปมองเพียะ! “เขมแกกำลังเข้าใจผิด คุณปรเมศวร์กับฉันเราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น” กันธิชาร้อนรนรีบเข้ามาอธิบายว่าเมื่อคืนมันไม่มีอะไรเกิดขึ